Όταν οι Ιάπωνες “βομβάρδισαν” την κινεζική πόλη Νίνγκμπο με πανούκλα
Αποτελεί μια ευρέως διαδεδομένη αντίληψη ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος διεξήχθη κατά βάση στην Ευρώπη, κυρίως λόγω της ύπαρξης των Γερμανών Ναζί και των Ιταλών Φασιστών στην ήπειρο αυτή, αλλά και επειδή ουσιαστικά οι ενέργειες των δυνάμεων του Χίτλερ ήταν αυτές που πυροδότησαν την επίσημη έναρξη του Πολέμου. Ωστόσο, αυτό δεν είναι ακριβώς αληθές, όπως μαρτυρούν τα γεγονότα στο Περλ Χάρμπορ, την Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Πάμε όμως λίγα χρόνια πίσω, στις αρχές του Πολέμου
Βρισκόμαστε στα 1940, στο λεγόμενο ευρύτερο “Θέατρο του Ειρηνικού”, δηλαδή στην Ανατολική Ασία. Εκεί, η Δημοκρατία της Κίνας και η Ιαπωνική Αυτοκρατορία βρίσκονται ήδη εδώ και τρία χρόνια εν μέσω του Δεύτερου Σινο-Ιαπωνικού Πολέμου και φυσικά έχουν βρεθεί να συμμαχούν με αντιμαχόμενες πλευρές στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο 2ος Σινο-Ιαπωνικός Πόλεμος και ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος στον Ειρηνικό
Παρένθεση για να κατανοήσουμε την όλη ιστορία: Ο 2ος Σινο-Ιαπωνικός Πόλεμος ξεκίνησε επίσημα το 1937, με αφορμή το λεγόμενο “Περιστατικό στην Γέφυρα Μάρκο Πόλο”, στην ευρύτερη περιοχή του Πεκίνου, όπου Κινέζοι στρατιώτες άνοιξαν πυρ εναντίον Ιαπωνικής Φρουράς. Η δε φρουρά αυτή βρισκόταν εκεί λόγω μιας συνθήκης που είχαν υπογράψει οι Κινέζοι από τα 1901 με διάφορες μεγάλες δυνάμεις, μετά την ήττα τους στην “Εξέγερση των Μπόξερ” (Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για την εξέγερση αυτή, μπορείτε να βρείτε πληροφορίες στον σύνδεσμο). Μπορεί λοιπόν η αφορμή του πολέμου μεταξύ Ιαπωνίας και Κίνας να ήταν το εν λόγω “Περιστατικό στην Γέφυρα Μάρκο Πόλο”, αλλά η πραγματική αιτία ήταν η ένταση μεταξύ των δυο χωρών εδώ και χρόνια, από την απόβαση των Ιαπώνων στην Μαντζουρία, στα βόρεια της Κίνας, το 1931. Γενικά όμως οι δυο δυνάμεις δεν τα πήγαιναν καθόλου καλά μεταξύ τους από τον προηγούμενο ακόμη αιώνα. Στα χρόνια που ακολουθούν το “Περιστατικο”, οι Ιάπωνες έχουν κάνει μια πλήρους έκτασης απόβαση στην Κίνα και έχουν καταλάβει το μεγαλύτερο κομμάτι στα ανατολικά της χώρας. Οι αντιστασιακές δυνάμεις των Κινέζων, μετά τις αρχικές απανωτές ήττες λόγω υπεροπλίας του αντιπάλου, έχουν επιδοθεί σε ένα είδος πολέμου, που ως σκοπό του έχει να παρασύρει τους εχθρούς στο εσωτερικό, να τους αποκόψει από τις προμήθειες και να τους εξαντλήσει, αφήνοντας στην συνέχεια την συντριπτική πλειοψηφία του ανθρώπινου δυναμικού να φέρει την νίκη. Σε αυτή την κινεζική αντίσταση λαμβάνουν μέρος από κοινού Εθνικιστές (Κουομιτάνγκ) και Κομμουνιστές (Κ.Κ. Κίνας), παρά τον άγριο εμφύλιο που είχε ξεσπάσει στην χώρα μεταξύ των δυο παρατάξεων κατά τα προηγούμενα χρόνια, σχηματίζοντας έτσι το (Δεύτερο) Ενιαίο Μέτωπο.
