Μέρες οργής.
Την Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2025, η Αθήνα έγινε το επίκεντρο μιας ιστορικής συγκέντρωσης που θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στην πολιτική και κοινωνική ιστορία της χώρας ως παράδειγμα κοινωνικού αγώνα και κινητοποίησης από τα κάτω. Η ημέρα αυτή, που προκηρύχθηκε ως ημέρα μνήμης μετά το τραγικό σιδηροδρομικό “ατύχημα”(Κρατικό Έγκλημα!) στα Τέμπη—στο οποίο έχασαν τη ζωή 57 άνθρωποι —έγινε το σημείο συνάντησης για εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες. Η πρωτοβουλία αυτή, που ενεπλάκησαν αρχικά , κυρίως οι οικογένειες των θυμάτων σε συντονισμό με άλλους κοινωνικούς φορείς, μετά την πρώτη συγκέντρωση που είχε πραγματοποιηθεί πριν λίγο καιρό στο Σύνταγμα, βρήκε αυτή τη φορά τη στήριξη και της ΓΣΕΕ, η οποία προκήρυξε με τη σειρά της Γενική Απεργία παράλληλα με την ημέρα μνήμης. Σε αυτό το πλαίσιο, η συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος, ως το κεντρικό σημείο της κινητοποίησης δίπλα σε άλλες εξαιρετικά πολυπληθείς ανάλογες σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας, σήμανε την μεγαλύτερη μαζική συγκέντρωση που έχει πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα τα τελευταία πενήντα χρόνια, από την αρχή της μεταπολίτευσης συγκεντρώνοντας στους δρόμους μόνον της αθηναϊκής μητρόπολης πάνω από ένα εκατομμύριο κόσμο.
Η κεντρική συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος δεν ήταν απλώς μια διαμαρτυρία, αλλά μια βαθιά συναισθηματικά φορτισμένη εκδήλωση μνήμης και αντίστασης. Ενώ στα Τέμπη το τραγικό “σιδηροδρομικό ατύχημα”(κρατικό έγκλημα!) κατέληξε σε μια αδιανόητη απώλεια 57 ανθρωπίνων ζωών, το μαζικότατο συλλαλητήριο στην ελληνική πρωτεύουσα ανέδειξε το κεντρικό πολιτικό αίτημα για Δικαιοσύνη και ήταν μια από τα κάτω ισχυρή έμπρακτη αμφισβήτηση των διαρκών κοινωνικών και πολιτικών αδικιών, της αναλγησίας της εξουσίας και των απροκάλυπτων πλέον στα μάτια του συνόλου του πληθυσμού, εγκλημάτων της! Η επιλογή της πλατείας Συντάγματος, με το ιστορικό της βάρος ως χώρου διαλόγου και δημόσιας αντίστασης, ενίσχυσε το μήνυμα της ημέρας: η μνήμη και η δικαιοσύνη είναι ακρογωνιαίοι λίθοι για την ελευθερία και τη δημοκρατία.
Σε όλο το φάσμα της ημέρας, μία σημαντική διάσταση που δεν πρέπει να παραβλεφθεί είναι το γεγονός ότι οι συγκρούσεις που ξέσπασαν στο κέντρο της Αθήνας δεν αποτελούσαν προκλητικές ενέργειες εναντίον της μάζας των διαδηλωτών, αλλά πράξεις αντιβίας και αυτοάμυνας. Οι πολίτες, παρόλο που βρέθηκαν αντιμέτωποι με βάναυσες επιθετικές τακτικές από τις αστυνομικές δυνάμεις, που έπνιξαν τις κινητοποιήσεις στα χημικά και που έλεγαν ότι ενεργούσαν κατά “εντολή” των κυβερνητικών αρχών, ανέλαβαν δράση για να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους και τα δικαιώμα τους για διαμαρτυρία . Σε πλήθος σημείων μέσα στο μητροπολιτικό ιστό, οι διαδηλωτές, με ψυχραιμία και αποφασιστικότητα, αντέδρασαν στις επιθετικές ενέργειες με σκοπό όχι την πρόκληση σύγκρουσης, αλλά την προστασία της συλλογικής τους ύπαρξης και την άρνηση να υποκύψουν σε κατασταλτικές πρακτικές – είχε προηγηθεί και η τρομολαγνική εκστρατεία της κυβέρνησης όπως και των φερέφωνων της στα ΜΜΕ και στα σόσιαλς με σκοπό την αποθάρρυνση του κόσμου από τη συμμετοχή του στο συλλαλητήριο/Γενική Απεργία που όμως όπως απεδείχθη περίτρανα πέτυχε τα αντίθετα αποτελέσματα!
Οι εικόνες που κατέγραψαν τις στιγμές αυτής της συγκέντρωσης δείχνουν ξεκάθαρα πως οι πράξεις συλλογικής και κοινωνικής αντιβίας όπως και η αποδοκιμασία στο όργιο καταστολής που εξαπέλυσαν οι κρατικοί μηχανισμοί και οι αστυνομία, είχαν ως κύριο στόχο την αυτοάμυνα έναντι των βίαιων και προκλητικών ενεργειών των κρατικών μηχανισμών. Ο λαός, που βρισκόταν συγκεντρωμένος σε έναν χώρο με βαθιά ιστορική και συμβολική σημασία, ανταποκρίθηκε στην πλειοψηφία του με ειρηνικές αλλά αποφασιστικές αντιδράσεις, δείχνοντας ότι η αντίδρασή του δεν ήταν μια προσβολή προς τις αρχές αλλά μια επιβεβαίωση της επιθυμίας του για δικαιοσύνη και ελευθερία. Η μαζική αυτή κινητοποίηση, η οποία συγκέντρωσε όπως είπαμε πάνω από ένα εκατομμύριο πολίτες μόνον στην Αθήνα , επιβεβαίωσε ότι όταν η Κυβέρνηση, ο κρατικός της μηχανισμός και η αστυνομία ενεργεί επιθετικά και προκλητικά, η κοινωνία απαντά με την αυτοάμυνα της αλλά και το μαχητικό πνεύμα της και τη συλλογικής της συνείδηση.
Η προκήρυξη της Παρασκευής 28 Φεβρουαρίου 2025 ως ημέρας μνήμης και Γενικής Απεργίας σήμαινε όχι μόνο την απόδοση τιμής προς τους 57 επιβάτες (αλλά και τα ζωάκια, πρέπει να πούμε, όπως η γατούλα της αδικοχαμένης Ελισάβετ, που βρήκαν τραγικό θάνατο! ) αλλά και μια ευρύτερη απαίτηση για μια ειλικρινή αναμέτρηση με τα δομικά προβλήματα της κοινωνίας και για Ισονομία και Δικαιοσύνη ενάντια σε οποιαδήποτε συγκάλυψη των κάθε λογής κυρίαρχων. Την ανάγκη για μια ριζοσπαστική μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος—μια μεταρρύθμιση που να εξαλείφει τις ανισότητες και να αντικαταστήσει τις πρακτικές του νεοφιλελευθερισμού και των μαζικών ιδιωτικοποιήσεων με πολιτικές δικαιοσύνης και κοινωνικής αλληλεγγύης.
