Γιατί σπάμε όλα τα παράθυρα, της Lou Trayette

Τους τελευταίους μήνες διεξάγεται μια μεγάλη συζήτηση, η οποία κρίνει την αποτελεσματικότητα διαφόρων τακτικών στις διαδηλώσεις. Οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των «καλών» και των «κακών» διαδηλωτών έχουν τραβηχτεί από όσους επιθυμούν να ελέγξουν τις ενέργειες των άλλων, όντες βέβαιοι ότι μόνο αυτοί είναι οι δίκαιοι διαιτητές των κατάλληλων εκφράσεων οργής ενάντια στο σύστημα καταπίεσης που επιβλήθηκε στο λαό από την επιβολή του νόμου, την κυβέρνηση και τους νεοφασίστες λακέδες τους.

Δε γίνεται αντιληπτό από αυτούς τους αυτοαποκαλούμενους «ηγέτες του κινήματος» ότι παίζουν τον υποκατάστατο ρόλο των καταπιεστών μας, προσπαθώντας να καταπνίξουν την απελευθέρωση για την οποία αγωνιζόμαστε.

Πολλοί από αυτούς τους «ηγέτες», που είναι φωνακλάδες με ένα μεγάφωνο στο χέρι -προφανείς μελλοντικοί πολιτικοί- ισχυρίζονται δε ότι οποιεσδήποτε ενέργειες δεν ευθυγραμμίζονται με τη δική τους ιδέα για την καθαρότητα -όταν πρόκειται για μια αποτελεσματική δράση κατά του συστήματος- εκτροχιάζουν το κίνημα που είχαν οραματιστεί, καθώς το κίνημα, όπως το φαντάζονται, θεωρούν ότι μπορούν να το ελέγξουν. Οι ενέργειες, που αποδοκιμάζουν αυτοί οι «ηγέτες», λένε ότι είναι δήθεν αποπροσανατολιστικές σε σχέση με το «αληθινό μήνυμα». Με την πάροδο των χρόνων βέβαια, το «αληθινό μήνυμα» έχει υπάρξει ένας συνεχώς κινούμενος στόχος, όπως είναι τα πολιτικά δικαιώματα, η εναντίωση στα πυρηνικά όπλα και τον πόλεμο, το κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίησητί να απέγινε αυτό άραγε ; – οι περιβαλλοντικές ανησυχίες, η αντίσταση στην αστυνομική βαρβαρότητα και ούτω καθ’ εξής. Όποια και αν είναι η αιτία, η συζήτηση και η αντιπαράθεση είναι η ίδια. Οι «καλοί» εναντίον των «κακών» διαδηλωτών και οι «γόνιμες» εναντίον των «αδιέξοδων» ενεργειών.

Προσφάτως, το βράδυ της 4ης Νοεμβρίου 2020 μια ομάδα διαδηλωτών έσπασε τα παράθυρα και διέπραξε άλλες πράξεις καταστροφής περιουσίας στο κέντρο του Πόρτλαντ, αφού προηγουμένως είχε χωριστεί από μια ομάδα διαδηλωτών που επέμειναν στην «ειρηνική διαμαρτυρία» και την ξεκάθαρα ανούσια έννοια της «ενότητας» -ένα αγαπημένο εργαλείο εκείνων που επιθυμούν να σταματήσουν την ορμή που παράγεται από όσους εκφράζουν την οργή τους ενάντια σε ένα σύστημα που πνίγει όλους μας, έστω και σε διαφορετικό βαθμό.

Η συνηθισμένη επωδός στα ΜΜΕ, που εκφράζεται από διάφορες αυθεντίες, την κυβέρνηση και τους αξιωματούχους που επιβάλλουν το νόμο, καθώς και από διάφορους «ηγέτες διαμαρτυρίας», είναι ότι «οι τυχαίες πράξεις καταστροφής» αποσπούν την προσοχή από το μήνυμα της αλλαγής που ενστερνίζονται ορισμένοι. Επιχαίρουν επίσης, με τον κατάλογο των επιχειρήσεων που «δεν άξιζε» να στοχοποιούνται για επίθεση, είτε λόγω του φύλου ή της φυλής του ιδιοκτήτη ή ακόμα λόγω των «υπηρεσιών» που παρέχουν.

Ενώ υπάρχει μια αχτίδα ελπίδας στο κρυφό νόημα τέτοιων δηλώσεων, ότι δηλαδή υπάρχουν πράγματι επιχειρήσεις που αξίζουν να στοχοποιούνται, αυτός ο τρόπος σκέψης ωστόσο χάνει σε μεγάλο βαθμό το νόημα και το σκοπό των δράσεων, όπως αυτές. Αυτό που αγνοείται ή δεν γίνεται κατανοητό από πολλούς, είναι παρόμοιο με την παρεξήγηση που συμβαίνει με τη λεηλασία και τον εμπρησμό που μερικές φορές λαμβάνει χώρα μετά από πράξεις βίας κατά του λαού.

Εκφράζουμε την οργή

Όταν απελευθερώνεται η οργή, είναι συχνά ακατέργαστη, αδιαμόρφωτη. Η οργή επιλέγει τους στόχους της ενστικτωδώς και δεν είναι αποκλειστικά και μόνο απότοκο μιας συγκεκριμένης τακτικής. Άλλωστε, τα ένστικτα των ανθρώπων αναγνωρίζουν τόσο τους καταπιεστές τους όσο και τα κλουβιά τους με μια λιγότερο λεπτή διαφοροποίηση και θα μπορούσε να υποστηριχθεί και με έναν πιο καθαρό τρόπο από ό, τι όταν οι επιλογές μας γίνονται στο ήρεμο και υπολογισμένο κόσμο της ακαδημαϊκής κοινότητας ή μέσα από τις ανιαρές διαδικασίες που επιζητούν τις ευρείες συμφωνίες.

Η οργή βλέπει ότι δεν είμαστε καταπιεσμένοι μόνο από την αστυνομία, την κυβέρνηση ή το συστημικό, κοινωνικό και πολιτισμικό status quo που υπαγορεύει το υπάρχον. Η οργή βλέπει ότι οι άνθρωποι καταπιεζόμαστε από τοίχους και περιορισμούς.

Οι τοίχοι και οι περιορισμοί μπορούν να πάρουν πολλές μορφές, μερικές προφανείς αλλά και μερικές λιγότερο προφανείς. Οι τοίχοι μπορεί να είναι πολιτιστικοί, φυλετικοί, έμφυλοι, σεξουαλικοί, κυβερνητικοί ή κοινωνικοί. Αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: οι τοίχοι είναι υλικοί. Η οργή βλέπει το ζώο να ρίχνει και να χτυπάει τον εαυτό του στα φυσικά εμπόδια που το περιβάλλουν. Η οργή επιτίθεται στην πιο φανερή και θεμελιώδη υλική έκφραση της καταπίεσης του ανθρώπου.

Όταν εκφράζουμε την οργή μας, επιτιθέμεθα στην υλική εκδήλωση ενός συστήματος που έχει κατασκευαστεί, προκειμένου να μας αλλοτριώσει από τον εαυτό μας και να διαστρωματώσει εκείνους που επιλέγουν τη συνεργασία με το θάνατό μας.

Μια από τις αγαπημένες εκφάνσεις του πολιτισμού των τοίχων είναι εκείνες που κατασκευάζονται από γυαλί.

Η κατασκευή και η επίδειξη τοίχων από ένα υλικό διαφανές και εύθραυστο, όπως το γυαλί, αντιπροσωπεύει το σύστημα που καυχιέται για την προθυμία μας να αυτοκαταπιεστούμε. Είναι το λεπτότερο επίχρισμα και η αναπαράσταση ενός ορίου. Είναι ο τοίχος που το σύστημα πιστεύει ότι είμαστε πολύ αδύναμοι και εξημερωμένοι, για να αμφισβητήσουμε. Ένα γυάλινο παράθυρο ωστόσο, είναι ένας τοίχος που δεν παρέχει κανένα ορατό εμπόδιο και με υλικούς όρους είναι μετά βίας αδιαπέραστο. Τα παράθυρα είναι η δική μας αυτοκαταστροφική συναίνεση, προκειμένου να παίξουμε το παιχνίδι τους και να υποτάξουμε τους εαυτούς μας στην εξουσία τους.

Τα παράθυρα, λοιπόν, είναι η απόδειξη του συστήματος προς τον εαυτό του ότι λειτουργεί. Η ύπαρξη των παραθύρων εκφράζει την υγεία του συστήματος και είναι ένα από τα μέτρα της προθυμίας των ανθρώπων να υποκύψουν σε ένα αόρατο σύνολο κανόνων που τους έχουν επιβληθεί. Τα παράθυρα είναι το καναρίνι στο ανθρακωρυχείο του συστήματος.

Σε μια προηγούμενη γενιά εξάλλου, η καταστροφή των παραθύρων θεωρούνταν κάπως σα να «λύνεις τα μάγια». Τα «μάγια» αυτά ρίχνονται επάνω μας και μας κάνουν να επιτρέπουμε την εδραίωση της εξουσίας, ώστε αυτή να διαιωνίζεται χωρίς να την αμφισβητούμε.

Στον πόλεμο λοιπόν για την ελευθερία μας ως άνθρωποι είτε αυτή η ελευθερία είναι φυλετική, σεξουαλική, έμφυλη, κοινωνική, πολιτιστική ή περιβαλλοντική, τα παράθυρα είναι η διαχωριστική γραμμή μεταξύ μιας θυμωμένης έγκλειστης οικογένειας ανθρώπινων ζώων και εκείνων που επιδιώκουν να μας κρατούν υπόδουλους.

Γι’ αυτό σπάμε όλα τα παράθυρα.

 

*** LouTrayette@ProtonMail.com
*** kolektiva.social/@LouTrayette

Πηγή: anarchistnews.org

Μετάφραση – επιμέλεια : Πάνος Ασημακόπουλος