Η οικονομία να είναι καλά και οι άνθρωποι να…
21657 κρούσματα μέσα σε μια μέρα. 20557 άνθρωποι νεκροί μέχρι σήμερα. 2 χρόνια μετά τις πρώτες θολές ειδήσεις για την εμφάνιση ενός νέου φονικού ιού στην Κίνα, είμαστε αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που δεν εξαρτάται μόνο από το φυσικό περιβάλλον αλλά κυρίως από τον τρόπο που έχουν δομηθεί οι σύγχρονες κοινωνίες, δηλαδή τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, κατανάλωσης και γενικότερης κοινωνικής οργάνωσης.
Στην Ελλάδα, όπως και στις περισσότερες χώρες του πλανήτη πλην κάποιων ασιατικών εξαιρέσεων, ποτέ δεν ακολουθήθηκε στρατηγική zero covid. Όπως και στην υπόλοιπη Δύση, η όποια αντιμετώπιση αποφασίζεται έπειτα από αναλύσεις κόστους-ωφέλειας. Με «επιστημονικά» κριτήρια λαμβάνονται υπόψη τα δεδομένα, μέσα στα οποία βρίσκονται κι οι ανθρώπινες απώλειες κι αποφασίζεται η καλύτερη λύση. Καλύτερη για ποιους όμως; Σίγουρα όχι για τους ανθρώπους που πεθαίνουν, σίγουρα όχι για αυτούς που νοσηλεύονται ή υποφέρουν από long covid. Σίγουρα καλύτερη για την οικονομία. Κι αν αυτό ακούγεται κάπως ασαφές και μπορεί να αφήσει ανοιχτό πεδίο για αυταπάτες του τύπου «αν πάει καλά η οικονομία τότε ζούμε όλοι καλύτερα» ας το συγκεκριμενοποιήσουμε: σίγουρα καλύτερα για τους καπιταλιστές και το πολιτικό τους προσωπικό.
Τι σημαίνει όμως κι η ποσοτικοποίηση της απώλειας της ανθρώπινης ζωής; Σημαίνει μήπως ότι τη θέση της πολιτικής έχει καταλάβει η επιστήμη και έχουμε εισέλθει στον τεχνολοκληρωτισμό; Θα έλεγα πως όχι, αυτή η ανάγνωση μάλλον συσκοτίζει παρά βοηθάει στην κατανόηση της πραγματικότητας. Αντίθετα, για ακόμη μια φορά η πολιτική καθοδηγεί την επιστήμη. Οπότε το πρόβλημα δεν είναι κάποια θολή «ιατρικοποίηση των κοινωνικών σχέσεων», αυτή είναι μια ανάγνωση που επίσης συσκοτίζει τα πράγματα κι επιπλέον ρίχνει νερό στον μύλο του ανορθολογισμού και κατ’ επέκταση της ακροδεξιάς κι όλων των αντιδραστικών (έως και φασιστικών) κινημάτων που έχουν ανθίσει τα τελευταία χρόνια. Αντίθετα, το πραγματικό πρόβλημα είναι το ποιος βρίσκεται στο τιμόνι και κάνει το κουμάντο.
Ας δούμε για λίγο το παράδειγμα της Κούβας. Μια μικρή χώρα 11 εκατομμυρίων κατοίκων που υποφέρει από το ιμπεριαλιστικό εμπάργκο δεκαετιών, κατάφερε να παράγει 3 εμβόλια και να έχει λιγότερους από τους μισούς θανάτους από την πληθυσμιακά ισοδύναμη Ελλάδα. Τι διαφορετικό υπάρχει εκεί; Ένα πολύ καλό σύστημα υγείας που δίνει μεγάλη βάση στην πρωτοβάθμια φροντίδα κι έμφαση στην έρευνα (και) για τις κοινωνικές ανάγκες. Αν μια φτωχή κι απομονωμένη χώρα όπως η Κούβα, με ένα κακέκτυπο σοσιαλισμού απόρροια μιας επανάστασης που μεταλλάχτηκε σε δεσποτικό Κράτος κατάφερε αυτά τα αποτελέσματα, εύκολα μπορούμε να φανταστούμε ποια θα ήταν η διαχείριση μιας πανδημίας από μια πραγματικά ελεύθερη κοινωνία κοινοκτημοσύνης κι ισότητας όπου η ανθρώπινη δραστηριότητα θα είχε στο επίκεντρό της τις ανθρώπινες ανάγκες και την προστασία της φύσης.
