Η ισραηλινή κυβέρνηση έχει αυξήσει την κλοπή περιουσιακών στοιχείων που “εγκαταλείφθηκαν” από τους Παλαιστινίους ανάγοντάς την σε μορφή τέχνης
Η πολιτική αναταραχή και η στρατηγική συζήτηση για την προσάρτηση της γης στη Δυτική Όχθη βάσει της συμφωνίας συνασπισμού έχουν αποσπάσει την προσοχή από μια από τις μεγαλύτερες συνωμοσίες για κλοπή ιδιωτικής γης από την έναρξη της κατοχής το 1967.
Πίσω από το ιδεολογικό πάθος και το υποτιθέμενο κίνητρο ασφάλειας, βρίσκεται μια συνωμοσία για ξέπλυμα κλοπής γης. Η επιβολή του ισραηλινού νόμου στην περιοχή Γ (το 60 τοις εκατό της Δυτικής Όχθης που βρίσκεται υπό τον έλεγχο του Ισραήλ), συμπεριλαμβανομένης της κοιλάδας του Ιορδάνη, θα μεταφέρει ουσιαστικά τεράστιες περιοχές που είναι νόμιμα καταχωρισμένες στο όνομα πολλών Παλαιστινίων στο κράτος του Ισραήλ.
Παλαιστίνιοι γαιοκτήμονες εκδιώχθηκαν ή κατέφυγαν στην Ιορδανία κατά τη διάρκεια του Εξαμήνου Πολέμου και εγκαταστάθηκαν σε στρατόπεδα προσφύγων. Πολλοί από τους εκτοπισμένους, που υπολογίζεται ότι κυμαίνονται μεταξύ 100.000 και 300.000, ήταν το 1948 πρόσφυγες που εγκατέλειψαν σπίτια και γη στη Χάιφα, τη Γιάφα και την Ιερουσαλήμ. Η επιβολή του ισραηλινού νόμου στην περιοχή Γ θα μετατρέψει αμέσως αυτές τις ιδιοκτησίες σε «εγκαταλελειμμένες περιουσίες», με άλλα λόγια, θα γίνουν κρατικές ιδιοκτησίες μέσω της προσάρτησης τους στο κράτους κατοχής .
Το 2014, μια διευρυμένη ομάδα επτά δικαστών του Ανώτατου Δικαστηρίου έκρινε ότι η προσάρτηση της Ανατολικής Ιερουσαλήμ επέτρεπε την εφαρμογή του νόμου περί «εγκαταλελειμμένης περιουσίας» στην περιουσία των Παλαιστινίων που διέφυγαν ή εκδιώχθηκαν στη Δυτική Όχθη. Σύμφωνα με αυτό το προηγούμενο, η προσάρτηση τμημάτων της Δυτικής Όχθης θα μετέτρεπε αμέσως τα εδάφη των εκτοπισθέντων σε εγκαταλελειμμένες περιουσίες και θα ακυρώσει το Διάταγμα 58 της στρατιωτικής διοικησης του 1967 που ισχύει στη Δυτική Όχθη. Αυτή η τάξη διαφοροποιεί το καθεστώς των νέων προσφύγων από εκείνο των παλαιότερων ισραηλινών αδελφών τους, των οποίων οι περιουσίες κηρύχθηκαν «εγκαταλειμμένες» και χαρακτηρίζονται «απαγορευμένες στους Άραβες».
Η εντολή αναφέρει ότι εάν “κάποιος που κατέχει ή κάποιος που κατέχει ένα νομικά εγκαταλειμμένο περιουσιακό στοιχείο, σύμφωνα με τις περιστάσεις, επιστρέψει, ο επόπτης θα μεταβιβάσει το ακίνητο ή την αξία που έχει στα χέρια του και όταν αυτό έχει γίνει, το περιουσιακό στοιχείο θα πάψει να ελέγχετε απο τον επόπτη και θα επιστρέψει στο ίδιο άτομο το όποιο επιστρέφει στη θέση του. Μέχρι τότε, η γη έχει κατατεθεί στα χέρια του επόπτη της κρατικής περιουσίας στην Πολιτική Διοίκηση και η κυβέρνηση δεν επιτρέπεται να εκχωρήσει αυτές τις εκτάσεις για την δημιουργί άλλων επικοισμών.
Μια άποψη του επικοισμού της Δυτικής Όχθης του Ma’ale Efraim στους πρόποδες της κοιλάδας του Ιορδάνη. Ariel Schalit, AP
Εκτός από την εντολή του στρατιωτικού διοικητή, τον Ιούλιο του 1967 το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών διέταξε το Ισραήλ να επιτρέψει στους κατοίκους των εδαφών που διέφυγαν κατά τη διάρκεια του πολέμου να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Στην ειρηνευτική συμφωνία με την Αίγυπτο και τις Συμφωνίες του Όσλο, το Ισραήλ υποσχέθηκε να δράσει για να λύσει το πρόβλημα των εκτοπισμένων.
