Χρυσό περιτύλιγμα και σάπιο περιεχόμενο, του Δήμου Βοσινάκη
Δεν χρειάζεται να είσαι μάντης για να προβλέψεις ότι, καλώς ή κακώς, ο ερχομός του 2021 θα ξημερώσει έναν πολύ πιο ψηφιακό κόσμο όπου σχεδόν τα πάντα (τηλεργασία, τηλεκπαίδευση, τηλεσυνομιλίες, τηλεαγορές) θα γίνονται μέσω ίντερνετ. Μαντικές ικανότητες δεν χρειάζονται για να δεις ότι όλη αυτή η ιστορία θα πάει πακέτο με την ακραία κρατική καταστολή και την επέκταση του αυταρχισμού από μεριάς των εξουσιαστών.
Για παράδειγμα, σήμερα βλέπουμε την αστυνομία να έχει ξεχυθεί στους δρόμους της ελληνικής επικράτειας για να βεβαιώσει 300ευρα πρόστιμα για άσκοπη μετακίνηση, όχι για να περιοριστεί η επέκταση του ιού αλλά για να γεμίσουν τα άδεια κρατικά ταμεία και να αναγκάσει τους πολίτες να πειθαρχήσουν στις παράλογες εντολές. Ακόμη και αν αυτές οι εντολές είναι έλεγχοι σε σπίτια, εδραίωση της αστυνομικής παρουσίας παντού, πρόστιμα σε αιμοδότες, βαριά άρρωστα άτομα και τα λοιπά. Η βαθιά ουσία του κράτους, σκληραίνει, δυναμώνει και αναβαθμίζεται την ώρα που η εικόνα γίνεται πιο προσιτή και ανθρώπινη. Όπως στο αγαπησιάρικο πρόσφατο βίντεο, εμπνευσμένο από USA μεριά, με τις ευχές της ΕΛ.ΑΣ. Χαμόγελα, καλοσύνη και ευγένεια αλλά κάτι δεν πάει καλά. Γιατί; Γιατί τα γεγονότα μιλάνε από μόνα τους και όπως λέει και ένας φίλος “facts are facts”.
1) Άντρες της ελληνικής αστυνομίας δολοφόνησαν σαδιστικά τον Ιάκωβο Κουμή και την Σταματίνα Κανελλοπούλου στις 16/11/1980 στην Αθήνα. Τους σκότωσαν στο ξύλο κάποιοι από τις Μονάδες Αποκατάστασης Τάξης και ποτέ δεν μάθαμε τα ονόματά τους, ούτε βέβαια τιμωρήθηκαν από τη δικαιοσύνη.
2) Ο αστυνομικός Αθανάσιος Μελίστας πυροβόλησε και σκότωσε τον 15χρονο μαθητή Μιχάλη Καλτεζά στις 17/11/1985 στα Εξάρχεια. Δεν έκατσε ούτε μία μέρα στη φυλακή για το έγκλημα που διέπραξε.
3) Άντρες της ελληνική αστυνομίας προκάλεσαν με ρίψη δακρυγόνων τη φωτιά στο βιβλιοχαρτοπωλείο Λίβα η οποία εξαπλώθηκε στο κτίριο του «Κ. Μαρούση» στις 10/11/1991. Η αστυνομία χρησιμοποίησε εκατοντάδες δακρυγόνα στις μεγάλες ταραχές με νεολαίους στο κέντρο της Αθήνας μετά τη δολοφονία του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα. Όταν έσβησε η φωτιά, ανασύρθηκαν νεκροί από ασφυξία ο 32χρονος Περικλής Ρεπάκης, ο 57χρονος Μανόλης Κοντόπουλος, ο 59χρονος Ιωάννης Νεμετζίδης κι ένα -αγνώστων στοιχείων μέχρι σήμερα- νεαρό άτομο. Η περιβόητη υπηρεσιακή ΕΔΕ έκλεισε την υπόθεση, όμορφα και ωραία, κάνοντας λόγο για «εμπρησμό του κτιρίου από αναρχικούς».
4) Στις 3/8/1997, ο Ηλίας Μέξης δολοφονείται από αστυνομικό γιατί οδηγούσε ανάποδα σε μονόδρομο στη Νίκαια.
5) Ο αστυνομικός Κυριάκος Βαντούλης πυροβόλησε και σκότωσε τον 18χρονο Σέρβο μαθητή Μάρκο Μπουλάτοβιτς στις 23/10/1998 στο κέντρο της Θεσσαλονίκης γιατί τον θεώρησε ύποπτο για την κλοπή ενός πορτοφολιού. Δεν έκατσε ούτε μια μέρα φυλακή για το έγκλημα που διέπραξε.