Πέρα από το γενικότερα ξεβράκωμα του παγκόσμιου καπιταλισμού ως συστήματος που δε μπορεί να διασφαλίσει ούτε το βασικότερο αγαθό, την ανθρώπινη ζωή, έχουμε την ατυχία να ζούμε σε μια χώρα όπου έχει τις δικές της θλιβερές ιδιαιτερότητες. Μια χώρα όπου μετά από 2 χρόνια πανδημίας, ο υπουργός εσωτερικών Μ. Βορίδης δε γνωρίζει ότι η μάσκα KN95 δεν είναι πολλαπλών χρήσεων, ο υπουργός ανάπτυξης Α. Γεωργιάδης υπερασπίζεται την επιλογή του πρωθυπουργού να πει ψέματα για την υγειονομική κατάσταση της χώρας επειδή «πουλάμε τουρισμό και πρέπει να φέρουμε πελάτες» (άλλωστε αυτή την τακτική του ψέματος χρησιμοποιούσε για να προωθήσει νανογιλέκα κι ακροδεξιά σαβούρα που καταχρηστικά ονομάζεται «βιβλία»), έναν πρωθυπουργό που αξιολογεί πως το τριήμερο διακοπών είναι το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο. Κι όλα αυτά μέσα σε μια μέρα, τη μέρα που ανακοινώθηκε το ρεκόρ κρουσμάτων. Τα έχουμε ξαναγράψει για τον Κυριάκο «Λουδοβίκο» Μητσοτάκη αλλά κάθε φορά η ξεφτίλα πάει κι ένα βήμα παραπέρα.
Είναι δεδομένο ότι κανένα σοβαρό μέτρο απόκρουσης του νέου πανδημικού κύματος δε θα παρθεί, πέρα από επικοινωνιακής φύσης γελοιότητες όπως η υποχρεωτική χρήση μάσκας σε εξωτερικούς χώρους συνοδευόμενων από την ανάλογη αστυνομική βαρβαρότητα. Ενδεικτικό των προθέσεων της κυβέρνησης είναι το γεγονός ότι σήμερα ανακοινώθηκε πως η διάρκεια της καραντίνας για τους ασυμπτωματικούς μειώνεται από τις 10 μέρες στις 5, λίγες μέρες πριν την επικράτηση της υπερμεταδοτικής μετάλλαξης Ο. Οι επιπλέον μέρες κοστίζουν και στο κράτος και στα αφεντικά και λεφτά δεν περισσεύουν, έχουμε να πληρώσουμε νέα περιπολικά, Rafale και φρεγάτες.
Ούτε τα στοιχειώδη δε θα γίνουν για την αποσυμφόρηση βασικών χώρων υπερμετάδοσης του ιού όπως είναι τα ΜΜΜ, οι σχολικές αίθουσες και οι μαζικοί χώροι εργασίας, όπως δεν έγινε τίποτα αυτά τα 2 χρόνια. Ούτε βήμα δε θα γίνει προς την ενίσχυση του ΕΣΥ με νέα νοσοκομεία, υλικά και προσωπικό καθώς αυτό αντιβαίνει στις βασικές κατευθύνσεις της κυβέρνησης για διάλυσή του και πλήρη επικράτηση της ιδιωτικής υγείας, την πλήρη εμπορευματοποίηση ενός βασικού κοινωνικού αγαθού όπως η υγεία. Αυτό που θα δούμε και θα ακούσουμε το επόμενο διάστημα θα είναι οι καθησυχαστικές δηλώσεις απέναντι στον όλεθρο και στον θάνατο και κάμποσο wishful thinking. Αυτό άλλωστε έχει αρχίσει εδώ και καιρό και συνεχίζεται ακόμη πιο έντονα με τη μετάλλαξη Ο. «Είναι λιγότερο νοσογόνα από τη Δ» (η οποία ήταν 100% πιο νοσογόνα από το αρχικό στέλεχος), «τα συμπτώματά της μοιάζουν με του κοινού κρυολογήματος», κλπ. Κανείς από τους επίσημους σαλτιμπάγκους που παριστάνουν το επιστημονικό προσωπικό της περίφημης επιτροπής λοιμωξιολόγων δεν αναφέρει το απλό συμπέρασμα που προκύπτει από την απλή λογική, ότι ακόμη κι αν η Ο είναι όντως 60-70% λιγότερο νοσογόνα από τη Δ, η υπερμεταδοτικότητά της καθιστά σίγουρο ότι τα νοσοκομεία θα πλημμυρίσουν από κόσμο και το (ήδη υπό κατάρρευση) ΕΣΥ θα αδυνατεί να προσφέρει τα στοιχειώδη.
Αυτό το wishful thinking είναι κοινό άλλωστε στην κυβέρνηση και τους διάφορους ψεκο-enablers, απατεώνες «επιστήμονες» τύπου Κούβελα. Είδαμε πόσο καλά έχει πάει αυτό μέχρι τώρα και δεν έχουμε κανένα λόγο να πιστεύουμε ότι κι αυτή τη φορά αυτές οι μπούρδες δε θα πάνε κουβά. Είναι όμως άλλος ένας δείκτης του γεγονότος ότι κυβέρνηση και ψεκασμένοι πάνε χέρι-χέρι. Για την ακρίβεια η κυβέρνηση και τα καθεστωτικά ΜΜΕ επέλεξαν «εχθρό» στο πρόσωπο των ψεκασμένων τους οποίους προώθησαν και προωθούν επικοινωνιακά. Είναι πολύ πιο βολικό για την Εξουσία ο «εχθρός» να μην απαιτεί ενίσχυση του ΕΣΥ, προσλήψεις υγειονομικών και νέα νοσοκομεία αλλά να επιτίθεται σε γιατρούς και να μιλάει για «πρωτόκολλα του θανάτου» στα νοσοκομεία. Είναι πιο βολικό να εξαπολύεται ο ανορθολογικός, ρατσιστικός και φασιστικός λόγος από το να εμφανιστεί ένα κίνημα που θα αποκαθιστά το αισθητό μέσα από τον συνολικό αντιεξουσιαστικό αγώνα.
Από τη στιγμή που η κυβέρνηση θα ακολουθήσει τη συνηθισμένη κρατική θανατοπολιτική ως αποτέλεσμα της βασικής του λειτουργίας που είναι η αναπαραγωγή του κεφαλαίου, που μπορεί να βρεθεί η ελπίδα; Σίγουρα ο θεός δε θα βάλει το χέρι του να μας σώσει, άλλωστε οι επί γης εκπρόσωποί τους έκαναν ό,τι μπορούσαν για να ξεπαστρευτούν μερικές χιλιάδες γέροι και γριές. Το σύνθημα «μόνο ο λαός θα σώσει τον λαό» είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Να επιστρατεύσουμε ακόμη πιο πολύ την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια. Να αποκρούσουμε τον ανορθολογισμό προστατεύοντας τους εαυτούς μας και τους συνανθρώπους μας. Να είμαστε σε άμεση πολιτική και φυσική αντιπαράθεση με το αντιδραστικό, αντιεμβολιαστικό ρεύμα και τις φασιστικές και ναζιστικές παραφυάδες του όπως οι «Θεματοφύλακες του συντάγματος». Να στηρίξουμε τα συνδικάτα των υγειονομικών και να δημιουργήσουμε ένα κίνημα υπέρ της ενίσχυσης της δημόσιας υγείας. Να ακολουθήσουμε συγκρουσιακή πολιτική με τις επιλογές της κυβέρνησης και να προσπαθούμε μέσα από αυτές τις συγκρούσεις να φανούν χαραμάδες κοινωνικής αυτοοργάνωσης και δράσης. Αυτή θα μπορούσε να είναι μια αρχή.
