Πανδημία: ημερολόγια πολέμου – Ιταλία: Η εξέγερση κατά της κατάστασης έκτακτης ανάγκης και απαγόρευση της κυκλοφορίας γενικεύεται. Αυτό που ξεκίνησε πριν από λίγες ημέρες με τις συγκρούσεις στη Νάπολη κατά των νέων διαταγμάτων της περιφερειακής κυβέρνησης, η οποία διέταξε την ανανέωση της απαγόρευσης κυκλοφορίας και το κλείσιμο εστιατορίων και μικρών καταστημάτων, έχει εξαπλωθεί σε μεγάλα τμήματα της Ιταλίας μέσα σε λίγες ημέρες. Το βράδυ της Τρίτης υπήρξαν ήδη διαδηλώσεις σε πάνω από 30 ιταλικές πόλεις, λεηλασίες και ταραχές στο Τορίνο, μάχες στους δρόμους στο Μιλάνο. Αυτή η αυθόρμητη κίνηση είναι γεμάτη αντιφάσεις, τόσο στον προσανατολισμό της όσο και στη σύνθεσή της, πώς θα μπορούσε όμως να είναι διαφορετική σε αυτούς τους καιρούς; Στη Νάπολη, υπήρξε μια διάχυτη κινητοποίηση των κατοίκων και των ιδιοκτητών μικρών επιχειρήσεων από τη μία πλευρά, και από την άλλη, μια κινητοποίηση των αριστερών και των συνδικαλιστών της βάσης που πολέμησαν με τους μπάτσους. Την επόμενη μέρα υπήρξε μια κινητοποίηση των φασιστών στη Ρώμη, αλλά εκτός από τα πυροτεχνήματα δεν κατάφεραν να κάνουν πολλά.
Η ομοιογένεια αυτής της εξέγερσης αμέσως και αλάνθαστα υπενθυμίζει τις απαρχές του κινήματος Gilets Jaunes, στο οποίο αρχικά οι φασιστικές ομάδες ήταν αρχικά παρούσες έως ότου ξυλοκοπήθηκαν από το κίνημα σε μερικές φορές σκληρές μάχες. Και η αντίδραση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και μεταξύ της θεσμικής αριστεράς τώρα είναι παρόμοια. Από τους “μικροαστούς, την Καμόρα μέχρι τους φασίστες Χουλς” όλα μπορούν να βρεθούν στα μέσα ενημέρωσης και τις δηλώσεις. Απλουστεύσεις και καταγγελίες μιας αντιφατικής διαδικασίας για να προσπαθήσουμε να συκοφαντίσουμε το κίνημα εν τη γενέσει του, διότι θα είναι ένα δύσκολο φθινόπωρο και χειμώνας. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Τα πάντα έχουν αναλυθεί και υποθεί τα τελευταία χρόνια σχετικά με την τρέχουσα κοινωνική συγκρουσιακή κατάσταση· η κατάσταση με τον Κορονοϊό των δεσμών έκτακτης ανάγκης ομαδοποιεί συγκρούσεις της τάξης σαν ένα φλεγόμενο γυαλί. Εκτός Ευρώπης, οι εξεγέρσεις έχουν φτάσει εδώ και καιρό στο επίπεδο του επαναστατικού 2019, για να μην αναφέρουμε τους μήνες αναταραχής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τώρα λοιπόν, η Ευρώπη, τη νύχτα που η εξέγερση αναδύθηκε, στη Βαρκελώνη εκατοντάδες νέοι έστησαν οδοφράγματα, επιτέθηκαν στους μπάτσους, ίσως η αγωνία, το να κοιτάζεις τους καθημερινούς αριθμούς και καμπύλες έχει φτάσει στο τέλος της. Ίσως η σκέψη εξαπλώνεται στο ότι πρέπει να υπάρχει κάτι περισσότερο από τη γυμνή ζωή, όπως θα έλεγε ο Agamben. Μετάφραση κειμένου από συντρόφους από το Τορίνο.
Τορίνο: Η μεγάλη οργή
Κατά τη διάρκεια της χθεσινής νύχτας, ένα επίπεδο κινητοποίησης και σύγκρουσης εξαπλώθηκε σε όλη την Ιταλική μπότα που δεν είχε φανεί για κάποιο χρονικό διάστημα.
