Κατάληψη Γυάλινου Παντείου | Γιατί μπήκαμε στον κόπο να σπάσουμε τη σιγή νεκροταφείου;
ΓΙΑΤΙ ΜΠΗΚΑΜΕ ΣΤΟΝ ΚΟΠΟ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΙΓΗ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟΥ;
Ένας χρόνος κλειστά πανεπιστήμια. Ένας χρόνος που οι κοινωνικές μας σχέσεις στο πανεπιστήμιο πήραν αναβολή και αντικαταστάθηκαν από μία ψηφιακή καρικατούρα αποκλεισμών και εντατικοποίησης. Μέσα σε αυτόν τον χρόνο είδαμε κάποια πράγματα. Είδαμε το πανεπιστήμιο να μετατρέπεται σε απρόσωπα ντουβάρια, είδαμε αυτά τα ντουβάρια που ήδη δεν έφταναν για να καλύψουν τις ανάγκες μας, να αφήνονται παρατημένα. Είδαμε την υγειονομική κρίση να μετατρέπεται σε ευνοϊκό πεδίο πολιτικής διαχείρισης, καταστολής και αναδιάρθρωσης. Είδαμε πολλά με τα μάτια μας και όσο χρόνο μας απέμενε αποφασίσαμε, να μην τον αφήσουμε να πάει στράφι.
Από την ψήφιση του νομοσχεδίου για την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και ύστερα, το επίμονο ερώτημα για το πώς συνεχίζουμε άρχισε να φουντώνει. Οι μαζικές πορείες στο κέντρο της πόλης μας όπλιζαν με συλλογική αυτοπεποίθηση, μας υπογράμμιζαν το δίκαιο του αγώνα, μέχρι και αυτές να σταματήσουν να γίνονται. Οι γενικές συνελεύσεις των συλλόγων δεν μάζευαν κόσμο, και πώς να μαζέψουν όταν έχουν μπει για έναν χρόνο στον πάγο οι σχέσεις με την διπλανή και τον διπλανό μας. Και ακόμα εκεί το ερώτημα της συνέχειας του αγώνα να ορθώνεται όλο και πιο πιεστικά μπροστά μας. Και εμείς αμήχανα να ψάχνουμε να βρούμε τρόπους για να συνεχίσουμε.
Πριν λίγες εβδομάδες είδαμε αυτήν ηττοπάθεια των φοιτητικών κύκλων να γίνεται θρύψαλα. Είδαμε άλλες και άλλους, ίδιες και ίδιους με εμάς που ταλαιπωρούνται με κοινά ερωτήματα, να σηκώνουν το ανάστημά τους και να ορθώνουν τις δικές τους απαντήσεις. Ξεκινώντας μειοψηφικά και συγκρατημένα, σε έναν σύλλογο φοιτητ(ρι)ών πρώτα, καταλαμβάνουν τους πανεπιστημιακούς χώρους που το ελληνικό κράτος αποφάσισε να βάλει σε αναστολή. Και μετά από αυτό, ένα κύμα καταλήψεων σε λογική ντόμινο, να διεκδικεί τον δημόσιο χώρο και λόγο, όπως αρμόζει στα συμφέροντά μας. Ένα κύμα καταλήψεων που ξεκινάει από μερικές φοιτήτριες, για να δεχθεί την χυδαία καταστολή των μπάτσων και των πρυτανικών αρχών διαδοχικά, που έρχεται με πείσμα να τραντάξει όμως τις βολεμένες πολιτικές εκτιμήσεις, και να μας υπενθυμίσει ένα παλιό, καλό σύνθημα ότι «ο δρόμος όμως ανοίγει προχωρώντας». Έτσι, λοιπόν έγινε, και μία απόφαση για κατάληψη στο φυσικό του ΑΠΘ, κατέληξε στην Κατειλημμένη Πρυτανεία του ΑΠΘ, σε έναν ανυποχώρητο αγώνα δύο εβδομάδων, με πολλούς ακόμα συλλόγους φοιτητών να ακολουθούν και να παίρνουν θέσεις μάχης στον πόλεμο που μαίνεται. Και ύστερα αυτό το υπόδειγμα να προσλαμβάνει πανελλαδικά χαρακτηριστικά και να ξεπηδούν κατειλημμένοι πανεπιστημιακοί χώροι στα Γιάννενα, στην Κομοτηνή, την Λάρισα, στο Ναύπλιο και πολύ πρόσφατα και στο Πάντειο.
ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΙΜΟΝΑ ΑΓΚΑΘΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΝΕ ΝΑ ΦΥΤΡΩΝΟΥΝ
Εδώ και μερικές εβδομάδες σε κάθε απόπειρα γενικής συνέλευσης στο Πάντειο, μία ισχυρή μειοψηφία έρχεται και βάζει αυτά τα πιεστικά ερωτήματα κάτω, μπας και μπορέσει ένα σώμα φοιτητών και δει κατάματα την αλήθεια. Ποια αλήθεια; Ότι ο χρόνος είναι ελάχιστος, ότι μπάτσοι θα μπουν σε ένα μήνα στα πρώτα πανεπιστήμια απευθείας από την ΓΑΔΑ, ότι αυτό το νομοσχέδιο θα πρέπει να μπλοκαριστεί έμπρακτα στο εδώ και το τώρα, ότι η μεγάλη νύχτα της εφόδου, δεν θα έρθει από μόνη της αν δεν σηκώσουμε και εμείς το χεράκι μας και ότι οι αγώνες για να έχουν νόημα, πρέπει να έχουν απάντηση στα πρακτικά ζητήματα και όχι να λειτουργούν για να ενισχύονται τα φιλόδοξα πολιτικά μαγαζιά των φοιτητοπατέρων, όποτε αυτά το θυμηθούν. Έτσι μέσα από μία ανοιχτή πρωτοβουλία φοιτητριών της σχολής, την προηγούμενη Παρασκευή καταλάβαμε το κτήριο Γυάλινου, αντιλαμβανόμενες και αντιλαμβανόμενοι ότι η πιο δυνατή ποιότητα αλληλεγγύης δεν είναι αυτή που μένει στα χαρτιά και στις φλύαρες ανακοινώσεις ενώ οι μπάτσοι μπουκάρουν μέσα σε καταλήψεις φοιτητών, αλλά αυτή που κοντοστέκεται φωνάζοντας ότι «10, 100 δεν είναι αρκετές, να γίνουν καταλήψεις σε όλες τις σχολές». Αν υπάρχουν λόγοι και λόγοι που γίναμε καταληψίες, αυτός είναι ο πρώτος.
Ένας άλλος είναι ότι τα φοιτητικά όργανα, όπως είναι οι γενικές συνελεύσεις μας, για να μπορούν να αναζωογονηθούν, ενώ πηγαίνουν άπατες από την αρχή αυτού του ακαδημαϊκού έτους, πρέπει να ξεπεράσουν τις παθογένειες τους και να συζητούν γύρω από συγκεκριμένα επίδικα αγώνα κάθε φορά. Έτσι θα καταφέρουν να αποκτήσουν την μαζική τους υπόσταση, για να παίρνουν αποφάσεις για τα δικά μας συμφέροντα. Να δείξουν δηλαδή στους καιρούς της ήττας και της αγωνιστικής ματαιοδοξίας, ότι μπορούν να γίνουν ζωντανά κύτταρα που στέκονται ανταγωνιστικά στο υπάρχον. Και είναι αυτός ο λόγος επίσης που η τελευταία απόπειρα γενικής συνέλευσης κατάφερε να έχει τόσο κόσμο ακόμα και χωρίς απαρτία, ενώ οι κυβερνητικές παρατάξεις είναι σπίτι τους και βλέπουν το πανεπιστήμιο με κιάλια (ΔΑΠ και ΠΑΣΠ) και οι κυρίαρχες αριστερές παρατάξεις σιγομουρμουρίζουν φοβισμένες μεταξύ τους στον πεζόδρομο, βλέποντας την συγκυρία να τους ξεπερνά. Γιατί πίσω από τις γραφειοκρατικές δικαιολογίες και τα υπαρκτά ζητήματα νομιμοποίησης της γενικής συνέλευσης, όλες και όλοι το ξέρουν πολύ καλά ότι η απομόνωση, ο φόβος και ηττοπάθεια σπάνε μόνο στην πράξη. Και άρα μόνο οι πράξεις μας θα ξαναφέρουν το φοιτητόκοσμο πίσω στις συλλογικές διαδικασίες, όχι τα κούφια λόγια.