Η συγκέντρωση αυτή αποτελεί ένα ορόσημο στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, όχι μόνο λόγω του ιστορικού της μεγέθους, αλλά και λόγω της συμπεριληπτικότητας και του βαθύτατου και ισχυρού μηνύματος που μετέφερε. Από την αρχή της μεταπολίτευσης, η Ελλάδα έχει καταγράψει πολυάριθμες μαζικές κινητοποιήσεις, αλλά η συγκέντρωση της 28ης Φεβρουαρίου 2025 ξεχωρίζει ως η μεγαλύτερη και πιο έντονα ψυχικά φορτισμένη σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Σε έναν χρόνο που χαρακτηρίζεται από αυξανόμενη κοινωνική αντίθεση και κρίση διακυβέρνησης, το γεγονός ότι ο λαός βρέθηκε σε τέτοια αριθμητική και ψυχολογική ετοιμότητα έμπρακτα εναντίον στο καλλιεργημένο κλίμα τρομοκρατίας αλλά και την καταστολή που ακολούθησε , αποτελεί σπάνιο φαινόμενο, δείχνοντας ότι το συλλογικό συναίσθημα για δικαιοσύνη παραμένει ακλόνητο.
Σε κάθε γωνιά της πρωτεύουσας, οι πολίτες κατέγραψαν την αντίδρασή τους με κάθε δυνατό μέσο, αποδεικνύοντας ότι όταν οι κρατικές αρχές προσπαθούν να επιβάλουν βία και καταστολή, η απάντηση του λαού δεν είναι ώμος χουλιγκανισμός ούτε παρακρατικές προβοκάτσιες αλλά πράξη κοινωνικής αυτοάμυνας. Οι Συγκρούσεις που έλαβαν χώρα σε όλη τη διάρκεια της ημέρας και τις πρώτες νυχτερινές ώρες σε όλο το αθηναϊκό ευρύτερο κέντρο, που ήταν το πιο κραυγαλέο κομμάτι μιας πλειοψηφούσας σιωπηλής αλλά αποφασιστικής αντίστασης, υπογραμμίζουν το γεγονός ότι η μαζική κινητοποίηση δεν είχε σκοπό την σύγκρουση καθαυτό , αλλά την προστασία των δημοκρατικών αξιών και του δικαιώματος για ζωή και αξιοπρέπεια και κυρίως Δικαιοσύνη.
Συνολικά, η συγκέντρωση της Παρασκευής 28 Φεβρουαρίου 2025, που συγκεντρώθηκε στην πλατεία Συντάγματος μετά το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη, αποτέλεσε και αποτελεί μια καθοριστική στιγμή για όλη την σύγχρονη Ελλάδα. Η συνάντηση τόσων διαφορετικών κοινωνικών ομάδων και ανθρώπων, αυτή, η μεγαλύτερη εδώ και πενήντα χρόνια, επιβεβαίωσε ότι το κοινωνικό σώμα όταν βρίσκει ένα σημείο σύνδεσης με ουσιαστικό περιεχόμενο, έχει τη δύναμη και να κινητοποιείται και να κινητοποιεί ενώ μπορεί να αντιμετωπίζει δυναμικά τις επιθετικές πρακτικές των κρατικών μηχανισμών μέσω της συλλογικής αυτοάμυνας και της ισχύος της συλλογικής του συνείδησης. Η μνήμη των θυμάτων, η προσβολή από τους κρατούντες εδώ και δύο συνεχόμενα χρόνια του κοινού περί δικαίου αισθήματος και οι απροκάλυπτες συγκαλύψεις των ενόχων και των αληθινών αιτιών της φρικτής αυτής κρατικής δολοφονίας στις 28 Φεβρουαρίου του 2025 αποδείχθηκαν ικανές να πυροδοτήσουν ένα τέτοιο εύρος λαϊκής έκρηξης και κοινωνικής αντίδρασης που η συνέχεια της θα δείξει ακόμη περισσότερο ότι, όσο οι αρχές προσπαθούν να σβήσει η φλόγα της αντίστασης στην βαρβαρότητα και την ανάλγητη κατάχρηση της εξουσίας, τόσο η κοινωνία θα συνεχίσει ξεσηκώνεται διατρανώνοντας το συλλογικό αλλά και ατομικό δικαίωμά στην αξιοπρέπεια, την ελευθερία και τη Δικαιοσύνη.