Από το Μιλάνο στη Νάπολη, από το Τορίνο στην Τεργέστη, από την Cosenza στο Terni, χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους ως απάντηση στο νέο διάταγμα του πρωθυπουργού. Πολύ ετερογενείς χώροι γεμάτοι αντιφάσεις, που έδωσαν την εντύπωση ότι ένας φελλός είχε σκάσει, ότι μια διαμεσολάβηση είχε διαλυθεί. Η διαμεσολάβηση συνίστατο στην αποδοχή της επιβολής του πρώτου κλειδώματος σε ένα ανώτερο αγαθό, δηλαδή στη συλλογική υγεία της κοινωνίας. Δικαίως στερείς τον εαυτό σου από ένα μέρος των ατομικών ελευθεριών (και επίσης ένα σημαντικό μέρος του εισοδήματός σου) προκειμένου να υπερασπιστείς την υγεία του ατόμου και εκείνη των άλλων. Αυτή η διαμεσολάβηση συνεχίστηκε μέχρι την εμφάνιση του δεύτερου κύματος, και ξαφνικά αποδείχθηκε (παρά τα διάφορα σημάδια) ότι τίποτα δεν είχε αλλάξει από αυτό το κλείδωμα. Αυτό το “τίποτα δεν θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο”, το οποίο προβλήθηκε στην τηλεόραση και στις εφημερίδες για μήνες, ήταν στην πραγματικότητα ένα ψέμα. Όλα παρέμειναν τα ίδια, τα μόνα συμφέροντα που προστατεύονταν ήταν αυτά της Confindustria, ενώ ελάχιστα ή τίποτα έγιναν για τους ανέργους, τους εργαζόμενους, τους ανθρώπους που αγωνίζονταν στην πρώτη γραμμή στα νοσοκομεία και πολλές άλλες ομάδες που είδαν την οικονομική και κοινωνική τους κατάσταση να επιδεινώνεται κατά την κρίση. Σε αυτό το κενό, σε αυτό το “τίποτα δεν πήγε καλά”, μια μεγάλη οργή γεμάτη αντιφάσεις και ασάφειες έχει ωριμάσει.
Αυτή η οργή εξερράγη σαν χύτρα ταχύτητας από την οποία δεν απελευθερώθηκε ατμός. Η έλλειψη εισοδηματικής στήριξης, επαρκούς προστασίας κατά τη διάρκεια της κρίσης ήταν το έναυσμα.
Στο Τορίνο υπήρχαν δύο μέρη που εξέφρασαν αυτή την οργή με διαφορετικούς τρόπους. Από τη μία πλευρά, η Piazza Vittorio, όπου ήταν συγκεντρωμένοι οι έμποροι και οι εστιάτορες, και από την άλλη, η Piazza Castello, όπου βρέθηκε μια πολύ πιο μικτή σύνθεση: ultras, νέοι μητροπολιτικοί προλετάριοι από τα προάστια, μετανάστες δεύτερης γενιάς, εργαζόμενοι στη βιομηχανία εστιατορίων και ψυχαγωγίας.
Δέκα λεπτά πριν από την έναρξη της επίσημης συγκέντρωσης στην Piazza Castello, οι πρώτες συγκρούσεις είχαν ήδη λάβει χώρα. Η αστυνομία παρεμβαίνει με σκληρό τρόπο λίγο πριν τα πρώτα πυροτεχνήματα και βόμβες καπνού. Επίθεση κατά των διαδηλωτών προς τη Via Roma και τη Via Cernaia. Μια περιοχή όπου οι συγκρούσεις θα διαρκέσουν για ώρες και θα αυξηθούν σε ένταση και αποφασιστικότητα. Αν οι ενέργειες της αντίθετης πλευράς, υπό τη συγκεχυμένη ηγεσία του Questura (1), αρχικά στόχευαν να περιοριστούν στην περιοχή αυτή, οι συγκρούσεις στη συνέχεια εξαπλώθηκαν και επικεντρώθηκαν στα σκοινιά της αστυνομίας και των καραμπινιέρων, στις βιτρίνες των δρόμων του στρούσιου.
Εν τω μεταξύ, μετά από μερικές στιγμές έντασης στην Piazza Vittorio, η οποία είναι εντελώς σφραγισμένη από την αστυνομία, η μακρά συγκέντρωση των εμπόρων και εστιατόρων αρχίζει. Οι παρεμβάσεις είναι ποικίλες, αλλά πολλοί επιμένουν στην “ελευθερία στην εργασία”. Εδώ τα συμφέροντα είναι σαφέστερα και πιο ομοιογενή, οι ομιλίες που είναι πιο κοινές είναι εκείνες των μικρών επιχειρήσεων που έχουν ανάγκη. Εκτός από τις σπάνιες παρεμβάσεις που θέτουν το πρόβλημα σε άλλο επίπεδο, όπως η ανοιχτή κριτική του νεοφιλελευθερισμού, άλλοι αναγνωρίζουν την κυβέρνηση Κόντε ως αντιστάθμισμα και ακολουθούν τη δυναμική των καταστηματαρχών, οι οποίοι δύσκολα μπορούν να μιλήσουν για εκείνους που βρίσκονται λιγότερο κοντά στην πλειοψηφία στην πλατεία. Ο διακόπτης μεταξύ των δύο τετραγώνων είναι σταθερός, εκείνοι που, προκειμένου να ξεφύγουν από τα δάκρυα, λαμβάνουν μέρος στο συλλαλητήριο στην Piazza Vittorio, εκείνοι που, από πλήξη ή περιέργεια, περνούν από την άλλη πλατεία.