Τα Ιαπωνικά εγκλήματα πολέμου, τα βιολογικά όπλα και η πανώλη στην πόλη Νίνγκμπο
Κλείνουμε την παρένθεση και επιστρέφουμε στα 1940 και τον Β’ Παγκόσμιο, όπου η Ιαπωνία έχει πάρει επίσημα το μέρος του Άξονα εδώ και καιρό και η Κίνα, που ακόμη δεν έχει πάρει το μέρος των Συμμάχων, δέχεται την πολιτική κυρίως υποστήριξη των ΗΠΑ μέχρι ενός σημείου -αν και οι τελευταίες δεν αποφασίζουν να κόψουν τις εμπορικές σχέσεις με την Αυτοκρατορία, παρά μόνο την χρονιά αυτή, μετά την απόβαση των Ιαπώνων στην Ινδοκίνα (και η κατάσταση θα κορυφωθεί έναν χρόνο μετά, με τον βομβαρδισμό του Πέρλ Χάρμπορ). Ο Σινο-Ιαπωνικός Πόλεμος βρίσκεται σε μια περίεργη φάση, όπου οι Ιάπωνες δεν μπορούν να συνεχίσουν την επέκτασή στην Κινεζική ενδοχώρα και οι δυνάμεις της αντίστασης του Ενιαίου Μετώπου, όπως είπαμε, τους παρασέρνουν σε έναν πόλεμο συνεχούς φθοράς. Η κατάσταση αυτή οδήγησε την Ιαπωνική Αυτοκρατορία στην δολοφονική πολιτική που ονομάστηκε “Τα Τρία Όλα” (Three All’s): “Σκοτώστε τους όλους, κάψτε τα όλα, κάντε πλιάτσικο σε όλα”. Ήταν κατά την περίοδο αυτή που έγιναν τα πιο φρικτά εγκλήματα πολέμου από την πλευρά των Ιαπώνων. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά, από άποψη μεθόδου, ήταν αυτό της διασποράς της βουβωνικής πανώλης στην πόλη Νίνγκμπο.
Οι Ιάπωνες είχαν αναπτύξει τις μονάδες 731 και 1644, οι οποίες ασχολούνταν με την έρευνα επάνω στον βιολογικό πόλεμο, τα χημικά και τα πειράματα σε ανθρώπινα θύματα, στρατιώτες ή απλούς πολίτες, με σκοπό την επέκταση της Ιαπωνίας στην ασιατική ενδοχώρα. Επικεφαλής αυτών των μονάδων και της όλης ερευνητικής διαδικασίας ήταν ο Στρατηγός Σίρο Ίσι, μικροβιολόγος και στρατιωτικός αρχι-ιατρός του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Στρατού. Η βουβωνική πανώλη και η χρησιμοποίησή της ως όπλο μαζικής καταστροφής ήταν το κύριο πεδίο έρευνας των μονάδων αυτών.
Τον Οκτώβριο του 1940 λοιπόν, συγκεκριμένα στις 27 του μηνός, Ιαπωνικά αεροσκάφη “βομβάρδισαν” την πόλη Νίνγκμπο, στην επαρχία Ζετζιάνγκ, στα βορειοανατολικά της χώρας, με σιτηρά, κομμάτια από βαμβακερό ύφασμα και σακιά με άμμο, τα οποία ήταν γεμάτα με ψήλους, οι οποίοι ήταν προσβεβλημένοι από την βουβωνική πανώλη. Σύντομα, μια τεράστια πανδημία πανούκλας ξέσπασε από την περιοχή Καϊμίνγκτζίε, όπου είχαν πέσει οι “προμήθειες” και εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την πόλη Νίνγκμπο, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 97 ανθρώπων και τoν μερικό ή πλήρη ακρωτηριασμό ακόμη περισσότερων. Προκειμένου να αντιμετωπιστεί η πανδημία, οι αρχές της πόλης εκκένωσαν ολόκληρη την περιοχή Καϊμίνγκτζίε και έχτισαν γύρω της ένα τείχος ύψους 4.3 μέτρων.
