Πέθανε ο Θεολόγος Ψαραδέλλης, ιστορικό στέλεχος του αντιδικτατορικού και τροτσκιστικού κινήματος σε ηλικία 79 ετών. Τον Ιούλιο του 1970 είχε καταδικαστεί από στρατοδικείο σε πολυετή κάθειρξη για την αντιδικτατορική του δράση. Κατάφερε να δραπετεύσει και μέσω της Μυτιλήνης από όπου καταγόταν πέρασε στην Τουρκία όπου συνελήφθη και κλείστηκε σε στρατόπεδο προσφύγων. Δραπετεύοντας κι από εκεί κατέφυγε στη Βουλγαρία. Οι βουλγαρικές αρχές όμως τον παρέδωσαν πίσω στη Χούντα. Όπως αναφέρει ο συγγραφέας Γιώργος Αλεξάτος, στην ερώτηση του βασιλικού επιτρόπου, στο στρατοδικείο, γιατί επιμένει να αναφέρεται στον κομμουνισμό, παρά το ότι τον είχαν παραδώσει οι Βούλγαροι, ο Θεολόγος απάντησε με μια δήλωση ταξικής αξιοπρέπειας: “Τις διαφορές μεταξύ του επαναστατικού κινήματος και της βουλγαρικής γραφειοκρατίας, θα τις λύσει το ελληνικό και το βουλγαρικό προλεταριάτο. Εσένα δεν σου πέφτει λόγος!”.
Το καλοκαίρι του 2002 κατηγορήθηκε για συμμετοχή στην Ε.Ο. 17 Νοέμβρη, κατηγορία από την οποία απαλλάχθηκε. Παραθέτουμε την απολογία του στο δικαστήριο:
Ερώτηση: Κατηγορήθηκες άλλη φορά και για ποια αιτία:
Απόκριση: Εχω κατηγορηθεί και δικαστεί πολλές φορές για τα πολιτικά μου φρονήματα.
Ερώτηση: Κατηγορείσαι ήδη για τις πράξεις που σου γνωστοποιήθηκαν ανωτέρω. Τι απολογείσαι;
Απόκριση: «Από την ηλικία του ενός έτους διαμένω στην περιοχή των Αθηνών και συγκεκριμένα στις περιοχές Ψυχικού, Χαλανδρίου και Χολαργού. Από νεαρή ηλικία πολιτικοποιήθηκα και σε ηλικία 20 ετών εντάχθηκα στους «Λαμπράκηδες». Μάλιστα, την περίοδο 1965-1967 υπήρξα γραμματέας της T.O. Χαλανδρίου. Την περίοδο της δικτατορίας και συγκεκριμένα το 1967-68 ανέπτυξα έντονη αντιδικτατορική δράση. Για τον λόγο αυτό συνελήφθηκα και φυλακίστηκα με ποινή 13,5 ετών και ύστερα από 3,5 χρόνια αποφυλακίστηκα για λόγους υγείας, το έτος 1972. Στη συνέχεια, διαμέσου Γιουγκοσλαβίας – Ιταλίας – Αλπεων βρέθηκα στη Γαλλία, όπου με παρέλαβαν Γάλλοι σύντροφοι και με οδήγησαν στο Παρίσι. Εκεί ζήτησα και μου δόθηκε πολιτικό άσυλο. Εργαζόμουν ως τυπογράφος, παρ’ ότι η εργασία μου ήταν μηχανικός υφαντουργός. Στο Παρίσι γνώρισα πολλούς αντιστασιακούς, επωνύμους και μη, καθώς και τη σύζυγό μου Νάντια, την οποία παντρεύτηκα εκεί. Το έτος 1974 επέστρεψα στην Ελλάδα και προσπαθούσα να ενώσω τις διασπασμένες τροτσκιστικές οργανώσεις, πράγμα που έγινε αλλά στην πορεία ξαναδιασπάστηκαν. Μετά τη διάσπαση, εγώ παρέμεινα ως ενεργό μέλος της ΟΚΔΕ (Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας – 4η Διεθνής). Λόγω προβλημάτων υγείας το έτος 1978 συνταξιοδοτήθηκα από το IKA. Μετά τη συνταξιοδότησή μου υπήρχε χρόνος και ασχολιόμουν περισσότερο με την οργάνωση, και συγκεκριμένα στην έκδοση εντύπων συνδικαλιστικών οργάνων, κυρίως των αριστερών οργανώσεων.
Το έτος 1986, ως ενεργό μέλος της ΟΚΔΕ και ευρισκόμενος στα γραφεία της στην περιοχή του Κεραμεικού, ήρθε στα γραφεία ο γνωστός σε μένα «ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ», του οποίου το επίθετο δεν θυμάμαι, που ανήκε στην οργάνωση «ΤΣΙΡΩΝΗ», και αφού βγήκαμε έξω από τα γραφεία, μου ζήτησε να τον βοηθήσω να μαζέψουμε χρήματα για το κίνημα απαλλοτριώνοντας χρήματα από κάποια τράπεζα.
Δέχτηκα και έπειτα από λίγες ημέρες, αφού έγινε η επιλογή της τράπεζας, με πήρε και μου υπέδειξε την τράπεζα και τι δουλειά θα κάνω. Η τράπεζα που μου υπέδειξε ήταν η Εθνική Τράπεζα Ελλάδος που βρίσκεται στην οδό Ιω. Δροσοπούλου, στη συμβολή με τη λεωφόρο Γαλατσίου. H συμμετοχή μου θα ήταν να κρατάω «τσίλιες» έξω από την τράπεζα, δίπλα από έναν κάδο ή κάτι τέτοιο που υπήρχε εκεί, για να κάνω σινιάλο αν έρχεται κάποιος πελάτης και να τον σπρώξω μέσα. Επίσης, μου είπε ότι εκτός από εμάς τους δύο θα είναι και άλλα δύο άτομα. Τον ρώτησα αν τους ξέρω, μου απάντησε αρνητικά και του είπα να τους πει ότι με λένε «Φώτη», να μην πει το πραγματικό μου όνομα, όπως και έγινε. Υστερα από περίπου μία εβδομάδα συναντήθηκα με τον «ΓΙΑΝΝΑΚΗ» σε πάρκο που βρίσκεται επί της λεωφ. Γαλατσίου κοντά στην τράπεζα. Εκεί γνώρισα και είδα για πρώτη φορά και τα άλλα δύο άτομα. Εγώ στο σημείο πήγα με τα πόδια, αφού νωρίτερα είχα αφήσει ένα «παπάκι» χρώματος πρασίνου, δεν θυμάμαι αριθμό κυκλοφορίας, λίγο πιο πάνω, στην οδό Πρωτοπαπαδάκη στο Πανόραμα Γαλατσίου. Στο τριγωνικό πάρκο όπου συναντηθήκαμε, ο ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ είχε έρθει με ένα κλειστό φορτηγάκι χρώματος πορτοκαλί ξεθωριασμένο, ενώ τα άλλα δύο άτομα ήρθαν πεζή. Εκεί μου τους σύστησε, προφανώς με ψευδώνυμα, τα οποία τώρα δεν θυμάμαι. Το μόνο που θυμάμαι ότι ήταν νεότεροί μου, ηλικίας 30-35 ετών, μετρίου αναστήματος, Έλληνες, χωρίς να μπορώ να δώσω άλλα τους χαρακτηριστικά επειδή έχουν περάσει 15 χρόνια περίπου. Μπαίναμε ένας – ένας στο φορτηγάκι και μεταμφιεζόμασταν, βάζοντας περούκες και μουστάκια. Εγώ φόρεσα μόνο ένα μουστάκι. Στη συνέχεια, από μια τσάντα που είχε φέρει ο ένας από τους δύο άγνωστους σε μένα, πήραμε από ένα πιστόλι ο καθένας. Επίσης είχαν μαζί ένα κουτί από γλυκά άδειο, το οποίο θα τοποθετούσαν σε κάποιο σημείο της τράπεζας κοντά στην πόρτα προς εκφοβισμό και λέγοντας ότι μέσα υπάρχει βόμβα, ώστε να μην τους ακολουθήσει κανείς, όπως και έγινε.
Στη συνέχεια πήγαμε στην τράπεζα περί την 09.00 ώρα και πραγματοποιήσαμε τη ληστεία όπως αυτή είχε προγραμματισθεί, με τη μόνη διαφορά ότι, ενώ βρισκόμουν εξωτερικά κοντά στην πόρτα, άκουσα μια γυναίκα να φωνάζει ότι είναι έγκυος. Έτρεξα μέσα, διαπίστωσα ότι ήταν όντως έγκυος υπάλληλος της τράπεζας και πριν λιποθυμήσει την κράτησα και την οδήγησα σε ασφαλές σημείο. Μετά το πέρας της ληστείας, η οποία διήρκεσε τρία λεπτά της ώρας, αποχωρήσαμε βιαστικά και αφού μπήκαμε στο κλειστό φορτηγάκι με οδηγό τον Γιαννάκη, φύγαμε προς την πλευρά των Τουρκοβουνίων. Στη διάρκεια της διαδρομής βγάλαμε τις μεταμφιέσεις και βάλαμε τα όπλα μέσα στην τσάντα από την οποία τα είχαμε πάρει. Τα όπλα που κρατούσαμε όλοι ήταν μαύρα πιστόλια, δεν γνωρίζω μάρκα και διαμέτρημα αυτών. Στη διαδρομή, και εκεί όπου είχα αφήσει το μηχανάκι μου, στο ύψος του Πανοράματος Γαλατσίου, κατέβηκα πρώτος από το φορτηγάκι ενώ οι άλλοι τρεις συνέχισαν, χωρίς να γνωρίζω τι έγινε. Την επομένη έμαθα από τις εφημερίδες το ποσό που είχαμε αφαιρέσει καθώς και τα σχόλια για την ευγενή χειρονομία μου προς την έγκυο υπάλληλο. Το ποσό που ανεγράφετο στις εφημερίδες ήταν γύρω στα 4 εκατομμύρια δραχμές. Μετά μία εβδομάδα περίπου, συναντήθηκα με τον Γιαννάκη στην πλατεία Εξαρχείων και τον ρώτησα τι έγινε και πού είναι τα λεφτά για να κάνουμε τις εκδόσεις που ήθελα για κάποια έντυπα. Μου απάντησε ότι τα χρήματα ήταν λίγα και πήγαν για άλλες ανάγκες. Στη συνέχεια, του είπα «μας πιάσανε κορόιδο» και «τέρμα, ώς εδώ, μην μου ξαναπείς για άλλη τέτοια δουλειά».
Ο σκοπός που συμμετείχα ήταν ότι μου έλεγαν ότι τα χρήματα θα ήταν 15 εκατομμύρια και πάνω και ότι θα έπαιρνα από αυτά πεντακόσιες χιλιάδες δρχ. που χρειαζόμουν για να εκδώσω κάποιο βιβλίο σε νέα έκδοση και συγκεκριμένα το βιβλίο «Σοσιαλιστική ή Δημοκρατική Επανάσταση στην Ελλάδα», του Παντελή Πουλιόπουλου. Με τη συμμετοχή μου στη ληστεία, που έγινε στην τράπεζα στα Πατήσια, δεν θεωρώ τον εαυτό μου ότι συμμετείχε σαν μέλος μιας εγκληματικής οργάνωσης όπως η «17N», αφού είμαι αντίθετος στη συμμετοχή μου σε μια οργάνωση που δολοφονεί, θα συμμετείχα όμως σε οποιαδήποτε νόμιμη οργάνωση η οποία για την έκδοση προπαγανδιστικού της υλικού χρειαζόταν χρήματα, έστω και αν αυτά προέρχονται από έκνομες ενέργειες. Από την ημέρα της ληστείας και μέχρι σήμερα, εκτός από τον Γιαννάκη που είδα ένα διάστημα μετά από αυτήν, τα άλλα δύο άτομα ουδέποτε έχω συναντήσει μέχρι σήμερα. Θέλω να ξανατονίσω ότι η συμμετοχή μου ήταν καθαρά ιδεολογική και γι’ αυτό μετέπειτα διαφωνήσαμε. Επίσης, μέχρι σήμερα, από την οργάνωση της ΟΚΔΕ όπου ανήκα ως ενεργό μέλος, κανένα άλλο μέλος της δεν γνωρίζει για την πράξη μου αυτή. Αλλο τίποτα δεν έχω να προσθέσω και υπογράφω».
