Αρχικά δημοσιεύθηκε από Infonaut. Μεταφράστηκε από Enough 14.
Στη Νάπολη, το βράδυ της Παρασκευής, χιλιάδες άνθρωποι συμμετείχαν σε μια αυθόρμητη διαδήλωση κατά της νέας απαγόρευσης κυκλοφορίας που ανακοίνωσε ο περιφερειακός πρόεδρος Vincenzo De Luca, ακολουθούμενη από ώρες οδομαχίες και επιθέσεις σε δημόσια κτίρια. Στα μέσα μαζικής ενημέρωσης υπήρξε άμεση αναφορά στους Ultras και τους φασίστες ή ακόμη και στη Camorra ως υποκινητών ένας ισχυρισμός που απορρίπτεται έντονα από τους Ιταλούς συντρόφους στην ακόλουθη δήλωση, η οποία εμφανίστηκε στο infoaut :
Κατά τη διάρκεια της νύχτας γράψαμε για το τι συνέβαινε στη Νάπολη στο facebook:
“Κατά τη διάρκεια της νύχτας που γράψαμε, στο Facebook για τα γεγονότα στη Νάπολη: “Ο τόνος αυτής της νύχτας στη Νάπολη ήταν ίσως υπερβολικά δυνατός, αντιφατικός, διφορούμενος, στρωματοποιημένος όπως η κοινωνία στην οποία ζούμε. Αλλά στη Νάπολη η υποκρισία πίσω από την οποία η ανικανότητα εκείνων που μας κυβερνούν, η αποτυχία αυτού του οικονομικού μοντέλου απέναντι στον ιό, η βία που έπρεπε να υπομείνουν εδώ και μήνες αυτοί που έμειναν πίσω, διαλύθηκε απόψε».
Όπως ήταν αναμενόμενο, μια εκστρατεία των μέσων ενημέρωσης εξαπολύθηκε αμέσως εναντίον εκείνων που βγήκαν στους δρόμους. Ο καπνός των δακρυγόνων αερίων δεν είχε ακόμη καθαρίσει, καθώς οι πολιτικοί σχολιαστές είχαν ήδη υποβάλει υποθέσεις σχετικά με τις διαφορετικές κατευθύνσεις της Καμόρα και των φασιστών, προτείνοντας το συνηθισμένο φετίχ των Ultras, ως ένοχους για όλα τα κακά στον κόσμο, και συνδέοντας τις χθεσινές διαμαρτυρίες με εκείνες του “Οχι Μάσκα”, αν και το μήνυμα που παραδόθηκε στην πλατεία ήταν αρκετά διαφορετικό. Και πολλοί από τους ευγενικούς αριστερούς σε αυτή τη χώρα έχουν αγκαλιαστεί σε αυτή την βολική ρατσιστική και αποικιακή αφήγηση. Μια γραμμική αφήγηση που, χωρίς να αντιληφθεί τις εντάσεις, τις αντιφάσεις και τις περιπτώσεις διαμαρτυρίας από κάτω, σημαίνει: άλλωστε, είναι οι συνήθεις Ναπολιτάνοι. Εξορκίστε την εξέγερση.
Το πρόβλημα είναι ότι κάθε φορά που υπάρχει ένα αυτόνομο φαινόμενο ευρύτερης κοινωνικής σύγκρουσης αυτές τις μέρες, είτε πρόκειται για την «κίνηση των δίκων» ή των Κίτρινων Γιλέκων, εμφανίζεται σε ανεπιθύμητες, αμφίσημες και αντιφατικές μορφές. Συχνά βρίσκουμε ανθρώπους στο δρόμο οι οποίοι, τουλάχιστον θεωρητικά, είναι πιθανό να έχουν αντίθετα συμφέροντα, και ακόμη πιο συχνά αυτές οι αντιφάσεις να συγκρούονται στους δρόμους. Έτσι, είναι πολύ πιο εύκολο να τους χαρακτηρίσει ως ένα φασιστικό φαινόμενο μόνο και μόνο επειδή ο Roberto Fiore προσπαθεί να γίνει μέρος της με ένα τιτίβισμα από την άνετη πολυθρόνα του στη Ρώμη, ή ως δράσεις που συντονίζονται από την Camorra (δεν είναι σαφές με ποιο σκοπό), από το να προσπαθήσουμε να τις κατανοήσουν και να συμμετάσχουν σε αυτές, προκειμένου να συμβάλουν στην ανάπτυξή τους.
Όπως σωστά επεσήμανε κάποιος στο Facebook, το mainstream αφήγημα είναι αρκετά παρόμοιο με αυτό που είχαμε πριν από μερικά χρόνια ως απάντηση στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης διάθεσης αποβλήτων: Η ευθύνη για την κρίση παραδίδεται στον πληθυσμό, ο οποίος, ανησυχώντας για τη δική τους υγεία, αντάρτες κατά της ανικανότητας και της διαφθοράς των ιδρυμάτων και των ιδιωτικών εταιρειών (βλ. Healthcare), και τέλος , η διείσδυση του οργανωμένου εγκλήματος στις διαδηλώσεις εμφανίζεται μαγικά προκειμένου να τις απονομιμοποιήσει και να τις μειώσει σε ένα εγκληματικό φαινόμενο. Ένα ήδη γνωστό σενάριο που επαναλαμβάνεται κάθε φορά που οι άνθρωποι δεν προσαρμόζονται στη διαχείριση έκτακτης ανάγκης από ψηλά.
