Rubik’s: Δεν τελειώνει με μια ανάρτηση – νέα καταγγελία από πρώην εργαζόμενες
Εδώ και περίπου ενάμιση μήνα στην πόλη της Θεσσαλονίκης διεξάγεται ένας εργατικός αγώνας στο κατάστημα εστίασης Rubik’s. Η εργοδοσία στο Rubik’s είναι από αυτές που πουλάνε εναλλακτισμό, τόσο ως προς το menu, όσο και ως προς το πως παρουσιάζουν την πραγματικότητα στην επιχείρησή τους, αφού στο καταστατικό του μαγαζιού μιλάνε μέχρι και για “μη ιεραρχικές σχέσεις”!
Φυσικά, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική, όπως αποκαλύφθηκε μέσα από τον αγώνα 2 πρώην εργαζομένων (ή μια απολύθηκε και η άλλη εξωθήθηκε σε παραίτηση), οι οποίες κάνουν λόγο για μισά ένσημα και κομμένα δώρα, εκτός των άλλων. Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την υπόθεση και τα αιτήματα των πρώην εργαζομένων μπορείτε να βρείτε εδώ.
Το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων (και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού) έχει προβεί μέχρι στιγμής σε 6 παραστάσεις διαμαρτυρίας έξω από το μαγαζί, ενώ δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια σημαντική εξέλιξη ως προς τα αιτήματα των εργαζομένων. Μάλιστα η εργοδοσία έφτασε στο σημείο να δημοσιεύσει σήμερα (Τρίτη 17/3) την… “δική της οπτική” επάνω στην υπόθεση, βγάζοντας τις πρώην εργαζόμενες ψεύτρες, ενώ έφτασε να επικαλείται μέχρι και την δήθεν στήριξη άλλων εργαζομένων, πρώην και νυν (δεν θα δημοσιοποιήσουμε εδώ την “άποψη” της εργοδοσίας, όποιος/α το επιθυμεί, μπορεί να την βρει στα social media της επιχείρησης).
Βέβαια, απ’ ο,τι φαίνεται, αυτή η “στήριξη” που καμώνεται πως απολαμβάνει η επιχείρηση και η εργοδοσία από τους πρώην εργαζόμενους, δεν είναι εν τέλει και τόσο καθολική (αν υπάρχει γενικά). Συγκεκριμένα, πέντε άλλες πρώην εργαζόμενες στο Rubik’s συνέταξαν κείμενο με την δική τους εργασιακή εμπειρία και μας ζήτησαν να το δημοσιοποιήσουμε. Αμφότερες στέκονται αλληλέγγυες με τον αγώνα που λαμβάνει χώρα αυτή την περίοδο.
Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε το δικό τους κείμενο:
Για την αποκατάσταση της δικιάς μας αλήθειας σχετικά με το Rubik’s
Τις τελευταίες ώρες, η εργοδοσία του Rubik’s προχώρησε στην ανάρτηση ενός κειμένου απολογίας στα social media, με το οποίο προσπαθεί να αποποιηθεί κάθε ευθύνης και να διασπείρει ψέματα σχετικά με το εργατικό ατύχημα συναδέλφου μας και τις εργασιακές – εργοδοτικές συνθήκες του καταστήματος. Ως πρώην εργαζόμενα άτομα του καταστήματος, διαβάζοντας το δακρύβρεχτο αυτό κείμενο, και παρακολουθώντας τον εργατικό αγώνα που τρέχουν οι δύο πρώην συναδέλφισσες, δεν μπορούμε παρά να αντιδράσουμε και να κοινοποιήσουμε τη δική μας αλήθεια σχετικά με τις συνθήκες εργασίας.
Ας τα πιάσουμε από την αρχή:
(1) Οι περισσότερες εργαζόμενες ήμασταν υπο-ασφαλισμένες.
Οι συμβάσεις μας ήταν 4ωρες και 6ωρες, ενώ το μεροκάματο ήταν 8ωρο. Και μάλιστα αν κατά λάθος δεν χτυπούσαμε την κάρτα μας στη λήξη του 4ωρου ή 6ωρου της σύμβασης έπρεπε οπωσδήποτε να ενημερώσουμε την υπεύθυνη-την εργοδοσία-τη λογίστρια, μη τυχόν και πληρωθούμε για υπερωρίες(!)
