Το Μάρτη του 1955 ο Ναζίμ Χικμέτ είπε, μεταξύ άλλων, τα παρακάτω λόγια σε συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε στον “Λαϊκό Αγώνα”, εφημερίδα των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων στη Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας (αριθμός φύλλου 86, 29 Μάρτη 1955, σ.2.). Αν και τα λόγια του απηχούν το κλίμα μιας άλλη εποχής, κρίνουμε απαραίτητη την αναδημοσίευσή τους σε μια εποχή ακραίου σοβινισμού, εθνικιστικής υστερίας και της διαρκούς απειλής ενός καταστροφικού πολέμου.
–
Με την ευκαιρία της εθνικής του γιορτής, στέλνω θερμό χαιρετισμό στο φίλο ελληνικό λαό.
Στα 1821, ο ελληνικός λαός αγωνίστηκε για την εθνική του ανεξαρτησία ενάντια στους τούρκους σουλτάνους που καταπίεζαν και τον τούρκικο λαό. Στον αγώνα του αυτό υπήρξαν και προδότες.
Στα 1919, ο τούρκικος λαός αγωνίζονταν για την εθνική του ανεξαρτησία ενάντια στους ιμπεριαλιστές και τους έλληνες αντιδραστικούς που καταπίεζαν επίσης τον ελληνικό λαό. Στον αγώνα του αυτό ο τούρκικος λαός είχε προδότες.
Τώρα, το 1955, και οι δυο λαοί αγωνίζονται για την εθνική τους ανεξαρτησία ενάντια στους αμερικάνους και στους συμμάχους τους.
Η τύχη των λαών μας είναι κοινή.
Σήμερα, η Ελλάδα και η Τουρκία είναι στενά ενωμένες. Και οι δυο λαοί κάνουν μια κοινή πάλη ενάντια στους αμερικάνους επιδρομείς και τους ντόπιους πράκτορές τους για την εθνική τους ανεξαρτησία, για τις δημοκρατικές τους ελευθερίες και για την ειρήνη.
Αν κρίνει κανείς την κατάσταση με ρεαλιστικό μάτι, θα δει ότι στην πρωτοπορία της κοινής αυτής πάλης βρίσκονται οι αδελφοί μας Έλληνες.
Αυτοί έχουν για την ώρα μεγαλύτερες επιτυχίες από εμάς και αυτοί κάνουν και τις μεγαλύτερες θυσίες. Για μας, για το λαό της Τουρκίας, για τους τούρκους διανοούμενους, το παράδειγμα των φίλων μας Ελλήνων στέκεται σαν ένα υψηλό παράδειγμα φωτεινό. Είναι αλήθεια ότι το φως που μας έρχεται από την Ελλάδα είναι ανάμικτο με το αίμα των ελλήνων αδελφών μας. Όμως, παρ’ όλα αυτά, είναι για εμάς ένα μήνυμα αισιοδοξίας.
Και σ’ εμάς στην Τουρκία οι φυλακές είναι γεμάτες από αγωνιστές της ανεξαρτησίας. Όμως, επαναλαμβάνω ότι η σημασία της κοινής μας πάλης βρίσκεται σήμερα στα χέρια των ελλήνων αδελφών μας. Εγώ προσωπικά νιώθω τον πιο βαθύ θαυμασμό για τον ελληνικό λαό, για τους ηρωικούς γιους και θυγατέρες του.
Πρέπει να δημιουργήσουμε πιο στενούς δεσμούς ανάμεσα στους λαούς μας. Όχι αυτούς τους δεσμούς που συγκροτούν οι κοινές αμερικάνικες αλυσίδες. Πρέπει να σφυρηλατήσουμε πιο στενούς δεσμούς στην κοινή πάλη μας. Να δημιουργήσουμε μεγαλύτερους δεσμούς ανάμεσα στους διανοούμενούς μας. Παρά την αμερικάνικη τρομοκρατία που επικρατεί στην Τουρκία, έχουμε λογοτέχνες, ποιητές, μυθιστοριογράφους, διηγηματογράφους πραγματικά πατριώτες και δημοκράτες. Έχουν μερικές φορές τη δυνατότητα να εκδίδουν νόμιμα τα έργα τους.
Απ’ ό,τι ξέρω, το ίδιο υπάρχει και στην Ελλάδα. Νομίζω ότι οι πνευματικές ανταλλαγές και μια αμοιβαία γνωριμία της προοδευτικής λογοτεχνίας των δύο χωρών θα ήταν ωφέλιμες. Τουλάχιστο θα μπορούσαν να γίνουν μερικές μεταφράσεις προοδευτικών έργων των δύο χωρών.
Στο σημείο αυτό ο συντάκτης μας λέει στο Ναζίμ Χικμέτ ότι πολλά από τα ποιήματά του είναι πολύ γνωστά και αγαπητά στην Ελλάδα και στην Κύπρο και ότι το εκδοτικό “Νέα Ελλάδα” κυκλοφόρησε μια συλλογή ποιημάτων του σε ελληνική γλώσσα.
Σε ερώτημα του συντάκτη μας σχετικά με τα συνθήματα για “Μεγάλη Τουρκία” που κυκλοφορούν στην Τουρκία, ενώ ανάλογα σοβινιστικά συνθήματα καλλιεργούνται και στον Τύπο, ο Ναζίμ Χικμέτ απαντά:
Η “Μεγάλη Τουρκία” σ’ εμάς, όπως και η “Μεγάλη Ιδέα”, δηλαδή, η “Μεγάλη Ελλάδα σ’ εσάς είναι η “μεγάλη αγάπη” των ιμπεριαλιστών και των λακέδων τους. Είναι θεωρίες που τροφοδοτούνται απ’ έξω και που δεν έχουν καμιά σχέση με τα συμφέροντα των λαών μας. Π.χ. σ’ εμάς, υπήρχε μια εποχή όπου η ιδέα της “Μεγάλης Τουρκίας” εισαγόταν από το γερμανικό ιμπεριαλισμό.
Απ’ ό,τι ξέρω, στην Ελλάδα, η ιδέα της “Μεγάλης Ελλάδας” τροφοδοτούνταν από τον εγγλέζικο ιμπεριαλισμό. Έτσι, οι δυο λαοί μας, που θα μπορούσαν να ζουν ειρηνικά, αιματοκυλίστηκαν μεταξύ τους.
πηγή: https://parapoda.wordpress.com/