Ήταν όμως οι 7 ημέρες, στις οποίες λειτούργησε η Κατάληψη του Γυάλινου Κτηρίου, αντίστοιχες του αγώνα που θέλουμε να δώσουμε; Σε καμία περίπτωση απαντάμε. Η Πρυτανεία του Παντείου μας ενημέρωσε πριν δύο μέρες για συγκεκριμένα υγειονομικά ζητήματα που ανέκυψαν στην διοίκηση του Πανεπιστημίου και την ανάγκη για την απολύμανση όλων των υλικοτεχνικών υποδομών της σχολής. Όταν απαντήσαμε ότι μπορούμε να δώσουμε ένα διάστημα στην απολύμανση του χώρου και να επανακαταλάβουμε το κτήριο, είδαμε την πολιτική πρόθεση πιο ξεκάθαρα. Το πανεπιστήμιο θα πρέπει να διαφυλαχθεί «υγειονομικά» μετά την απολύμανση ακούσαμε . Έτσι ξέραμε ότι μια πιθανή ανακατάληψη μας άφηνε έκθετες και έκθετους στην κρατική καταστολή, με ακόμη μεγαλύτερη ένταση από την προηγούμενη φορά.
7 ημέρες όμως αρκούσαν και με το παραπάνω. Για να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε μόνες και μόνοι μας σε όλο αυτό. Αρκούσαν για να συναντηθούν οι ματιές και σώματά μας, με τα άγχη και τις επιθυμίες των άλλων. Γιατί από την αρχή αυτής της υπόθεσης κοιτάξαμε να ανοίξουμε τους δρόμους για να συναντηθούμε. Και αυτό το καταφέραμε και με το παραπάνω. Συναντηθήκαμε με όλες αυτές και αυτούς που καταλαβαίνουν ότι ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι, ότι δεν μας παίρνει να πάμε πίσω αλλά μόνο μπροστά από εδώ και εμπρός. Ότι αυτά τα ντουβάρια των άδειων πια σχολών δεν φτιάχτηκαν για να γεμίσουν μπάτσους, υποσχέσεις για καριέρα και αποστείρωση, αυτά τα ντουβάρια φτιάχτηκαν για εμάς. Για να στεγάσουν όλα αυτά που σκεφτόμαστε και που φιλοδοξούν να στέκονται εναντίον στο πανεπιστήμιο του κράτους και του κεφαλαίου. Ας τα κρατήσουν λοιπόν τα ντουβάρια –προσωρινά-. Και εμείς από την πλευρά μας θα κρατήσουμε την φλόγα, που συγκρότησε τις σχέσεις μας αυτές τις μέρες.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΚΕΝΩΣΗ, ΕΙΝΑΙ ΕΚΚΙΝΗΣΗ.
ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΕΣ.
ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ ΚΕΡΑΜΕΩΣ- ΧΡΥΣΟΧΟΙΔΗ.
ΚΑΝΕΝΑ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟ ΓΙΑ ΜΠΑΤΣΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΟ.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙΣΕΣ ΦΟΙΤΗΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΑΠΘ.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΕΣ ΠΡΥΤΑΝΕΙΕΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΕΣ.
10, 100 ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΕΣ, ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ.
ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΙΟΥ, ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΤΡΙΤΗ.
