Στις κάθε λογής εξουσίες αρέσει πολύ ο θάνατος. Οι θρησκείες καμαρώνουν για τους μάρτυρες που κατακρεουργήθηκαν για να αποδείξουν την αφοσίωση τους. Τα κράτη μνημονεύουν τους ήρωες που έδωσαν τη ζωή τους στο πεδίο της μάχης, χύνοντας το δικό τους αίμα και των άλλων σε πολέμους δίκαιους και άδικους. Εμείς όμως μισούμε τον θάνατο. Δεν θέλουμε ήρωες και μάρτυρες. Θέλουμε ανθρώπους, ζωντανούς, ελεύθερους κι ευτυχισμένους. Γι’ αυτό, οι αναρχικοί δεν διαμαρτύρονται μόνο όταν δολοφονείται κάποιος “δικός” τους, με την συντεχνιακή, πολιτική έννοια, αλλά υιοθετούν ως δικούς τους όσους χάνουν άδικα την ζωή τους από τις σφαίρες των μπάτσων, από τα μαχαίρια των νεοναζί, ή από το μένος του συντηρητικού όχλου, επειδή εξωθήθηκαν να ζουν στις παρυφές της ετερόνομης κοινωνίας. Επειδή είχαν διαφορετική όψη, ή έτυχε να ανήκουν σε μια από τις κοινωνικές τάξεις που οι ελίτ έχουν ταξινομήσει ως “επικίνδυνες”.i Σίγουρα αυτή κατηγοριοποίηση είναι το κοινό στοιχείο που έχουν ανάμεσα τους ο Γρηγορόπουλος, ο Ζακ/Jackie, ο Σαμπάνης ή ο Φραγκούλης, είναι η κοινή συνισταμένη που εξηγεί τις δολοφονίες τους απ’ το Κράτος. Από την άλλη, κανείς από αυτούς τους νεαρούς, απ’ όσο είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τουλάχιστον, δεν ήταν αναρχικός και γι’ αυτό οι αναρχικοί κατηγορήθηκαν κάποτε από τα συστημικά ΜΜΕ ότι καπηλεύονται τυχαίους θανάτους αθώων για να αποκομίσουν πολιτική υπεραξία και προπαγανδιστικά οφέλη για το κίνημα τους. Αυτό που δεν κατανοούν οι λιμοκοντόροι διανοούμενοι της εξουσίας είναι ότι για τους αναρχικούς, τα θύματα της κρατικής βίας είναι, ας μου επιτραπεί ο χαρακτηρισμός, “μετά θάνατον σύντροφοι”, επειδή είχαν την ατυχία να ενσαρκώνουν την βαρβαρότητα που εκείνοι αντιμάχονται. Το γεγονός ότι το Κράτος κρατάει για τον εαυτό του αποκρουστικό “προνόμιο” να ορίζει και να αποφασίζει κάθε φορά ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει.
Βέβαια στην τελευταία περίπτωση του Φραγκούλη, η καταδίκη της δολοφονίας του δεν είναι και τόσο ομόθυμη και διατυπώνεται πάντοτε με υποσημειώσεις, παραπομπές και προϋποθέσεις. Υπάρχει ο πολιτισμικός – ταξικός φραγμός που γκετοποιεί τους Ρομά στον θάνατο, όπως το κάνει και στην ζωή. Ο Φραγκούλης, λένε οι απολογητές της κυριαρχίας, δεν έπεσε θύμα της αστυνομικής βίας. Πιο πολύ ήταν το θύμα της έμφυτης ροπής που υπάρχει στους Ρομά για παραβατικές συμπεριφορές. Σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό, οι Ρομά ως κοινωνική ομάδα, διέπονται από αντικοινωνικά ένστικτα και απολαμβάνουν να ζουν απομονωμένοι στο περιθώριο της οργανωμένης κοινωνίας. Το χρήμα από τις έκνομες δραστηριότητες τους ρέει άφθονο και κατακλύζει τους καταυλισμούς τους, αλλά για κάποιον ανεξήγητο λόγο, ή μάλλον εξαιτίας της έμφυτης κατωτερότητας τους, αυτοί προτιμούν να ζητιανεύουν και να κοιμούνται μέσα στα αυτοκίνητα τους. Δεν αναρωτιούνται όλοι αυτοί που στάζουν ταξικό δηλητήριο , αν ένας Ρομά έχει πιθανότητες να προσληφθεί σε μια από τις ταπεινές, “κανονικές” δουλειές, που οι ελίτ προορίζουν για τους προλετάριους. Ούτε μας εξηγούν ποια κατηγορηματική ηθική προσταγή θα υποχρεώσει έναν Ρομά να ζει ως “νομοταγής πολίτης” , ξεροσταλιάζοντας 10 ώρες όρθιος στο Public για να παίρνει 2-3 ευρώ την ώρα, ενώ οι δραστηριότητες στα όρια του νόμου , ή και πέρα από αυτά, αναμφίβολα πληρώνουν πολύ καλύτερα.ii
Φυσικά , δεν είμαστε ρομαντικοί για να πιστεύουμε στην έμφυτη αρετή των καταπιεσμένων, ούτε φοράμε ιδεολογικές παρωπίδες. Οι παραβατικές συμπεριφορές αποτελούν ενδημικό φαινόμενο στις τσιγγάνικες κοινότητες, όμως τα πρώτα θύματα αυτής της κατάστασης είναι οι ίδιοι οι Ρομά που καταδυναστεύονται από το καθεστώς φόβου που έχουν επιβάλει οι συμμορίες στους οικισμούς τους. Παρ’ όλα αυτά, ο ταξικός ρατσισμός διατείνεται ξεδιάντροπα ότι όλοι οι Ρομά φέρουν την συλλογική ευθύνη για τα πεπραγμένα των συμμοριών. Αποφαίνεται ότι όλοι οι Ρομά είναι εν δυνάμει εγκληματίες. Έτσι, αν είσαι τσιγγάνος, γεννιέσαι με την πλάτη σου κολλημένη στην γωνία και το μέλλον σου πάνω, κάτω προδιαγεγραμμένο. Οι μαφίες και ο τσιγγάνος “βασιλιάς” διαφεντεύουν την ζωή στον καταυλισμό , ενώ αν θέλεις να ξεφύγεις πέφτεις πάνω στο τείχος της ανισότητας, των άτυπων κοινωνικών διακρίσεων και των πολιτισμικών προκαταλήψεων που το ετερόνομο ταξικό φαντασιακό υψώνει παντού γύρω σου.
Αυτές τις φαντασιακές σημασίες του ταξικού ρατσισμού εκμεταλλεύτηκαν και τα προπαγανδιστικά κανάλια των ολιγαρχών όταν κατέστρωσαν την επικοινωνιακή διαχείριση της έκρυθμης κατάστασης που δημιούργησε η εν ψυχρώ δολοφονία του Φραγκούλη. Από την αρχή δοκίμασαν να εμφανίσουν μια κατασκευασμένη εικόνα ανεξέλεγκτης, άλλογης οργής των Ρομά από την οποία κινδυνεύουν όλοι ανεξαιρέτως, προσπαθώντας με αυτόν τον τρόπο να υποδαυλίσουν τις πιο ποταπές ρατσιστικές παρορμήσεις. Παίζουν το ταυτοτικό χαρτί και υπαινίσσονται οτι μόνο ο στρατός κατοχής της “δημοκρατίας” στέκεται ανάμεσα σε όσους δεν είναι Ρομά και την δικαίως εξαγριωμένη μειονότητα.iii Ωστόσο, μέχρι τώρα οι συλλογικές αντιδράσεις των Ρομά υπήρξαν στοχευμένες και στράφηκαν κυρίως εναντίον των μπάτσων, καθώς κι ενάντια στις υποδομές της κρατικής αρχής. Εκτός από την σποραδική συλλογική αντιβία , οι Ρομά εμφανίστηκαν σαν υποκείμενο στον δρόμο και προβάλλουν μια διάθεση για συλλογικό πολιτικό αγώνα. Ίσως μέσα από τις αντιξόοτητες , οι πιο καταπιεσμένες κοινότητες έχουν μια ευκαιρία, χάρη στην αμειλικτη διαλεκτική της πραγμοποίησης των κοινωνικών σχέσεων στον καπιταλισμό, να μεταμορφωθούν στις πιο αυτόνομες κοινότητες, στις πιο ελεύθερες. Και φτάνει μια στιγμή μόνο βιωμένης αυτονομίας για να αφήσει τις παρακαταθήκες της στη συλλογική μνήμη, στις συνειδήσεις και στις πρακτικές συλλογικής αυτοθέσμισης της κοινότητας που , δυστυχώς, θα αναγκαστεί να παλέψει εκ νέου μελλοντικά για την ταξική αυτοθέσμιση της.iv
i Για την έννοια των επικίνδνων τάξεων, βλ. Ζ. Μπάουμαν, Η Εργασία, ο Καταναλωτισμός και οι Νεόπτωχοι (Μεταίχμιο), στο https://pernoampariza.files.wordpress.com/2013/12/ceb6ceafceb3cebacebccebfcf85cebdcf84-cebccf80ceaccebfcf85cebcceb1cebd-ceb7-ceb5cf81ceb3ceb1cf83ceafceb1-cebf-cebaceb1cf84ceb1cebdceb1.pdf.
ii Ρουβίκωνας: Παρέμβαση στο κατάστημα Public στο Metro Mall, https://www.alerta.gr/archives/28322.
iii Για ένα καλό παράδειγμα δημοσιογραφίας του συρμού με τις ευλογίες του κράτους και του στρατευμένου εγχώριου οριενταλισμού δείτε παρακάτω. Το συγκεκριμένο “ενημερωτικό” άρθρο περιέχει όλα τα καλά της mainstream δημοσιογραφικής μυθοπλασίας. Από την “βεντέτα” αίματος με την οποία απειλούν οι Ρομά, μέχρι την ανυποψίαστη μητέρα με το παιδί της που έσπευσαν να σώσουν απο την τυφλή οργή του πλήθους οι ηρωικοί ΟΠΚΕ, https://www.newsbreak.gr/ellada/402195/roma-nekros-pyrovolismos-megara/.
iv Κ. Νασιώκα, Κερατέα 2010. Νέες χωρικές εμπειρίες αντίστασης και υποκειμενοποίησης, https://ntinampatzia.blogspot.com/2011/01/blog-post_24.html.
