Διαδήλωση αλληλεγγύης με μετανάστ(ρι)ες στο camp του Ελαιώνα

ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΟΡΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΒΙΚΤΩΡΙΑ,
ΓΚΡΕΜΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΡΑΤΑΝΕ ΧΩΡΙΑ

Από την άνοιξη του 2020 και με αφορμή την υγειονομική κρίση, το ελληνικό κράτος και η ΕΕ έχουν ξεκινήσει έναν νέο κύκλο εφαρμογής αντι-μεταναστευτικών πολιτικών, επιχειρώντας διαρκώς να στοχοποιήσουν τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς μέσα και έξω από τα κέντρα κράτησης, ως τους κατεξοχήν μολυσματικούς φορείς.
Οι μετανάστριες και πρόσφυγες που ήδη πριν την επιδημία είχαν εξαιρεθεί από τις βασικές προνοιακές παροχές (ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, σίτιση, στέγαση) την περίοδο αυτή, συνεχίζουν να αντιμετωπίζονται με όρους θανατοπολιτικής από το ελληνικό κράτος και την κυβέρνηση της ΝΔ. Η καραντίνα στα hot spot, που διαρκεί όλο αυτό το διάστημα και παρατείνεται μέχρι τις αρχές του Οκτώβρη, πέραν της υγειονομικής πρόφασης, εξυπηρετεί ξεκάθαρα τη στρατηγική μετατροπής των στρατοπέδων συγκέντρωσης σε κλειστές δομές φυλάκισης των μεταναστών, εντείνοντας το καθεστώς εξαίρεσης, διά της μονιμοποίησης του εγκλεισμού στα camps- κολαστήρια.
Από την νέα Μόρια που χτίζεται στην Λέσβο μέχρι τον Ελαιώνα να παλέψουμε για την κατάργηση των στρατοπέδων συγκέντρωσης, είτε αυτά εμφανίζονται ως κλειστά είτε ως ανοιχτά κέντρα κράτησης. Απέναντι στον εντεινόμενο πόλεμο εναντίον των μεταναστριών να προτάξουμε τους πολυεθνικούς, κοινούς αγώνες των εκμεταλλευόμενων.

Να σταματήσει ο πόλεμος κατά των μεταναστών/στριών του ελληνικού κράτους και της Ε.Ε, και όλες οι στρατιωτικές επιχειρήσεις τους στο εξωτερικό.

Να κλείσουν όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης-camps και «hot spot» και να αντικατασταθούν με πραγματικά ανοιχτές, κοινωνικές δομές στέγασης για άστεγους και περιθωριοποιημένους μετανάστες/στριες και ντόπιους μέσα στον ιστό των πόλεων.

Χαρτιά, υγεία, οικονομικό επίδομα, στέγαση, εργασιακά δικαιώματα και εκπαίδευση για όλες και όλους.

ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ

Καλούμε σε πορεία προς το camp του Ελαιώνα, το Σάββατο 3 Οκτώβρη στις 12μμ (προσυγκέντρωση μετρό Ελαιώνα)

Solidarity With Migrants
Συλλογικότητες και αλληλέγγυοι-ες σε πρόσφυγες/μετανάστ(ρι)ες
Facebook: @solidaritymigrants
E-Mail: solidaritymigrants@gmail.com


Πορεία ενάντια στα camp εγκλεισμού μεταναστ(ρι)ών & αλληλεγγύης…

Όχι στον εγκλεισμό των μεταναστ(ρι)ών!

Ελευθερία μετακίνησης, χαρτιά, στέγη και περίθαλψη για όλους/ες!

Αλληλεγγύη στους εξεγερμένους μετανάστες και μετανάστριες της Μόριας!

Πορεία: Πέμπτη 1 Οκτώβρη, 7 μμ, Καμάρα

– لا نريد في حبس المهاجرين والمهاجرات. – حرية التنقل والأوراق والسكن والرعاية الصحية للجميع.- التضامن مع المتمردين المهاجرين والمهاجرات في منطقة مورياس .مظاهرة : الخميس 1 أكتوبر,(Egnatia 121) Kamara. 19:00

Contre les camps-prison ! Liberté de mouvement, papiers, maison et soin de santé pour tous !Solidarité avec les immigrants et immigrantes révolté de Moria !Manifestation : Jeudi 1er Octobre, à 19:00, Kamara (121 Rue Egnatia)

نه به زندانِ مهاجرین! آزادی نقل مکان، برخورداری از مدرک شناسایی، محل سکونت و دسترسی به امکانات پزشکی حق همگان است! همبستگی با مهاجرین معترض اردوگاه موریا! تجمع: پنجشنبه، اول اکتبر، ساعت, ساعت ۷:۰۰ ، کامارا (Egnatia 121, Kamara)

No to migrants’ prison camps!

Freedom of movement, papers, housing and healthcare for all!

Solidarity with migrants in revolt against Moria camp!

PROTEST: Thursday, October 1, 19:00, Kamara (121 Egnatia str.)

κάλεσμα : Stop War On Migrants

πηγή : http://athens.indymedia.org/event/83274/

https://athens.indymedia.org/media/events/2020/09/25/No_Camps_October_1st_Protest.jpg


ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗ ΜΙΛΑΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΓΛΩΣΣΑ

Δεν είναι λίγοι αυτοί που δυσκολεύονται να κατανοήσουν την επιλογή μεταναστών να πυρπολήσουν το καμπ της Μόριας, θεωρώντας την παράλογη. Στην ντόπια εθνική αφήγηση , άλλωστε, η ορθολογική σκέψη εμφανίζεται ως αποκλειστικό προνόμιο όσων «ανήκουμε στην Δύση» , ως ένα σύνορο που μας διαχωρίζει από τους απολίτιστους «Άλλους».

Σε αυτήν την «πολιτισμένη» γωνιά του πλανήτη που ζούμε, λοιπόν,

μοιάζει λογικό οι άνθρωποι να κατηγοριοποιούνται σε νόμιμους και παράνομους,

μοιάζει λογικό να στοιβάζονται κατά χιλιάδες μέσα σε άθλιες συνθήκες σε καμπς,

μοιάζει λογικό η ιδιοκτησία να εξυμνείται ως το πιο σημαντικό πράγμα που έχουμε,

μοιάζει λογικό να υπομένεις μαρτυρικά έναν αργό θάνατο, ήσυχα και αδιαμαρτύρητα,

μοιάζει λογικό η ζωή να μην έχει καμία αξία.

Εκτός από αυτούς που βγήκαν να ξεράσουν το ρατσιστικό τους μίσος, υπάρχουν και αυτοί που ήρθαν να νουθετήσουν τους μετανάστες και να τους υποδείξουν το πραγματικό συμφέρον τους. «Τι νομίζετε πως θα καταφέρετε καταστρέφοντας τα τελευταία σας υπάρχοντα;» φαίνεται να λένε. «Γιατί δεν κάνετε υπομονή μερικά χρόνια ακόμα;», «Γιατί δεν αρκείστε σε μια σκηνή και δύο sleeping bags;”.

ΑΛΛΑ ΟΙ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ ΧΤΥΠΑΝΕ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΣΗΜΕΙΟ

Είναι αλήθεια ότι υπάρχει μεγάλη απόσταση ανάμεσα στην βιωμένη εμπειρία ενός μεγάλου κομματιού του ντόπιου πληθυσμού και σε όσους ζουν στα καμπς. Υπό αυτό το πρίσμα η φωτιά στη Μόρια μοιάζει παράλογη, όπως και όλες οι εξεγέρσεις, όπως και όλες αυτές οι στιγμές που οι άνθρωποι δείχνουν στην πράξη ότι δεν βολεύονται με ψίχουλα, δεν προσδοκούν σωτήρες, δεν συνομιλούν με την εξουσία και βάζουν φωτιά στην μιζέρια τους. Αυτές οι πράξεις καταφέρνουν να συμπυκνώσουν τον ιστορικό χρόνο μέσα σε μερικές στιγμές. Αυτές οι στιγμές μας καλούνε να πάρουμε θέση. Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε εξ’ ονόματος των μεταναστών για να τους φέρουμε στα μέτρα μας. Χρειάζεται να συντονίσουμε τους χτύπους της καρδιάς μας με την δική τους.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΗ ΜΟΡΙΑ

ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΟΛΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΕΔΩ

η κόλαση που κατοικούμε καθημερινά, που διαμορφώνουμε με τη συμβίωσή μας

Στο κέντρο κράτησης στη Μόρια της Μυτιλήνης η ζωή είχε πενιχρή αξία, 13 χιλιάδες άνθρωποι ζούσαν σε χώρο που προοριζόταν για 3 χιλιάδες. Εκατοντάδες άνθρωποι έχουν πεθάνει χωρίς να μάθουμε το όνομα τους, είτε από το κρύο, είτε από ατυχήματα, είτε από την έλλειψη περίθαλψης, είτε επειδή αυτοκτόνησαν. Εξαιτίας αυτής της κατάστασης οι μετανάστες και οι μετανάστριες έχουν εξεγερθεί δεκάδες φορές, θυμίζοντάς μας ότι μπροστά σε αυτές τις άθλιες συνθήκες, η μόνη λύση είναι να αρνηθείς να ενδώσεις σε αυτό που κατασκευάζεται για σένα ως πεπρωμένο. Μετά από 6 μήνες αναγκαστικού αποκλεισμού (lockdown), αυτή τη φορά η Μόρια καίγεται ολοσχερώς. Σε όλη την ανθρώπινη ιστορία άλλωστε οι φυλακισμένες και οι εγκλωβισμένοι παρέδιδαν στις φλόγες τους τόπους του εγκλεισμού και της απανθρωποποίησής τους.

Οι δημοσιογράφοι μίλησαν για ευθύνες των μεταναστών για τη φωτιά, η αστυνομία υπονόησε τη δυσκολία συνύπαρξης των διαφορετικών «φυλών», ενώ παράλληλα, η κυβέρνηση συνεχίζει να εντείνει τον σχεδιασμό καταστολής του «μεταναστευτικού προβλήματος», ανοίγοντας καινούργιες φυλακές, θωρακίζοντας τα σύνορα και ζητώντας ακόμα περισσότερες απελάσεις. Τα (ανοιχτά ή κλειστά) κέντρα κράτησης έρχονται λοιπόν να χαράξουν νέα σύνορα στο εσωτερικό των ήδη χαραγμένων συνόρων, αυτή τη φορά φράζοντας τον δρόμο προς την πόλη ενώ οι μετανάστες κατασκευάζονται για άλλη μία φορά ως εγκληματίες και επικίνδυνοι. Η Μόρια λοιπόν (όπως και κάθε ανοιχτή ή κλειστή δομή) είναι έννοιες κατασκευασμένες από το ελληνικό κράτος, που προσπαθούν να λειτουργήσουν σαν παραδείγματα φρίκης και αποτροπής, προς όσους και όσες επιθυμούν να περάσουν τα σύνορα για μία καλύτερη ζωή.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ

ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ

γιατί μόνο η συνάντηση και οι κοινοί αγώνες μπορούν να άρουν ό,τι λογίζεται ως πεπρωμένο

Φάμπρικα Υφανέτ


Αλληλεγγύη στους μετανάστες και τις μετανάστριες.
Να βάλουμε τέλος στην «Ευρώπη-Φρούριο».

