Παρέμβαση στο σπίτι του Θοδωρή Καλαντώνη, εκτελεστικού προέδρου της doValue, στην Εκάλη από τον Ρουβίκωνα.
Έτσι γίνονται οι δουλειές με τους πλειστηριασμούς
Είναι γνωστό σε όλους, αλλά ιδιαίτερα στην κοινωνική βάση, ότι η οικονομική κρίση της τελευταίας δεκαπενταετίας έχει δημιουργήσει και μια τεράστια κοινωνική και στεγαστική κρίση που έχει οδηγήσει χιλιάδες ανθρώπους της τάξης μας στην ειδεχθή θέση να αδυνατούν να αποπληρώσουν τα στεγαστικά χρέη προς τις τράπεζες, με αποτέλεσμα να πλειστηριάζονται οι κατοικίες τους και να κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους.
Σύμφωνα με την κυβέρνηση, αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματά της για το οποίο μάλιστα περηφανεύεται δημόσια και επανειλημμένα, καθώς, όπως ισχυρίζεται, καθάρισε τις τράπεζες από τα κόκκινα δάνεια (βασικό προαπαιτούμενο της μνημονιακής επιβολής την οποία υπηρέτησαν πιστά οι κυβερνήσεις ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ), εξυγίανε τους ισολογισμούς τους και επανέφερε την υγεία και τη ρευστότητα στην αγορά. Πράγματι, τα κόκκινα δάνεια των ελληνικών τραπεζών μειώθηκαν από το 45% του συνόλου των δανείων που ήταν το 2019 στο 5-8%, αφού φυσικά περάστηκαν σε funds και εταιρείες διαχείρισης δανείων, με κυρίαρχη τη doValue.
Σε συνδυασμό με την κατάργηση της προστασίας της πρώτης κατοικίας, άλλο ένα από τα σημαντικά επιτεύγματα της κυβέρνησης, οι δανειολήπτες κυριολεκτικά εγκαταλείφθηκαν στα χέρια των δικαστικών, των funds και των κορακιών – εισπρακτικών, με ένα πτωχευτικό νόμο που αντί να τους διευκολύνει, δημιουργεί συνθήκες οικονομικής ασφυξίας. Παράλληλα, η κυβέρνηση απελευθερώνει τις διαδικασίες πλειστηριασμών σπιτιών λαϊκών οικογενειών που δεν είναι σε θέση να αποπληρώσουν τις δόσεις των δανείων τους και επιταχύνει τις εξώσεις, αφήνοντας ανθρώπους, οικογένειες, παιδιά, ηλικιωμένους, άρρωστους, άτομα με αναπηρία στο δρόμο.
Τρανταχτό, ανατριχιαστικό και αδιανόητο παράδειγμα αυτών των πρακτικών είναι η πρόσφατη περίπτωση τετραμελούς οικογένειας από τα Σεπόλια, όπου δύο γονείς συνταξιούχοι με δύο παιδιά, ένα εκ των οποίο με 67% αναπηρία, πετάχτηκαν κυριολεκτικά στο δρόμο με δυο σακούλες και δυο βαλίτσες. Μια οικογένεια από συνταξιούχους εργάτες που έχει δεδουλευμένα 15.000 ένσημα, τα 10.000 βαρέα και ανθυγιεινά, με δάνειο που πλήρωνε ο πατέρας μέχρι πριν λίγα χρόνια παρόλο που έμεινε άνεργος στα χρόνια της κρίσης όταν έκλεισαν πολλά τυπογραφεία, που πλήρωνε κανονικά εισφορές στον Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας, έναν Οργανισμό που πλήρωναν αποκλειστικά οι εργαζόμενοι και που οι κυβερνήσεις έκλεισαν το 2013 αλλά οι εργαζόμενοι συνέχιζαν να πληρώνουν εισφορές μέχρι πέρσι, και που έχασε το σπίτι του για μόλις 13 χιλιάδες ευρώ.
Η doValue έβγαλε το σπίτι του σε πλειστηριασμό ενώ η οικογένεια δεν γνώριζε τίποτα, αλλά το έμαθε τυχαία 2 μήνες μετά από ένα πεταμένο φάκελο στην πολυκατοικία. Την ημέρα της έξωσης δε, ο Σπύρος, το παιδί με αναπηρία, ήταν άρρωστος με πυρετό. Ως αποτέλεσμα της έξωσης, η κατάστασή του επιδεινώθηκε με αποτέλεσμα να νοσηλευτεί στο Αγία Όλγα. Ο αγώνας για την προστασία της κατοικίας παίρνει πλέον διαστάσεις αγώνα ζωής και θανάτου. Οτιδήποτε συμβεί στο Σπύρο ή στην οικογένειά του είναι αποκλειστική ευθύνη της εισπρακτικής, του κράτους και φυσικά των παρατρεχάμενων τους (δικαστικοί επιμελητές, δυνάμεις καταστολής) και ιδιαίτερα αυτού του επικεφαλής της αστυνομίας, που όχι μόνο έκανε έφοδο στο σπίτι λες και έμπαινε σε γιάφκα με όπλα αλλά ενώ ενημερώθηκε και είδε το παιδί με πυρετό, τους πέταξε πάραυτα στο δρόμο.
Έχει ενδιαφέρον ότι σε συνέντευξή του, ο εκτελεστικός πρόεδρος της doValue, Θοδωρής Καλαντώνης, δηλώνει πως στόχος του είναι η εταιρεία «να λειτουργήσει με αρχές, κανόνες, διαφάνεια και ανθρωπιά» επειδή «κρίνονται οι τύχες πολλών νοικοκυριών» και πως στη ζωή του «έμαθε πως κάθε λύση για να είναι εφικτή πρέπει να βασίζεται σε κανόνες ηθικής και σε αρχές ανθρωπιάς». Βλέπουμε στην πράξη και την ηθική τους και την ανθρωπιά τους. Σπάει κόκκαλα.
Η αδυναμία μας να ανταπεξέλθουμε στην αποπληρωμή των στεγαστικών δανείων με ένα εισόδημα που τσακίζεται συνέχεια από την ακρίβεια και τις αντιλαϊκές πολιτικές είναι ακριβώς αυτό που πετυχαίνει κράτος και κεφάλαιο, τράπεζες και εισπρακτικές και ένας από τους τρόπους που κερδοφορούν από το μόχθο μας. Το βάρος που έβγαλαν από πάνω τους οι τράπεζες έρχεται και μας πλακώνει μέσα από τα χέρια των εισπρακτικών και με τις εντολές του κράτους.
Τόσα χρόνια, με τα επιτεύγματά σας, μας έχετε ρημάξει.
Το σπίτι του Σπύρου είναι το σπίτι όλων μας και θα υπερασπιζόμαστε πάντα το δικαίωμα κάθε βιοπαλαιστή να έχει μια στέγη πάνω από το κεφάλι του, ιδίως μία που την έχει δουλέψει και πληρώσει με ιδρώτα.
Οσο για τον Καλαντώνη και τον κάθε Καλαντώνη που αρέσκεται να γεμίζει τις τσέπες του με αυτά που άλλοι δούλεψαν, άλλοι πλήρωσαν, με τον μόχθο μιας ολόκληρης ζωής κάποιου άλλου, θέλουμε να του θυμίσουμε πως κάποιες δουλειές, είναι ντροπή.
Ίσως εκεί στα χωράφια με τις πορτοκαλιές που του αρέσει να πηγαίνει, όπως λέει, «για να καθαρίσει το μυαλό του» να μπορέσει κι αυτός και το κοράκι που διευθύνει να βρουν κάπου μέσα στη βρωμιά και λίγη από αυτή την ανθρωπιά που μνημόνευσε.
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ
