Τα λουλούδια κι ο φόβος του Δεκέμβρη, του Seleof.
Είσαι ντυμένος σαν αστακός και πάνοπλος.
Περιτριγυρίζεσαι με τους άλλους δολοφόνους που μαζί αποτελείτε την ίδια διμοιρία. Έχετε τόνους χημικά, κρότου λάμψης, γκλοπ, ασπίδες όλα 5-10 μέτρα δίπλα σας.
Γνωρίζεις ότι σε κάθε στενό, σε κάθε γωνιά, σε μία τεράστια ακτίνα γύρω σου υπάρχουν χιλιάδες του είδους σου, σκουπίδια παντός είδους μπάτσοι προστάτες των προνομίων των πλούσιων.
Γνωρίζεις απόλυτα ότι όλα είναι υπό τον έλεγχο του αστικού κράτους που σας πληρώνει, όλα παρακολουθούνται σπίτια, μπαλκόνια, ταράτσες.
Γνωρίζεις ότι θα χρειαστούν χιλιάδες κόσμου που να συγκρούονται για ώρες για να φτάσουν στο μνημείο του Αλέξη, είσαι απόλυτα ασφαλής.
Έχεις δηλαδή από την μεριά της λογικής όλα όσα χρειάζεσαι για να μην φοβηθείς, και να μπορέσεις άνετα να διαλύσεις ένα απλό μπουκέτο λουλούδια, βεβηλώνοντας με τον τρόπο αυτό και προσωπικά την μνήμη του Αλέξη, αποδεικνύοντας με την ενέργεια αυτή ότι και εσύ έχεις διαλέξει συνειδητά μπάντα και στρατόπεδο.
ΚΙ ΟΜΩΣ διστάζεις! Κοντοστέκεσαι για λίγο, κοιτάς αριστερά δεξιά για να δεις ότι κανείς δεν σε βλέπει παρόλο που γνωρίζεις από πριν ότι κανείς δεν υπάρχει για να σε σταματήσει.
Κι όμως φοβάσαι ένα μπουκέτο λουλούδια, μόνο ένα απλό μπουκέτο λουλούδια.
Έχεις όλη την δύναμη των όπλων με το μέρος σου, έχεις όλη την δύναμη της οργάνωσης ενός τεράστιου μηχανισμού του αστικού κράτους που υπάρχει 150 χρόνια, έχεις υπέρ σου τους συσχετισμούς ανάμεσα στις τάξεις στο σήμερα, έχεις υπέρ σου την αέναη οικονομική ενίσχυση των εξοπλισμών και του προσωπικού του είδους σου.
Κι όμως φοβάσαι ένα απλό μπουκέτο λουλούδια.
Το μέγα ερώτημα λοιπόν, του συγκεκριμένου βίντεο που σε κατέγραψε, είναι το τι έχει από την δική του πλευρά αυτό το απλό μπουκέτο με λουλούδια, πού μέσα σε αυτή την συνθήκη αυτό κατάφερε να σε τρομάζει.
Αυτός ήταν ο Δεκέμβρης, αυτή και η παρακαταθήκη του.
