Τρίκαλα | Παρέμβαση με αφορμή ένα περιστατικό έμφυλης βίας

Τρίκαλα | Παρέμβαση με αφορμή ένα περιστατικό έμφυλης βίας

[Τρίκαλα] Παρέμβαση στο πάρκο Αη-Γιώργη ως απάντηση σε περιστατικό έμφυλης βίας. Κρεμάστηκε πανό και κολλήθηκαν κείμενα σε διάφορα σημεία του πάρκου. Ακολουθεί το κείμενο.

Στα μέσα του μήνα Μαρτίου, συνέβη ένα περιστατικό βίας στο πάρκο Αη-Γιώργη της πόλης των Τρικάλων. Μια γυναίκα με χρόνια δράση στη φροντίδα των ζώων, βρέθηκε στο πάρκο για να ταΐσει τις γάτες που ζουν εκεί. Ταυτόχρονα, ένας τύπος με το σκύλο του προσπαθούσε να κατεβάσει μια τρομαγμένη γάτα από το δέντρο τραβώντας την. Όπως είπε ο ίδιος αργότερα, ήθελε να της επιτεθεί ο σκύλος του, τον οποίο εκπαιδεύει για να κυνηγάει γάτες. Στην αυτονόητη παρατήρηση της γυναίκας για τη πράξη του, ο ίδιος απάντησε ασκώντας βία λεκτική και σωματική πάνω της μέχρι που η γυναίκα έχασε για λίγα λεπτά τις αισθήσεις της.

Βρισκόμαστε ακόμα στον απόηχο του “ελληνικού metoo” μέσω του οποίου βγήκαν στην επιφάνεια τους τελευταίους μήνες εκατοντάδες καταγγελίες από γυναίκες και θηλυκότητες στους χώρους του αθλητισμού, του θεάτρου, του πανεπιστημίου. Άλλες πήραν έκταση, διότι καταγγέλθηκαν από άτομα της δημοσιότητας, και άλλες όχι. Όλες, όμως, έκαναν εμφανέστατο στο σύνολο της κοινωνίας ότι υπάρχει πρόβλημα. Ότι η έμφυλη βία που δεχόμαστε ζει και βασιλεύει και ότι το φάσμα της είναι τόσο ευρύ που πολλές φορές μπορεί ακόμα και να μας μπερδεύει.

Ποιος δεν έχει ακούσει τα πικρόχολα σχόλια για γεροντοκόρες με γάτες; Ή για ξεβράκωτες τσούλες που προκαλούν. Για τις υστερικές εργασιομανείς που δεν μπορούν να κρατήσουν οικογένεια. Για τις νοικοκυρούλες που πρέπει να ασχολούνται μόνο με το σπίτι τους και να μην μιλάν πολύ για τα σοβαρά θέματα. Για τους ομοφυλόφιλους που “εντάξει να είναι μαζί, αλλά όχι και να μεγαλώνουν παιδί”. Για τα τραβέλια που θέλουν και δουλειά. Τα ακούμε αυτά κάθε μέρα. Και έπειτα ακούμε κι’ άλλα, γεγονότα πλέον, στα οποία η παραπάνω κουλτούρα παίρνει σάρκα και οστά. Ακούμε για την έγκυο που απολύθηκε από τη δουλειά όταν έγινε γνωστή η εγκυμοσύνη της. Ακούμε ότι στη σύμβαση έπρεπε να υπογράψει ότι δεν είναι στα πλάνα της να κάνει παιδιά. Ακούμε για την αγγελία που ζητά μόνο εμφανίσιμες σερβιτόρες. Ακούμε για την απόλυση υπαλλήλου επειδή δεν φορούσε στο πρόσωπό της το μακιγιάζ που προβλέπεται. Ακούμε για την κακοποίηση και δολοφονία της Ελένης. Ποτέ δεν θα ξεχαστεί τι της κάναν. Για το καλό παιδί που έπνιξε τη πρώην σύντροφό του αφήνοντας πίσω τα δύο τους παιδιά. Για τη Βάια, που βρέθηκε δολοφονημένη από το σύζυγό της μέσα στο σπίτι της με 60 μαχαιριές στο σώμα της.

Τέτοιες συμπεριφορές βίας και επιβολής, ως επί το πλείστον από άνδρες, πάνω σε γυναίκες, παιδιά, ομοφυλόφιλους, τρανς, μετανάστες, ζώα και άλλα έμβια όντα, είναι καθημερινό φαινόμενο. Άλλοτε πιο έντονο και εμφανές, άλλοτε πιο υπόγειο, όμως πάντοτε απολύτως κανονικοποιημένο στη σημερινή κοινωνία. Πάνε πολλές δεκαετίες που γυναίκες αναγνώρισαν το φαινόμενο αυτό και σήκωσαν κεφάλι, αγωνίστηκαν και κέρδισαν ορισμένες ελευθερίες. Ορισμένες ελευθερίες, όμως, σημαίνει ότι το μεγαλύτερο κομμάτι του προβλήματος παραμένει. Αυτός ο διαχωρισμός ανθρώπων με βάση τη ταυτότητά τους, συναντάται και διαπλέκεται με άλλους διαχωρισμούς εντείνοντας την κοινωνική διαβάθμιση και τον ανταγωνισμό μεταξύ των ατόμων. Φυσικά, αυτό συμβαίνει με φόντο την ίδια την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δηλαδή την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης για το κέρδος των ιδιοκτητών γης και μέσων παραγωγής.

Βαρεθήκαμε τα σχόλια, τα παραβιαστικά βλέμματα, τα ψυχολογικά τρικ χειραγώγησης, τις μελανιές πάνω στα σώματά μας. Είναι η ώρα να απαντήσουμε ενωμένες, ενδυναμώνοντας η μία την άλλη, σε κάθε “μεμονωμένο περιστατικό” και στο ίδιο το σύστημα που τα γεννά.

Στα πάρκα, στις πλατείες, στους δρόμους, στις σχολές, στα σπίτια μας τα ίδια, στους χώρους της δουλειάς, συναντιόμαστε και οργανωνόμαστε για να νικήσουμε το σεξισμό.

Ενάντια σε κάθε μάτσο σεξισταρά, βγάζουνε νύχια, δόντια γυναίκες και γατιά.