…Ζεστή φιλοξενία
Η πραγματικότητα που βίωναν όλα τα προηγούμενα χρόνια οι πρόσφυγες και οι μετανάστ(ρι)ές στη χώρα μας είναι γνωστή: ταξίδι μέσα στα κύματα ή στα άγρια νερά του Έβρου, (παράνομες) επαναπροωθήσεις από το λιμενικό στο Αιγαίο ή τον στρατό στον Έβρο αλλά και από τους διάφορους παρακρατικούς μηχανισμούς που επί χρόνια δρουν ανενόχλητοι, (παράνομες) επαναπροωθήσεις ακόμα και από τα αστικά κέντρα από τους ένστολους φασίστες της ΕΛ.ΑΣ. εδώ και μήνες, απουσία στέγασης ή διαμονή σε καταυλισμούς για τη συντριπτική πλειοψηφία αυτών που καταφέρνουν να μπουν στη χώρα μας, ελλιπής πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, μειωμένη πρόσβαση στο αυτονόητο ανθρώπινο δικαίωμα στο άσυλο μέσω μιας σειράς νόμων που την περιόρισαν ξανά και ξανά γελοιοποιώντας στην πράξη κάθε έννοια «ανθρώπινου δικαιώματος» και «διεθνών συμβάσεων», ρατσιστικές και ξενοφοβικές συμπεριφορές, οι οποίες γεννιούνται και θεριεύουν με κάθε τρόπο από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, τα οποία έχουν αναλάβει να ενσταλάξουν το ρατσιστικό δηλητήριο στην κοινωνική βάση, επιθέσεις στον δρόμο, ξυλοδαρμοί και σκίσιμο εγγράφων από τα “όργανα της τάξης”, μηδενική πρόσβαση στην αγορά εργασίας, μηδενική πρόσβαση σε ουσιαστικά προγράμματα ένταξης και εκ των υστέρων… “τιμωρία”, γιατί δεν μπόρεσαν να ενταχθούν (!), καθώς και έξοδος από κάθε προστατευτικό πλαίσιο που τους παρεχόταν, όταν αναγνωριστούν ως πρόσφυγες.
Ίσως κάποιοι σκεφτόμασταν ότι η πραγματικότητα αυτή δε θα μπορούσε να γίνει χειρότερη για τους χιλιάδες αυτούς ανθρώπους που αναγκάστηκαν να φύγουν από τη χώρα τους λόγω του πολέμου ή της εξαθλίωσης. Μετά, όμως, ήρθε ο Covid-19 και με φρίκη είδαμε την πραγματικότητα για τους πρόσφυγες και τους/τις μετανάστ(ρι)ες να γίνεται όλο και χειρότερη, όλο και πιο ασφυκτική, όλο και πιο απάνθρωπη. Δε μας εξέπληξε αυτό. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που η κυβέρνηση είδε στην κρίση του Covid-19 μια καταπληκτική ευκαιρία, για να περάσει νόμους και διατάγματα που είναι καταστροφικά για την κοινωνική βάση αλλά και για το περιβάλλον (νύχτα πέρασαν… η αναστολή εργασίας, η εκ περιτροπής εργασία που οδηγεί μέχρι και σε 50% μείωση του μισθού, η απελευθέρωση των απολύσεων, το νέο αντι-περιβαλλοντικό νομοσχέδιο που διαλύει κάθε έννοια προστασίας της φύσης, το νέο αντι-εκπαιδευτικό νομοσχέδιο, κομμένο και ραμμένο στις αναχρονιστικές απόψεις της Κεραμέως και της κυβέρνησης για το τι σημαίνει “παιδεία”), ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, λοιπόν, η κυβέρνηση είδε στον Covid-19 την ευκαιρία που έψαχνε, για να περάσει μέτρα και νόμους που υποβαθμίζουν περαιτέρω τις ήδη άθλιες συνθήκες για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες.

Η διαχείριση του μεταναστευτικού/προσφυγικού επί Covid-19
Από την πρώτη κιόλας στιγμή, κανένα απολύτως μέτρο δε λήφθηκε για την αποσυμφόρηση των καταυλισμών. Χιλιάδες άνθρωποι, πολλοί από αυτούς με προβλήματα υγείας που τους καθιστούν αυτονόητα ευάλωτες από τον ιό ομάδες, αφέθηκαν στοιβαγμένοι μέσα σε κλειστά ή “ανοιχτά” κέντρα “φιλοξενίας”. Η κυβέρνηση δε μερίμνησε ούτε καν για τη μεμονωμένη μεταφορά εκτός των κολαστηρίων των καρδιοπαθών, καρκινοπαθών ή πνευμονοπαθών προσφύγων. Οι μετανάστες, λοιπόν, αντιμετωπίστηκαν ως δυνάμει υγειονομικός κίνδυνος. Μαντρώθηκαν μέσα στις δομές με μια σειρά αποφάσεων που έκαναν τις δομές από “ανοιχτές” σε “μερικώς κλειστές”.
Η χυδαία πολιτική περιορισμού των ανθρώπων εντός των καταυλισμών, περιμένοντας μέχρι να υπάρξει το πρώτο κρούσμα (κάτι που ήταν προφανέστατα θέμα χρόνου με την πολιτική που εφάρμοσαν), ώστε να θέσουν όλο τον καταυλισμό σε καραντίνα, έφερε άμεσα τα επιθυμητά αποτελέσματα με πολλές δομές να μπαίνουν σύντομα σε καραντίνα. Τέλος, χωρίς να είχαμε καμία ψευδαίσθηση για το αντίθετο, είναι πλέον εμφανές ότι τα μέτρα που υποτίθεται πως λήφθηκαν λόγω του Covid-19 ήρθαν για να μείνουν, μετατρέποντας από την ”πίσω πόρτα” τα καμπς σε κανονικές φυλακές.

Ο νέος νόμος για το άσυλο
Αποκορύφωμα της (αντι)μεταναστευτικής πολιτικής που ακολουθεί το ελληνικό κράτος αποτελεί το νομοσχέδιο για το άσυλο, που πέρασε -μετά από μια απροσχημάτιστα ανύπαρκτη «δημόσια διαβούλευση»- και το οποίο ούτε λίγο, ούτε πολύ ουσιαστικά κατήργησε και τυπικά πλέον τα υποτιθέμενα «ανθρώπινα δικαιώματα» που υποτίθεται ότι μέχρι τώρα ορίζονταν από τις διεθνείς συνθήκες και την εθνική νομοθεσία (στην πράξη φυσικά, όλα αυτά ήταν πάντα για αυτούς που έχουν στα χέρια τους και το καρπούζι και το μαχαίρι, ζητήματα… «ερμηνείας»). Με λίγα λόγια, το νομοσχέδιο αυτό στόχευε στο να μειώσει περαιτέρω την ήδη υποβαθμισμένη πρόσβαση των μεταναστών/προσφύγων σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, να «επιταχύνει» και να αυστηροποιήσει τις διαδικασίες υποδοχής και αίτησης ασύλου με αποτέλεσμα να μη λαμβάνονται υπόψη τα όποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κάθε περίπτωσης (ιατρικά, ψυχολογικά ή άλλα), αλλά να τσουβαλιάζονται σε φαστ τρακ διαδικασίες, αυξάνοντας κατά πολύ τα διαστήματα της επιτρεπόμενης κράτησης, ενώ εισήγαγε και την αρχή της «μη συνεργασίας», μια εξόφθαλμα νεφελώδης και αυθαίρετη κατηγορία που θα νομιμοποιεί (χωρίς εισαγωγικά πλέον) κάθε αυθαιρεσία από την πλευρά του ελληνικού κράτους.
Παράλληλα, δυσχερέστερες γίνονται οι συνθήκες, όχι μόνο για τους αιτούντες άσυλο, λόγω του νέου νόμου για το άσυλο, αλλά και για όλους τους αναγνωρισμένους πρόσφυγες, οι οποίοι μένουν τώρα χωρίς στέγαση, με βάση το ΦΕΚ 1199, το οποίο ορίζει ότι όσοι λαμβάνουν τη θετική απόφαση περί του αιτήματος ασύλου τους θα πρέπει να αφήσουν τις θέσεις στέγασης τους σε διαμερίσματα του προγράμματος ΕSTIA ή σε καταυλισμούς εντός ένα μήνα! Αυτό σημαίνει ότι όλοι οι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες, χωρίς να έχουν ενταχθεί σε κανένα ουσιαστικό πλάνο ένταξης από το κράτος, ένα μόλις μήνα μετά την αναγνώριση τους και χωρίς να συνυπολογίζεται καμία ευαλωτότητα (όπως ανίατες ή δυσίατες ασθένειες, εγκυμοσύνη κ.α.), πετιούνται στο δρόμο. Το ίδιο συνέβη ήδη αναδρομικά σε όσους ανθρώπους είχαν λάβει, με το προηγούμενο καθεστώς, παράταση της φιλοξενίας τους λόγω σοβαρότατων ευαλωτοτήτων (μιλάμε εδώ για ανθρώπους καρκινοπαθείς, ανθρώπους με σοβαρότατα προβλήματα υγείας, έγκυες γυναίκες, θύματα βασανιστηρίου, θύματα έμφυλης βίας κ.α.).
Εξαιρετικά διαφωτιστικό για τα σχέδια της κυβέρνησης είναι και η ΚΥΑ και η πρόσκληση που εκδόθηκαν για τη συνέχεια του προγράμματος ESTIA, όπου πέρα από τις αδιανόητες περικοπές από άποψη κονδυλίων (της τάξης του 40- 60%) οι οποίες φυσικά σημαίνουν τεράστιες περικοπές στις υπηρεσίες υποστήριξης που θα διατίθενται στους φιλοξενούμενους του έργου, ορίζεται και ότι ο φορέας στέγασης (η εκάστοτε ΜΚΟ) δε θα λαμβάνει το αντιστοιχούν προϋπολογισμό για κάθε θέση φιλοξενίας που «καταλαμβάνεται» από αναγνωρισμένο πρόσφυγα ο οποίος έχει αρνηθεί να αφήσει το σπίτι του… και να βρεθεί στο δρόμο (!), 30 μέρες μετά την ημερομηνία εξόδου του από το πρόγραμμα. Παρότι δηλαδή στη χώρα μας δεν υπάρχει κανένα νομικό πλαίσιο για την έξωση ανθρώπων μέσα σε ένα μόλις μήνα και παρότι το δικαίωμα στη στέγαση προστατεύεται για όλους από το νόμο, το Υπουργείο μέσω του οικονομικού εξαναγκασμού μετακυλύει την ευθύνη στις ΜΚΟ να βγάλουν τους ανθρώπους από τα σπίτια… με άλλους τρόπους!
Παράλληλα, με νέο ΦΕΚ η κυβέρνηση αποφάσισε να «εξορθολογήσει» (!!) το οικονομικό βοήθημα που λάμβαναν οι αιτούντες άσυλο, από 100% ευρωπαϊκή χρηματοδότηση. Και σε αυτό το πλαίσιο φυσικά ο «εξορθολογισμός» σημαίνει… μείωση!

Τα “μη νόμιμα” μέσα και οι χρήσιμοι κανίβαλοι
Και “ο δραστικός περιορισμός κάθε παράνομης εισόδου στη χώρα μας” δεν περιορίζεται μόνο σε νόμιμα μέσα. Μέσα στην καραντίνα δεκάδες ήταν οι καταγγελίες για παράνομες (!) επαναπροωθήσεις μεταναστών όχι μόνο στα σύνορα του Έβρου, αλλά και από τα κέντρα μεγάλων πόλεων, είτε με μεγάλες εφόδους σε σημεία που διέμεναν μετανάστες, οι οποίοι στη συνέχεια… εξαφανίστηκαν (!), είτε με επιχειρήσεις στους δρόμους των πόλεων, κατά τις οποίες μετανάστες απήχθησαν και στη συνέχεια βρέθηκαν … στην Τουρκία. Οι καταγγελίες για ανάλογες πρακτικές, ακόμα και εις βάρος ασυνόδευτων ανηλίκων, είναι δεκάδες.
Στο ίδιο κλίμα, άλλωστε, αυτό των “μη νόμιμων” μέσων είναι και η απροσχημάτιστη ανοχή της κυβέρνησης απέναντι στις ρατσιστικές εξάρσεις μερίδας ντόπιων κατοίκων απέναντι στους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Τους προηγούμενους μήνες είδαμε επιθέσεις “κατοίκων” σε λεωφορεία που μετέφεραν μετανάστ(ρι)ες, ακόμα και εμπρησμούς ολόκληρων ξενοδοχείων από το γνωστό εθνικιστικό συρφετό. Τώρα βλέπουμε «κατοίκους» στα Καμένα Βούρλα να στερούν το φαγητό από ανήλικα παιδιά (!) προκειμένου να τα εξαναγκάσουν να φύγουν από το ξενοδοχείο στο οποίο φιλοξενούνται.
Όλες αυτές οι “κινητοποιήσεις”, που πολλές φορές παίρνουν διαστάσεις κανονικών πογκρόμ, δεν είναι παρά η άλλη εκδοχή και το απαραίτητο συμπλήρωμα της αντιμεταναστευτικής πολιτικής που εφαρμόζει το ελληνικό κράτος. Το πραγματικά λυπηρό και εξοργιστικό για μας είναι ότι στο μέτωπο του μίσους που έχουν στήσει σε διάφορες περιοχές ανά την Ελλάδα τοπικοί άρχοντες (που αντλούν πολιτική υπεραξία), ντόπια αφεντικά (που φυσικά βάζουν τα κέρδη τους πάνω από κάθε ανθρώπινη ζωή) και οργανωμένοι φασίστες/νεοναζί (που νομιμοποιούν κοινωνικά την παρουσία τους και στρατολογούν κόσμο στις τάξεις τους) απέναντι σε ανθρώπους κατατρεγμένους και βασανισμένους, συμμετέχει δυστυχώς και κόσμος της κοινωνικής βάσης.
Εργαζόμενοι και εργαζόμενες, δηλαδή, που αντί να υπερασπίζονται τους ανθρώπους της τάξης τους, ανεξαρτήτως έθνους και θρησκείας, συμμαχώντας μαζί τους για να κινηθούν κόντρα στα συμφέροντα των αφεντικών και των κρατών, συστρατεύονται τελικά με τους ταξικούς τους εχθρούς. Είτε γιατί ελπίζουν ότι έτσι θα μείνει μεγαλύτερο κομμάτι γι’ αυτούς από την πίτα που μοιράζουν τα αφεντικά τους (αποδεχόμενοι δουλικά τον ρόλο του υποτελούς) ακόμα κι αν χρειαστεί να πατήσουν επί πτωμάτων, είτε γιατί έχουν τυφλωθεί όντως τόσο πολύ από το -μεθοδικά εντυπωμένο και καλλιεργημένο από το σχολείο, τα ΜΜΕ κλπ- ιδεολόγημα της εθνικής ενότητας, ώστε καταλήγουν να “βλέπουν” την απειλή στο πρόσωπο ανθρώπων που παίζουν τη ζωή τους κορώνα-γράμματα, για να γλυτώσουν από τον πόλεμο και την εξαθλίωση και δεν την βλέπουν στο πρόσωπο των υμνητών του ναζισμού ή των αφεντικών τους που τους εκμεταλλεύονται νύχτα-μέρα, απλώς και μόνο γιατί οι τελευταίοι μιλούν την ίδια γλώσσα ή έχουν την ίδια θρησκεία με αυτούς…

Η Μόρια φλέγεται
Το πώς ακριβώς άναψαν οι φλόγες που έκαναν στάχτη το κολαστήριο της Μόριας, το βράδυ της 8ης Σεπτεμβρίου (οι οποίες ”αναζωπυρώθηκαν” και τις επόμενες μέρες), παραμένει ασαφές και μάλλον θα παραμείνει έτσι. Δεν μας αναλογεί εδώ να μπούμε σε εικασίες, και γιατί δεν μπορούμε να έχουμε ικανοποιητική εικόνα, αλλά και γιατί δεν νομίζουμε ότι η ουσία του ζητήματος είναι το ”τι ακριβώς συνέβη”. Η Μόρια ήταν ένα έγκλημα κατά της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και αν κάποιοι από αυτούς που το υφίσταντο στο πετσί τους καθημερινά, ένιωσαν ότι μετατρέποντάς το σε στάχτη, επαναδιεκδικούν κάτι από την αξιοπρέπεια που το ελληνικό κράτος τόσο βάρβαρα τους στέρησε, εμάς δεν μας πέφτει λόγος. Αυτό στο οποίο κατά τη γνώμη μας πρέπει να σταθούμε είναι ότι οι πραγματικοί υπεύθυνοι για αυτό το έγκλημα, φρόντισαν κιόλας να το αντικαταστήσουν με κάτι εξίσου -αν όχι και περισσότερο- εγκληματικό: Ένα πρώην σκοπευτήριο του στρατού (με ότι κινδύνους μπορεί να επιφυλάσσει αυτό), δίπλα στην θάλασσα και έκθετο στις κακές καιρικές συνθήκες, με τέντες στημένες πάνω σε άμμο… και όλα αυτά ενώ μπαίνει χειμώνας. Τι πιο κατάλληλο άλλωστε από ένα πρώην πεδίο βολής όπου πυροτεχνουργοί του στρατού συχνά- πυκνά αναζητούν παλιά εκρηκτικά ώστε να στεγαστούν οικογένειες με παιδιά; Τι πιο κατάλληλο από το πιο εκτεθειμένο στα καιρικά φαινόμενα σημείο του νησιού ώστε να γίνει νέος καταυλισμός και μάλιστα… με σκηνές; Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν με τις κλασσικές υποσχέσεις «προσωρινότητας» ήδη έχουν βγει στη δημοσιότητα συμφωνίες μίσθωσης ως… το 2025! Και φυσικά… η είσοδος των μεταναστών στη νέα τους φυλακή έγινε με ένα εξαιρετικά δημοκρατικό συνδυασμό χημικών και επιθέσεων από τα ΜΑΤ από τη μία, και εκφοβιστικά μηνύματα από το Υπουργείο στους ίδιους τους μετανάστες από την άλλη.
Την ίδια στιγμή, έχουν ξεκινήσει ένα κυνήγι μαγισσών για τους υποτιθέμενους υπεύθυνους του εμπρησμού, που ”φωνάζει από μακριά” πως σκοπό έχει να τρομοκρατήσει τους/τις μετανάστ(ρι)ες και πρόσφυγες -τόσο στην Λέσβο, όσο και γενικότερα- ώστε να καταπνιγεί οποιαδήποτε εξεγερτική και ανυπότακτη διάθεση εκδηλώνεται, ενώ ταυτόχρονα τα χημικά και οι επιθέσεις των ΜΑΤ έρχονται να συμπληρώσουν την ζοφερή εικόνα.