Ωστόσο, ο καθηγητής νομικής Eyal Benvenisti του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ πιστεύει ότι η εφαρμογή του ισραηλινού δικαίου στην Ιουδαία και τη Σαμαριά δεν πληροί το κριτήριο του διεθνούς δικαίου και μάλιστα αντιβαίνει στην αρχή της δημοκρατίας. Σύμφωνα με τον Benvenisti, οποιαδήποτε επιβολή της ισραηλινής κυβερνητικής αρχής στους Παλαιστινίους που αντιτίθεται στην εξουσία του στρατιωτικού διοικητή που απορρέει από το διεθνές δίκαιο, θα μπορούσε να θεωρηθεί απαράδεκτη παραβίαση του δικαιώματος στην αξιοπρέπεια, επειδή τους αντιμετωπίζει ως αντικείμενα και δεν ζητά τη συγκατάθεσή τους την εξουσία του. Ο Benvenisti εξηγεί ότι μετά τη Γαλλική Επανάσταση, όταν ο γαλλικός στρατός άρχισε να κατακτά το έδαφος πέρα από τα σύνορά του, διεξήγαγε προσεκτικά δημοψηφίσματα στις νέες περιοχές,
Όμως, όσον αφορά τους οικισμούς, το διεθνές δίκαιο και οι δημοκρατικές αρχές είναι, στην καλύτερη περίπτωση, μόνο μια σύσταση. Όσον αφορά τους εκτοπισμένους Παλαιστίνιους από την κοιλάδα του Ιορδάνη, οι ισραηλινές κυβερνήσεις βελτίωσαν την έννοια της εγκατάλειψης ιδιοκτησίας. Η ετήσια έκθεση του κρατικού ελεγκτή για το 2005 αποκάλυψε ότι στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και του 1970, στις ισραηλινές κοινότητες και στρατιωτικές βάσεις στην κοιλάδα του Ιορδάνη είχαν εκχωρηθεί χιλιάδες dunams γης που ανήκαν στους εκτοπισμένους.
Όταν έκλεισαν μισές δωδεκάδες στρατόπεδα, ο πρωθυπουργός Αριέλ Σαρόν διέταξε να παραδοθεί η “απελευθερωμένη” γη του σε γειτονικούς οικισμούς. Ο κρατικός ελεγκτής έγραψε ότι ο νομικός σύμβουλος της Πολιτικής Διοίκησης της Ιουδαίας και της Σαμαριάς προειδοποίησε δύο χρόνια πριν οτι η χρήση αυτής της γης ήταν παράνομη και προειδοποίησε για “αλυσιδωτή αντίδραση που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο όλα τα εδάφη των σχετικών κοινοτήτων” . Και πρόσθεσε: οι οικισμοί δεν ενημέρωσαν τους αγοραστές για τα σπίτια και τη γη, ούτε τις τράπεζες ενυπόθηκων δανείων που τους παρείχαν δάνεια, ότι αυτό ήταν στην πράξη κλοπή γης.
Σε τουλάχιστον μία περίπτωση, η κλοπή γης πραγματοποιήθηκε με τη βοήθεια δύο διεφθαρμένων αξιωματούχων της Πολιτικής Διοίκησης που βοήθησαν μερικούς απατεώνες να κλέψουν τις εκτάσεις των εκτοπισμένων ατόμων με τη βοήθεια πλαστών εγγράφων. Δυστυχώς για αυτούς, ο κληρονόμος του γαιοκτήμονα, ο οποίος είχε γίνει υπουργός της κυβέρνησης της Ιορδανίας, ανακάλυψε ότι η γη είχε πωληθεί και είχε έρθει στα χέρια της εταιρείας Himnuta, του μακρού, στριμμένου βραχίονα του Εβραϊκού Εθνικού Ταμείου στα κατεχόμενα εδάφη Οι αξιωματικοί τέθηκαν σε δίκη και κατέληξαν σε μια ευχάριστη συμφωνία.
Για να αποφευχθούν παρόμοια «ατυχήματα», η Πολιτική Διοίκηση προετοίμασε μια μαύρη λίστα περίπου 2.000 Παλαιστινίων των οποίων η γη στην κοιλάδα του Ιορδάνη παραδόθηκε σε εποίκους ή ως αποζημίωση για Παλαιστίνιους των οποίων η γη κατασχέθηκε υπέρ των Εβραίων γειτόνων τους.
Φοβούμενοι ότι οι εκτοπισμένοι θα απαιτούσαν αυτό που τους άξιζε δυνάμει του Ισραηλινού νόμου που ισχύει στα εδάφη, τα αιτήματα εκτοπισμένων να διασχίσουν τον Ιορδάνη ποταμό ως μέρος της οικογενειακής επανένωσης, και ακόμη και για λόγους σύντομων επισκέψεων, απορρίφθηκαν με η τακτική δικαιολογία των “ζητημάτων ασφάλειας”.
Η επιβολή του ισραηλινού νόμου στην κοιλάδα του Ιορδάνη είναι η καλύτερη επιχείρηση ακινήτων από την έγκριση του εγκαταλελειμμένου νόμου περί ιδιοκτησίας πριν από 70 χρόνια. Με το χτύπημα ενός ενιαίου νόμου προσάρτησης, η κυβέρνηση Likud-Blue και White-Labor θα λύσει ταυτόχρονα το πρόβλημα της ειρήνης και θαξεπλύνει επίσης μια από τις μεγαλύτερες κλοπές γης από την ίδρυση του Ισραήλ.
Πηγή: https://rebelion.org/el-lado-oscuro-de-anexar-el-valle-del-jordan-el-blanqueo-del-robo-de-tierras/