Ναι, γιατί εδώ και μήνες ακούμε στη στρατιωτική ορολογία ότι “είμαστε σε πόλεμο εναντίον του Κόβιντ”. Αλλά ξέρεις, ο πόλεμος είναι η πιο υποκριτική από όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Οι συνταγματάρχες που ψάχνουν για χειροκροτήματα φωνάζουν δυνατά σε όλες τις οθόνες ότι αν η επιδημία συνεχίσει να εξαπλώνεται, είναι δικό μας λάθος.
Εν τω μεταξύ, οι «στρατιώτες» αυτού του πολέμου συνεχίζουν να στέλνονται στο μέτωπο με παπούτσια από χαρτόνι και ένα πλάνο ανά ζευγάρι. Ένας υποκριτικός πόλεμος, όπως είπαμε, στον οποίο το πρόβλημα είναι τι κάνουν οι άνθρωποι μεταξύ 23:00 και 5:00 (συνήθως κοιμούνται) και όχι το γεγονός ότι αρρωσταίνουν στην εργασία, στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στο σχολείο, στο νοσοκομείο, ακόμη και στις ουρές στα σημεία διανομής μάσκας προσώπου. Έτσι, η απαγόρευση της κυκλοφορίας, μια άλλη λέξη που προέρχεται από την κατάσταση της πολιορκίας, επέστρεψε σε λίγες εβδομάδες στην κοινή γλώσσα, ένα άλλο ad hoc μέτρο για να αποφευχθεί η απώλεια πρόσωπων ενόψει της αύξησης των λοιμώξεων και την ίδια στιγμή να μην σπάσει τα αυγά στο καλάθι, σε εκείνους που είναι πραγματικά συν-υπεύθυνοι για την κατάσταση αυτή, σε εκείνους που έχουν ζητήσει για μήνες να ανοίξουν εκ νέου τα πάντα με οποιαδήποτε κόστος , σε εκείνους που θέλουν τώρα να απολύσουν τους ανθρώπους με οποιαδήποτε κόστος: οι ιδιοκτήτες της Confindustria [1] και αυτό το πακέτο των ληστών που ονομάζεται επιχειρηματίες στη χώρα μας.
Όχι, δεν γίναμε “Agambenians” εν μία νυκτί, εξακολουθούμε να πιστεύουμε, ακόμη περισσότερο δεδομένου του τι έχει συμβεί, ότι αυτό δεν είναι μια απλή γρίπη, ότι το πρώτο καθήκον που πρέπει να αντιμετωπίσουμε είναι να φροντίσουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους, έτσι ώστε η μόλυνση να μην εξαπλώνεται. Πιστεύουμε ότι αυτό δεν πρέπει να γίνει από υπακοή στην υπάρχουσα αρχή, αλλά από αγάπη για το τελευταίο, για εκείνους που έμειναν πίσω, για εκείνους που υποφέρουν στον αγώνα κατά του ιού. Διότι γνωρίζουμε πολύ καλά ότι εμείς είμαστε στο κάτω μέρος, που πληρώνουμε τα περισσότερα σε αυτήν την κρίση, η οποία προκαλείται από την παγκοσμιοποιημένη οικονομία, τις ιδιωτικοποιήσεις, την περιβαλλοντική καταστροφή και τη μετατροπή της υγείας σε εμπόρευμα. Αλλά η φροντίδα για τους εαυτούς μας και για τους άλλους σημαίνει να μην αγνοήσουμε εκείνους που έχασαν τη δουλειά τους σε αυτήν την κρίση και εκείνους που κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους και τους αγαπημένους τους με μια εγωιστική χειρονομία. Σημαίνει να αγωνιστούμε στο πλευρό τους, διότι όσο η διαχείριση της κρίσης βρίσκεται αποκλειστικά στα χέρια των πολιτικών, όσο οι μόνοι με ισχυρή φωνή είναι οι εταιρείες, θα είμαστε αυτοί που θα υπολογίζουν τους νεκρούς και τους αρρώστους στις τάξεις μας, είτε πρόκειται για τον Covid είτε για την πείνα. Είναι καιρός να επιβεβαιώσουμε ότι η ίδια η υγεία είναι ένα κοινωνικό ζήτημα και ότι η εξέγερση είναι το σύμπτωμα που δείχνει την ανάγκη για αλλαγή.
Σημειώσεις
[1] Η Γενική Συνομοσπονδία Ιταλικής Βιομηχανίας (Ιταλικά: Confederazione generale dell’industria italiana), κοινώς γνωστή ως Confindustria, είναι η ιταλική ομοσπονδία εργοδοτών και το εθνικό εμπορικό επιμελητήριο, που ιδρύθηκε το 1910. https://en.wikipedia.org/wiki/General_Confederation_of_Italian_Industry