6) Στις 17/11/2006 ο Κύπριος φοιτητής Αυγουστίνος Δημητρίου περπατούσε αμέριμνος με κάποιους φίλους του πάνω στην οδό Εγνατία στη Θεσσαλονίκη. Η καθιερωμένη πορεία για το Πολυτεχνείο είχε τελειώσει. Όταν έφτασε προς την οδό Αγγελάκη, τον τσακώσανε 3-4 ασφαλίτες που άρχισαν, χωρίς λόγο, να τον χτυπάνε με ανεξήγητο μίσος. Σε κάποια φάση, τον πέταξαν πάνω σε μία ζαρντινιέρα ενώ ο ξυλοδαρμός του νεαρού δεν σταμάτησε ούτε όταν το πρόσωπο του είχε γεμίσει με αίματα. Σε αυτό το σκηνικό, δεν ήταν παρόντες μόνο οι θρασύδειλοι ασφαλίτες που έδειραν τον ανυπεράσπιστο φοιτητή. Ήταν και πολλοί ακόμα αστυνομικοί, που απλά κοιτούσαν το θέαμα. Ήταν εκεί ένστολοι αστυνομικοί που δεν έκαναν τίποτα. Ήταν εκεί μία διμοιρία των ΜΑΤ ανεπτυγμένη στην οδό Αγγελάκη που δεν έκανε τίποτα. Ήταν εκεί ο, τότε, διευθυντής κρατικής Ασφάλειας της Θεσσαλονίκης, Νίκος Παππάς, που δεν έκανε τίποτα.
7) Στις 6/12/2008 ο αστυνομικός Επαμεινώνδας Κορκονέας πυροβόλησε και σκότωσε τον 15χρονο μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλο στα Εξάρχεια. Για να κάτσει περίπου δέκα χρόνια στη φυλακή για το έγκλημα που διέπραξε χρειάστηκε να καεί όλη η χώρα και να γίνουν επιθέσεις σε δεκάδες αστυνομικά τμήματα σε όλη την ελληνική επικράτεια.
8) Αν προσθέσουμε στα παραπάνω περιστατικά τους δεκάδες πυροβολισμούς εναντίον μεταναστών και αλλοδαπών σε παραμεθόριες περιοχές, αυτοί είναι τόσοι πολλοί που για να τους καταγράψεις χρειάζεται να γράψεις ολόκληρη εγκυκλοπαίδεια. Στον Έβρο, στην Φλώρινα, στην Καστοριά και στην Ήπειρο, η αστυνομία κυριολεκτικά εκτελεί το καθήκον της.
Είναι σαφές ότι, πέρα από την πολιτική ιδεολογία του καθενός, τα παραπάνω γεγονότα είναι ενδεικτικά της φιλοσοφίας που έχει επικρατήσει σε αυτή την ιδιόμορφη κατηγορία δημοσίων υπαλλήλων. Το πιο κλασικό και βαρβάτο παράδειγμα τυπικής αστυνομικής συμπεριφοράς, όπου οι μπάτσοι προσπάθησαν προκλητικά να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα, είναι η διάσημη περίπτωση της ζαρντινιέρας στη Θεσσαλονίκη. Όλη η Ελλάδα είδε τους μπάτσους να σακατεύουν τον φοιτητή, εκτός από την ηγεσία της ελληνικής αστυνομίας. Το ίδιο βράδυ που έγινε το περιστατικό, ο, τότε, υπουργός Δημόσιας Τάξης Βύρωνας Πολύδωρας δήλωσε “Είδα επαγγελματισμό, μεθοδικότητα, σχέδιο και εφαρμογή του, ψυχραιμία και αυτοματισμό στη δράση που είχαν ως επακόλουθο την επιτυχία”. Μία μέρα μετά το περιστατικό, ο αρχηγός της ελληνικής αστυνομίας, Αναστάσιος Δημοσχάκης, δήλωσε ότι “Η αυτοσυγκράτηση και η ψυχραιμία της αστυνομίας ήταν παροιμιώδης”.
Παρά το βίντεο που είδε το φως της δημοσιότητας και έδειχνε τι ακριβώς έγινε στην πραγματικότητα, παρά την αυτόπτη μαρτυρία των καθηγητών πανεπιστημίου, παρά το γεμάτο τραύματα πρόσωπο του φοιτητή, η αστυνομία επέλεξε να κρατήσει επίσημα αυτή τη στάση. Θα ήταν πάρα πολύ εύκολο για την αστυνομία να προσπαθήσει να δικαιολογήσει το περιστατικό λέγοντας μία τυπική δικαιολογία του στυλ “είναι κάτι μεμονωμένο από κάποιον που παραφέρθηκε”. Το ίδιο θα μπορούσε να πει και για τα αίσχη στα Εξάρχεια πριν λίγες μέρες. Δεν το έκανε όμως τότε, δεν το έκανε χτες και δεν θα το κάνει και στο μέλλον. Ο λόγος;
Κάτι τέτοιο θα έδειχνε υποχώρηση. Θα έδειχνε μετάνοια. Η αστυνομία δεν επιτρέπεται να φανερώνει ψήγματα ενοχής και ευαισθησίας. Αυτό δείχνει ανθρωπιά και η ανθρωπιά είναι κάτι ανεπίτρεπτο για το βαθύ κράτος…