(2) Τα tips διαχειρίζονταν αποκλειστικά και μόνο από την υπεύθυνη του καταστήματος.
Ως εργαζόμενες, δεν γνωρίζαμε το ποσό των φιλοδωρημάτων το οποίο συγκεντρωνόταν στο τέλος του μήνα. Αυτό μοιραζόταν με έναν αλγόριθμο άγνωστο σε εμάς, ο οποίος τροποποιούνταν εν αγνοία μας, και η κάθε εργαζόμενη έπαιρνε στο τέλος του μήνα τα χρήματα που της αναλογούσαν, με απόφαση της υπεύθυνης, μαζί με τα υπόλοιπα μαύρα και αδήλωτα δεδουλευμένα μας.
(3) Η υπεύθυνη του καταστήματος δημιουργούσε κλίμα εχθρικό προς τις υπόλοιπες εργαζόμενες.
Τις περισσότερες ώρες που βρισκόταν στο κατάστημα -και ενώ είχε βάρδια-, συχνά εξαφανιζόταν, με αποτέλεσμα το μαγαζί να βρίσκεται υποστελεχωμένο σε ώρες αιχμής, οι εργαζόμενες να επωμιζόμαστε πόστα που δεν είχαμε αναλάβει και που δεν άπτονταν των αρμοδιοτήτων μας, και να επικρατούν συνθήκες πανικού στο προσωπικό εν ώρα εργασίας. Ταυτόχρονα, οι φωνές και η διαρκής επιβολή εξουσίας δεν έλειπαν, με την ίδια να δημιουργεί συνεχώς κλίμα έντασης και δυσφορίας.
Αναφορικά με το εβδομαδιαίο πρόγραμμα, εκείνο διαμορφωνόταν από την υπεύθυνη. Οι περισσότερες εργαζόμενες είχαμε παράλληλα φοιτητικές υποχρεώσεις τις όποιες η ίδια γνώριζε, όπως και η εργοδοσία εν γένει, και πολλές φορές αυτές δεν λαμβάνονταν υπόψη με αποτέλεσμα να χάνουμε τα μαθήματά μας. Αν,μάλιστα, ζητούσαμε να γίνει επαναδιαμόρφωση του προγράμματος λόγω των σπουδαστικών μας υποχρεώσεων και δικής της παράλειψης, πολλές φορές βρισκόμασταν αντιμέτωπες με γκρίνια, και την απάντηση «Έχω στείλει ήδη το πρόγραμμα στη λογίστρια και δεν μπορώ να το αλλάξω».
(4) Οι συνθήκες εργασίας και η κατάσταση του χώρου ήταν παντελώς ακατάλληλες και εντελώς επικίνδυνες.
Μέσα στο καλοκαίρι μόνο συνέβησαν 2 εργατικά ατυχήματα, τα οποία στέρησαν από τις συναδέλφισσες την ικανότητα τους να εργαστούν για μεγάλο χρονικό διάστημα, και τα οποία θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί αν γινόταν συντήρηση στους χώρους και τηρούνταν τα βασικά μέτρα προστασίας της υγείας των εργαζομένων.
Μερικά παραδείγματα, τα ολισθηρά και γεμάτα τρύπες πατώματα, οι σκάλες χωρίς κουπαστή (στις οποίες προστέθηκε αντιολισθητικό υλικό πλήρως ακατάλληλο το οποίο αποκολλούνταν από τις πρώτες κι όλας μέρες χρήσης), τα σπασμένα τζάμια (τα οποία ήταν κατασκευασμένα από εύθραυστο και επικίνδυνο υλικό) και άλλα.
Ευτυχώς για εμάς, είχαμε και έχουμε η μία την άλλη. Οι συναδέλφισσες στεκόμασταν και στεκόμαστε αλληλέγγυες μεταξύ μας, απέναντι σε κάθε εργοδοτική αυθαιρεσία και προσπάθεια διασποράς ψεμάτων.
Αλληλεγγύη στις πρώην συναδέλφισσες που διεκδικούν τα δεδουλευμένα και το δίκιο τους.
Καμία εργαζόμενη μόνη απέναντι στα αφεντικά.
ΠΡΩΗΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΣΤΟ RUBIK’S – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΕΣ ΣΤΙΣ ΔΥΟ ΠΡΩΗΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΕΣ
