Οι Παλαιστίνιοι καλλιτέχνες ανακτούν τη Χάιφα
Μέσω της μουσικής και της γραφής, μια νέα γενιά δημιουργικών χαράζει νέους χώρους σε αυτήν την αρχαία πόλη.
Άρθρο του Tugrul Mende στις 1 Ιουνίου 2021 στο https://www.opendemocracy.net/en/north-africa-west-asia/palestinian-artists-reclaiming-haifa/
Ο μουσικός Faraj Suleiman και ο συγγραφέας Majd Kayyal ανήκουν σε μια νέα γενιά παλαιστινίων καλλιτεχνών. Προσπαθούν να διεκδικήσουν ένα χώρο για τον παλαιστινιακό πολιτισμό και ταυτότητα μέσω του έργου τους, δημιουργώντας νέες ευκαιρίες όχι μόνο για τον εαυτό τους αλλά και για άλλους καλλιτέχνες.
Τον Δεκέμβριο του 2020, το ντουέτο κυκλοφόρησε ένα νέο άλμπουμ με τίτλο «Καλύτερα από το Βερολίνο» . Το άλμπουμ, μια αλλαγή από το προηγούμενο έργο του Suleiman, διερευνά ρητά τις κοινωνικές και πολιτικές ιδέες. Αφηγείται την ιστορία μιας κρυμμένης πλευράς στην πόλη της Χάιφα – τώρα η τρίτη μεγαλύτερη στο Ισραήλ, και ιστορικά ένα σημαντικό Παλαιστινιακό κέντρο με ιστορία που εκτείνεται πίσω 3.000 χρόνια – που οι ακροατές μπορούν να εξερευνήσουν καθώς την ακούνε.
Οι δύο συναντήθηκαν στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ το 2010. Ο Σουλεϊμάν μετακόμισε στο Παρίσι για δουλειά και ο Kayyal έμεινε στη Χάιφα, εργαζόμενος ως δημοσιογράφος και συγγραφέας. Ο Kayyal δημοσίευσε το ντεμπούτο του μυθιστόρημα, «Η τραγωδία του κ. Matar», το 2016 και κέρδισε το Βραβείο Young Writer του Ιδρύματος Qattan. Ο Kayyal συνελήφθη επίσης αρκετές φορές από τις ισραηλινές δυνάμεις.
Το νέο άλμπουμ ήταν ένα μουσικό και πολιτιστικό χτύπημα σε όλη την περιοχή, αν και πολύ λίγα μπορούν να βρεθούν σχετικά με αυτό στα Αγγλικά. Το OpenDemocracy μίλησε στους καλλιτέχνες για το πώς δημιουργήθηκε αυτή η δουλειά και τι σημαίνει.
Ορισμός της Χάιφα
Η σημασία του «Καλύτερα από το Βερολίνο» έγκειται στις κοινωνικές, πολιτιστικές και πολιτικές του ιδέες. οι μεταφορές και η αφήγησή του. Ο Suleiman και ο Kayyal κάνουν τη Χάιφα – τι σημαίνει για αυτούς προσωπικά και επαγγελματικά – τον κύριο χαρακτήρα.
«Η ιδέα του άλμπουμ εξελίχθηκε μετά από μερικά σχέδια τραγουδιών που έγραψε ο Majd και συνέθεσα», λέει ο Suleiman. «Ξεκινήσαμε να αναλύουμε ποια κοινά θέματα, χαρακτήρες, ιστορίες και συναισθήματα αντιμετωπίζουμε. Καταλάβαμε γρήγορα ότι η πόλη μας, η Χάιφα, είναι μια κεντρική προσωπικότητα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. “
Η Χάιφα είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής των δύο καλλιτεχνών και παρόλο που η καριέρα του Σουλεϊμάν βρίσκεται στο Παρίσι και οι δύο έχουν ισχυρές απόψεις για την πόλη, τις οποίες εκφράζουν στα τραγούδια. Ο μεταβαλλόμενος ρυθμός της πόλης, και ο αντίκτυπός της στην προσωπική και επαγγελματική ζωή των κατοίκων της, αντανακλώνται παντού.
Η εναλλακτική μουσική σκηνή της Χάιφα τη βοήθησε να γίνει η « πολιτιστική πρωτεύουσα της Παλαιστίνης », επιτρέποντας σε καλλιτέχνες όπως ο Σουλεϊμάν και ο Καγιάλ να ανακτήσουν την πόλη ως κεντρική για την παλαιστινιακή κληρονομιά.
Επιστρέφοντας στη Χάιφα
Λόγω της πανδημίας, ο Suleiman έπρεπε να επιστρέψει στη Χάιφα ενώ τα μέλη της μπάντας του έμειναν στο Παρίσι. Αυτό σήμαινε αναδιοργάνωση της διαδικασίας ηχογράφησης, από παραδοσιακές επισκέψεις στο στούντιο, έως την ηχογράφηση τραγουδιών μέσω Skype.
«Στο επίπεδο της δημιουργικής διαδικασίας, η πανδημία με ανάγκασε να αφήσω το Παρίσι για λίγο και να επιστρέψω για να ζήσω στη Χάιφα, κάτι που μας βοήθησε [Suleiman και Kayyal] να συναντηθούμε περισσότερο. Είχαμε ένα τεράστιο χώρο για συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων για να κρυσταλλώσουμε το άλμπουμ », εξηγεί ο Suleiman.
“Από την άλλη πλευρά, για μένα ως συνθέτης, είναι ένας εφιάλτης να ακούω πρόβες και να κατευθύνω τους μουσικούς στο Skype.”
Ανάκτηση της Χάιφα
Το «καλύτερα από το Βερολίνο» δεν αφορά μόνο το Βερολίνο. Είναι, όπως εξηγεί ο Faraj Suleiman, «μια μεταφορά για οποιαδήποτε δυτική πόλη που έγινε καταφύγιο για την αραβική νεολαία». Πολλοί Παλαιστίνιοι καλλιτέχνες βρήκαν ένα σπίτι στο Βερολίνο, όπου σκέφτονται τη δική τους προσωπική και επαγγελματική εμπειρία στη μουσική τους. Η γερμανική πρωτεύουσα φιλοξενεί μία από τις μεγαλύτερες παλαιστινιακές κοινότητες στην Ευρώπη.
«Ήμασταν πολύ συνειδητοποιημένοι για αυτό, και όπως όλες οι αποφάσεις σε αυτό το έργο, το όνομα επιλέχθηκε σε διάλογο και των δύο μας», λέει ο Suleiman. «Σκεφτήκαμε πολλές λεπτομέρειες και στοιχεία που δικαιολογούν τη χρήση του Βερολίνου. Για παράδειγμα, η Ισραηλινή δήμαρχος της Χάιφα δήλωσε στην εκστρατεία της ότι θα «μετατρέψει τη Χάιφα σε Βερολίνο» και ένα άλλο παράδειγμα είναι ότι η γερμανική πρωτεύουσα έγινε ο ευκολότερος προορισμός μετανάστευσης για τους Παλαιστίνιους νέους στη Χάιφα ».
Ο Kayyal συμφωνεί. «Σε αυτό το άλμπουμ, το Βερολίνο δεν είναι κάτι από μόνο του. Η Haifa είναι και η σκηνή και πρωταγωνιστής σε αυτό το άλμπουμ. Είναι το μέρος όπου λαμβάνει χώρα η ανθρώπινη εμπειρία μας, και ως εκ τούτου είναι κεντρικό για τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας. Η Χάιφα δεν αναφέρεται καθόλου στο άλμπουμ, ούτε μία φορά, ενώ το Βερολίνο αναφέρεται μερικές φορές, συμπεριλαμβανομένου του τίτλου. Το Βερολίνο επισημαίνεται και είναι προφανές αν και αντικαθίσταται. Η Χάιφα, από την άλλη πλευρά, είναι κρυμμένη, σκοτεινή, ανώνυμη, αλλά αναντικατάστατη. “
Σε σύγκριση με τα προηγούμενα άλμπουμ του Suleiman, αυτό είναι πολύ πιο εξελιγμένο και οι στίχοι και το στυλ της μουσικής είναι πιο ολοκληρωμένα. Το άλμπουμ θα πρέπει να θεωρείται ως ενότητα, ή ένα πλήρες έργο τέχνης. Είναι ένα σημαντικό βήμα και για τους δύο καλλιτέχνες και για τον τρόπο με τον οποίο εκφράζουν τις προσωπικές τους αφηγήσεις καθ ‘όλη τη διάρκεια του ταξιδιού τους.
Μέσω αυτού του άλμπουμ, οι καλλιτέχνες προσπαθούν να διεκδικήσουν το χώρο τους και να βρουν νέες ευκαιρίες για να δημιουργήσουν αυτόν τον χώρο. Όπως εξηγεί ο Kayyal, «Δεν έχουμε ούτε συνθήματα ούτε μαθήματα να διδάξουμε. Εκφράζουμε την κατανόησή μας στους εαυτούς μας – Παλαιστίνιους που ζουν στη Χάιφα – και τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας για το περιβάλλον στο οποίο ζούμε και αντιμετωπίζουμε δημόσια τις ερωτήσεις που μας στοιχειώνουν. “
