“Χάσαμε μια φίλη, τη Νάντια” | Για την 62χρονη που έχασε τη ζωή της στη φωτιά στη βορειοανατολική Αττική
Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας Αλβανών Μεταναστών και Αλληλέγγυων.
Συντετριμμένες και συντετριμμένοι γινόμαστε ξανά στο ίδιο έργο θεατές και αυτόν τον Αύγουστο, καθώς διαβάζουμε για τις ανυπολόγιστες ζημιές και απώλειες που προκάλεσε η πυρκαγιά στη βορειοανατολική Αττική. Μια πυρκαγιά που ξεκίνησε από τον Βαρνάβα και κατέληξε μέσα στον αστικό ιστό, στο Πάτημα Βριλησσίων και Χαλανδρίου. Εκεί ήταν και το σημείο που η 62χρονη Νάντια έχασε τη ζωή της.
Δεν υπάρχει κάτι για την ανάλγητη και απάνθρωπη αυτή πολιτική που έχει προτεραιοποιήσει την επικοινωνία και την καταστολή έναντι του κοινωνικού κράτους και της πρόληψης, που να μην έχει ήδη χιλιοειπωθεί. Η δολοφονία της 62χρονης μετανάστριας από τη Μολδαβία διευκολύνθηκε από όλους αυτούς που υλοποίησαν τις πολιτικές αυτές. Η βαθιά ρατσιστική μεταναστευτική πολιτική του ελληνικού κράτους, και ειδικά όπως αυτή υλοποιείται μέσω της εργασίας – ή μάλλον καλύτερα, της εργασιακής εκμετάλλευσης – των μεταναστ(ρι)ών δε μας είναι κάτι καινούριο, όμως ακόμη κι εμείς δυσκολευόμαστε να συνειδητοποιήσουμε ότι το 2024, μια γυναίκα έχασε τη ζωή της στο χώρο εργασίας της από μια πυρκαγιά που είχε ξεκινήσει 30χλμ. μακριά, μια μέρα πριν (!)
Δε γνωρίζουμε ακριβώς τις συνθήκες υπό τις οποίες η 62χρονη έχασε τη ζωή της ή ποιοι ήταν οι όροι υπό τους οποίους εργαζόταν στην επιχείρηση για πάνω από 20 χρόνια. Θέλουμε να αναδείξουμε ωστόσο μια πτυχή αυτού του τραγικού συμβάντος, που σε εμάς που είμαστε μετανάστες και μετανάστριες πρώτης και δεύτερης γενιάς, δε μας είναι καθόλου ξένη: το πόσο κανονικοποιημένη είναι η συνθήκη της διαρκούς εντατικοποιημένης εργασίας. Το πόσο φυσιολογικό και επόμενο φάνηκε σε μια γυναίκα 62 ετών, που υπό άλλες συνθήκες θα έπρεπε σε αυτήν την ηλικία να ασχολείται με τη συνταξιοδότησή της και τη γραφειοκρατία που αυτή έχει, να πάει στη δουλειά της 11 Αυγούστου, υπό αυτές τις καιρικές συνθήκες “για να μη χάσει το μεροκάματο”. Η επισφάλεια και η ελαστικότητα υπό τις οποίες οι μετανάστριες αναγκάζονται εδώ και χρόνια να εργάζονται στην Ελλάδα, έχει γίνει κανονικότητα στον βαθμό που είναι απολύτως φυσιολογικό μια ηλικιωμένη εργαζόμενη να πρέπει να πάει στη δουλειά για το μεροκάματο. Η απουσία συνταξιοδότησης για αυτούς τους ανθρώπους, απλώς εντείνει αυτή τη συνθήκη, γεμίζοντας άγχος τόσο τους/τις ηλικιωμένους εργαζόμενους/ες όσο και τους οικείους τους, οι οποίοι, τελικά, πράγματι δεν έχουν άλλη επιλογή πέρα από το να πάνε απλά στη δουλειά τους, ό,τι κι αν γίνεται τριγύρω.
Η 62χρονη ήρθε 25 χρόνια πριν στην Ελλάδα για ένα καλύτερο μέλλον, εν τέλει εργάστηκε για 25 χρόνια ως αναλώσιμη και κατέληξε να πεθαίνει από μια πυρκαγιά που έφτασε βαθύ, κανονικό αστικό ιστό το 2024 στην βορειοανατολική Αττική.
Αυτή είναι η πολιτική του ελληνικού κράτους. Και τα πτώματα πάνω στα οποία δομείται η “ανάπτυξή” τους είναι αυτά των δικών μας ανθρώπων.
Όλες, όλα και όλοι σήμερα στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 8μμ στην πλατεία Συντάγματος.