Αυτή δεν ήταν η μοναδική βιολογική επίθεση των Ιαπώνων στην Κίνα, ούτε καν στην ίδια την πόλη Νίνγκμπο και στην ευρύτερη περιοχή! Δυο χρόνια μετά, στα 1942, οι ίδιες μονάδες 431 και 1644 έριξαν κεραμικές βόμβες γεμάτες με προσβεβλημένους από την πανώλη ψήλους, με νέα τραγικά αποτελέσματα. Σε άλλες περιοχές της χώρας, χωράφια με σιτηρά, πηγάδια αλλά και κοπάδια ζώων μολύνονταν με τον ιό της βουβωνικής πανώλης και άλλα παθογενή, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα την μαζική διασπορά της πανδημίας και τον θάνατο δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, καθώς η κατάσταση αυτή συνέχισε να επηρεάζει την χώρα και μετά το τέλος του πολέμου.
Εκτός από εναέριες επιθέσεις, οι μονάδες αυτές διεξήγαγαν και τρομακτικά πειράματα σε ανθρώπους, κυρίως σε Κινέζους κομμουνιστές και αντάρτες, αλλά και σε κάποιους Ρώσους και άλλους Δυτικούς. Τα άτομα αυτά μολύνονταν από ασθένειες, πάγωναν ζωντανά, διαμελίζονταν, τους ψέκαζαν με αέρια, βιάζονταν. Εκατοντάδες σκοτώνονταν κάθε χρόνο μετά τη σύσταση των μονάδων το 1932. Οι επιστήμονες των μονάδων δημοσίευαν ακόμη και εργασίες και άρθρα δημοσίως σε αξιόλογα επιστημονικά περιοδικά, υποστηρίζοντας ότι τα πειράματα τους αφορούσαν πρωτεύοντα μη ανθρώπινα θηλαστικά.
Δίκες, ασυλία και χρήση της έρευνας από άλλες δυνάμεις
Προς το τέλος του πολέμου, όλοι οι αιχμάλωτοι και οι Κινέζοι εργάτες της μονάδας δολοφονήθηκαν, και τα ιαπωνικά στρατεύματα προσπάθησαν να καταστρέψουν όλα τα στοιχεία, ανατινάζοντας τη βάση. Αξιωματικοί και επιστήμονες που αιχμαλωτίστηκαν από την ΕΣΣΔ δικάστηκαν για εγκλήματα πολέμου και καταδικάστηκαν σε περιόδους φυλάκισης από 2 έως 25 ετη σε γκουλάγκ της Σιβηρίας. Ωστόσο, οι ΗΠΑ ισχυρίστηκαν ότι οι δίκες αυτές ήταν «κομμουνιστική προπαγάνδα» και έδωσαν ασυλία στους επιστήμονες (!) με αντάλλαγμα τα δεδομένα των ερευνών τους -όπως άλλωστε είχαν κάνει και με επιστήμονες των Ναζί- συμπεριλαμβανομένου του σαδιστή επικεφαλής της Μονάδας 731, Σίρο Ίσι, που αναφέραμε παραπάνω. Αλλά και η ΕΣΣΔ επίσης σύντομα ίδρυσε μια εγκατάσταση βιολογικών όπλων, χρησιμοποιώντας κομμάτια της έρευνας των μονάδων αυτών. Μερικοί από τους επιστήμονες της Μονάδας 731, στους οποίους δόθηκε ασυλία, συνέχισαν να πειραματίζονται σε Ιάπωνες πολίτες χωρίς τη συγκατάθεσή τους, μολύνοντας για παράδειγμα, σκόπιμα ασθενείς με τύφο!
Πληροφορίες από:
