Αλληλεγγύη στον Πολύκαρπο Γεωργιάδη
Σε ένα περιβάλλον πολύπλευρης κρίσης το κράτος πρέπει να θωρακιστεί. Όταν πρέπει την ίδια ώρα να περάσει αντικοινωνικούς και αντεργατικούς νόμους ενώ διαχειρίζεται μια υγειονομική συνθήκη, που εξαιτίας των επιλογών του οδηγείται σε θανάσιμη κορύφωση, είναι αναγκαίο να προετοιμαστεί για την επόμενη μέρα. Και αυτό κάνει το Ελληνικό κράτος με συνέπεια και αυξανόμενη ένταση. Η ώρα που στην κοινωνική βάση εγείρεται το ερώτημα της επιβίωσης από πολλαπλές απειλές είναι και η ώρα που το κράτος θα κάνει μια ακόμα προληπτική προβολή ισχύος όσο και μια δοκιμή των ορίων αυθαιρεσίας που μπορεί να χρησιμοποιήσει. Από το ξύλο στις πλατείες στο τέλος της πρώτης καραντίνας έως την εκκένωση καταλήψεων. Από τις αγριότητες στα Εξάρχεια, τις σκευωρίες κατά αναρχικών αγωνιστών, τις εκδικητικές πρακτικές σε μαχόμενους κρατούμενους, τους ξυλοδαρμούς συνδικαλιστών και μαθητών, τις επικηρύξεις, έως την απόπειρα να δημιουργήσουν αστυνομικό στρατό 2000 μελών για να ελέγχουν τα πανεπιστήμια, μια συγκεκριμένη στρατηγική ξεδιπλώνεται
Η περίπτωση του Πολύκαρπου Γεωργιάδη όμως έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί αποτελεί μνημείο αυθαιρεσίας και θράσους από την μεριά των διωκτικών αρχών. Σκευωρίες που έχουν καταρρεύσει και στημένες διώξεις κατά ριζοσπαστών που έχουν αποκαλυφθεί έχουν υπάρξει ουκ ολίγες φορές. Το μέτρο των «λαθών» και των αντιφάσεων του κατηγορητηρίου εδώ είναι πολύ ακραίο. Παρουσίασαν τον σύντροφο ως μέλος ένοπλης οργάνωσης που η σύλληψη του, μαζί με αυτές άλλων αγωνιστών, συνιστούν την «εξάρθρωσή» της. Τα ΜΜΕ, όπως πάντα, προέβαλαν την «επιτυχία» της κυβέρνησης και του υπουργού Προ.Πο Μ. Χρυσοχοίδη, ο σύντροφος προφυλακίστηκε, και αμέσως μετά, ένα προς ένα, τα «εντυπωσιακά» στοιχεία άρχισαν να γίνονται σκόνη. Το υποτιθέμενο πρωτότυπο αρχείο προκήρυξης της «Ομάδας Λαϊκών Αγωνιστών» που βρέθηκε στην κατοχή του συντρόφου αποδείχθηκε επίσημα αντίγραφο από το ιντερνέτ, «συνδεσμολογίες» τελικά δεν ήταν ίδιες, ούτε να συμφωνήσουν που και πότε τον συνέλαβαν δεν κατόρθωσαν οι αστυνομικοί.
Παρόλα αυτά ο Πολύκαρπος Γεωργιάδης παραμένει στην φυλακή, η εκδοχή που «εντυπώθηκε» στους τηλεθεατές ήταν η αρχική αφήγηση της αστυνομίας και ένας ακόμα «θρίαμβος» για τον διάσημο υπουργό. Η πειστικότερη εκδοχή για όλο αυτό το θέατρο είναι ότι το κράτος δοκιμάζει τα όρια αυθαιρεσίας που μπορεί να ασκήσει για να κλείσει λογαριασμούς με εχθρούς, να βάλει στη γωνία αγωνιστές, να στοχοποιήσει οργανώσεις. Γιατί παράλληλα με την καταστολή στον σύντροφο υπήρξε και προσπάθεια εμπλοκής της πολιτικής του οργάνωσης, της Ταξικής Αντεπίθεσης, που διευρύνοντας το αφήγημα, ήταν υποτίθεται το «φυτώριο» των «τρομοκρατών». Είναι όμως και επίδειξη θράσους από την μεριά της καταστολής. Η αλαζονεία ότι μπορεί να κλείσει φυλακή, όποιον θέλει, όποτε θέλει, και χωρίς να κουραστεί και πολύ. Τέτοιο θράσος είναι πάντα μήνυμα στον αντίπαλο…
Ποιο όμως ακριβώς είναι το μήνυμα που εκπέμπει προς εμάς η αλαζονεία του κράτους στις συγκεκριμένες συνθήκες;
Αν μπροστά είναι η απειλή, από πίσω είναι ο φόβος.
Κράτος και κεφάλαιο φοβούνται. Φοβούνται ότι θα εισπράξουν ως θυμό τον σημερινό φόβο της βάσης για την επιβίωση της με πανδημία και γυμνό σύστημα δημόσιας υγείας. Φοβούνται το θυμό της φτώχειας μέσα σε αυτές τις συνθήκες. Τον θυμό των κατασχεμένων πρώτων κατοικιών. Της ανεργίας. Τον θυμό μια συνθήκης ερειπίων μετά την πανδημία που οι φτωχοί θα είναι πολύ φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι.
Οφείλουμε να παλέψουμε για να κοπεί το θράσος τους. Όσο η καταστολή πετυχαίνει στόχους με αυτό είναι βέβαιο ότι θα το επεκτείνει και σε άλλους αγώνες, και σε άλλους αγωνιστές και σε άλλα πεδία. Θα θωρακιστεί με αυτό.
Να της επιστρέψουμε την απειλή. Να προστατέψουμε τους αγωνιζόμενους/ες, όσους και όσες μάχονται από την δική μας πλευρά, την πλευρά της κοινωνικής βάσης, από τα νύχια των εχθρών της.
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ