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας
Για εμάς, τους εργάτες και τις εργάτριες ανεξαρτήτως εθνικότητας, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, τα θύματα του πολέμου και της φτώχειας δεν είναι αντικείμενο διαχείρισης κρατικών μηχανισμών και οικονομικών ελίτ. Δεν ανεχόμαστε η ανθρώπινη ζωή να εξαρτάται από αποφάσεις των διακρατικών οργανισμών όπως η ΕΕ και η Frontex, των εθνικών κρατών και των αναγκών της οικονομίας.
Απέναντι σε κάθε εξουσία, εμείς, απαντάμε τώρα και πάντα με ταξική αλληλεγγύη. Οι ταλαιπωρημένοι, οι κυνηγημένοι εξαιτίας των πολέμων και των διώξεων κάθε εξουσίας και κάθε κράτους, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, βρίσκονται στην καρδιά της αλληλεγγύης μας. Είναι ταξικά αδέρφια μας, το πιο υποτιμημένο, κακοπληρωμένο και επισφαλές μέρος της τάξης μας, βορά στα δόντια κάθε μικρού και μεγάλου αφεντικού. Είναι καθήκον μας να διαφυλάξουμε την αξιοπρέπειά και την ελεύθερη μετακίνηση όλων των εργατών, σβήνοντας τις συνοριακές γραμμές που οι εξουσίες χάραξαν για τους υπηκόους τους, αλλά όχι για τα εμπορεύματα των αφεντικών και απαιτώντας άμεση νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και μεταναστριών.
Απαιτούμε να ανοίξουν άμεσα τα σύνορα και να απεγκλωβιστούν οι μετανάστες. Απαιτούμε την παροχή δημόσιας περίθαλψης και στέγης για όσους επιθυμούν να παραμείνουν στην Ελλάδα και τη χορήγηση των απαραίτητων εγγράφων για όσους επιθυμούν να μεταβούν σε λοιπές χώρες της Ευρώπης. Απαιτούμε να κλείσουν τώρα τα κολαστήρια-στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και να αρθούν τα κωλύματα στις διαδικασίες χορήγησης ασύλου, οι κοινωνικοί αποκλεισμοί και η αποστέρηση εργασιακών και προνοιακών δικαιωμάτων από τους μετανάστες.
Στο πλευρό πάντα των αδύναμων, των καταπιεσμένων, των ξεριζωμένων αυτού του κόσμου, ανεξαρτήτως χρώματος και θρησκείας, ντόπιοι και «ξένοι», ενώνουμε τα χέρια, υψώνουμε τις γροθιές μας.

ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΟΙ ΧΩΡΟΙ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΚΛΕΣΜΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ/ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΩΝ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ/ ΟΣΕΣ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ | ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ- ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ
ΧΑΡΤΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ/ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗΣ
ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ, ΤΟΥΣ ΦΡΑΧΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ
ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΕΜΠΟΔΙΟ ΣΤΗΝ ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ ΑΝΤΙ-ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΩΝ

ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ CAMP ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΩΝ & ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ:
ΠΕΜΠΤΗ 1 ΟΚΤΩΒΡΗ, 7 ΜΜ, ΚΑΜΑΡΑ

στηρίζουμε το μπλοκ της συνέλευσης Stop War On Migrants

Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης (μέλος της Αναρχικής Ομοσπονδίας)
lib_thess@hotmail.com
libertasalonica.wordpress.com