Το ένα έχει την εντύπωση ότι οι δύο κοινωνικές εκδηλώσεις λαμβάνουν χώρα εν μέρει ανεξάρτητα η μία απο την άλλη, ότι το πολιτικό σώμα της διαδήλωσης στέκεται στην Piazza Vittorio, αυτό που έχει διατυπώσει σαφώς τους στόχους του, την ταξική του θέση και τις συλλογικές αξιώσεις του, ενώ στην Piazza Castello υπάρχει μια πιο “μαγική” σύνθεση που, χωρίς τα κατάλληλα λόγια, ποικίλλει στις προφανείς περιγραφές των γεγονότων , εκφράζει την οργή του, τκαι το κάνει να γίνει πολιτικό γεγονός. Έτσι, οι λέξεις δανείζονται από τους άλλους, από τους λίγους που υπάρχουν.
Νέοι από τα προάστια, εστιάτορες που βγήκαν στους δρόμους με ποδιές, άνεργοι και Ultras που ερμηνεύουν το χώρο που άνοιξαν οι έμποροι ως μια στιγμή ευκαιρίας να εκφράσουν την οργή τους, καθαρά και απλά, χωρίς διαφοροποίηση. Γιατί αυτό που αφορά το κοινό, ποιος μιλάει, ποιος λέει τι, ποιος μπαίνει στη σκηνή και στέκει μπροστά στις κάμερες , υλοποιείται εδώ σε αυτό το άλλο τετράγωνο.
Το ισχυρό μήνυμα των νέων της Piazza Castello εκφράζεται καλύτερα στην εικόνα της βιτρίνας του καταστήματος gucci που μοιράζεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στην αντιστροφή της υλοποίησης στην κατανάλωση, στην ιδιοποίηση του πλούτου. Σε αυτή τη μικρή ακολουθία, εκδηλώνεται η ασυνείδητη αντίθεση μεταξύ των συμφερόντων των διαφόρων συνθέσεων, οι οποίες βρίσκονται στα ίδια σημεία αλλά δεν βαδίζουν μαζί.
Αυτή είναι η συμμαχία αυτών των καιρών, μια συμμαχία μεταξύ εχθρών, αλλά μια ρήξη που δεν έχει ακόμη ωριμάσει, διότι άλλες επιλογές, άλλες δυνατότητες που πραγματικά συλλαμβάνουν αυτή την ετοιμότητα για σύγκρουση, δεν υπάρχουν ακόμη, Η συμμαχία μεταξύ της “επισφαλούς” και της μεσαίας τάξης, η οποία έχει επενδύσει στον εαυτό της και τώρα υποφέρει. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει η μεγάλη επιχείρηση, η Confindustria (2), η οποία, εάν πρόκειται να συνεχίσει να ευημερεί, πρέπει να στερήσει τόσο την πρώτη όσο και την τελευταία από ευκαιρίες. Παθητική ακόμα στο παράθυρο είναι το πάνω μέρος της τάξης, οι προλετάριοι που εξακολουθούν να έχουν την «ευκαιρία» να ελπίζουν ότι ο σεισμός στον ορίζοντα δεν θα είναι τόσο τρομερός, αλλά οι οποίοι τους τελευταίους μήνες έχουν δείξει τα πρώτα αμυδρά σημάδια ανυπομονησίας. Επομένως, τι πρέπει να γίνει σε αυτό το πλαίσιο;
Δεν έχουμε συγκεκριμένες απαντήσεις, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι για να τις βρούμε, πρέπει να ζήσουμε την πραγματικότητα που βρίσκεται μπροστά μας, να γνωρίζουμε τις αντιφάσεις της και να σκεφτούμε τρόπους για να διαταράξουμε ουσιαστικά τις τρέχουσες δομές και πλαίσια, με την προοπτική ότι η γενικότερη φάση που περνάμε, αυτή μιας πανδημίας που θα φέρει στο φως όλη τη βία αυτού του συστήματος που βάζει την υγεία ενάντια στη δυνατότητα του εισοδήματος. , θα αποσαφηνίσει καλύτερα τα επόμενα βήματα.
Σημειώσεις μετάφρασης
1 Αρχηγείο αστυνομίας
2 Ιταλική Ένωση Επιχειρήσεων.
Υποβλήθηκε στο Enough 14. Γραμμένο από τον Sebastian Lotzer. Μεταφράστηκε από το Enough 14.
