Πίσω από την ηθική απαξίωση της αλληλεγγύης κρύβεται μια συντονισμένη επίθεση στα κινήματα.
Πριν τρεις μέρες διαδόθηκε -πρoτού μάλιστα κυκλοφορήσει- ένα άρθρο του Πρώτου Θέματος με τίτλο “ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ: ΤΟΝ ΕΠΙΑΣΕ ΓΙΑ ΑΠΑΤΗ Η «ΑΡΧΗ ΓΙΑ ΤΟ ΞΕΠΛΥΜΑ» – κατηγορείται για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης”. Από τότε μέχρι και τη στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο, η συγκεκριμένη φυλλάδα – site έχει βγάλει άλλα 13 άρθρα για το συγκεκριμένο θέμα, ενώ το ζήτημα έχει απασχολήσει όλα τα μεγάλα κανάλια της χώρας με αναλυτικά ρεπορτάζ, φωτογραφίες του Πολυχρονόπουλου μπροστά από φρουτάκια, αποδείξεων που φαίνονται έξοδα σε στοιχηματικές, πλήθος συνεντεύξεων με συγγενείς και γνωστούς υπό τη συνοδεία δραματικής μουσικής, κλπ.
Παράλληλα, στα social media υπάρχει ένα τεράστιο κύμα αγανάκτησης και αποδόμησης του Πολυχρονόπουλου, το οποίο συνήθως εκφράζεται με ειρωνικά ή βιτριολικά σχόλια ηθικοπλαστικής φύσεως για τον εθισμό του στο τζόγο και την εκ των προτέρων -και προ του αστικού δικαστηρίου- ιντερνετική καταδίκη του για αυτό που διώκεται: το ξέπλυμα μαύρου χρήματος και τη σύσταση εγκληματικής οργάνωσης. Ελάχιστοι όμως από τους σχολιαστές σκέφτηκαν να κάνουν μια παύση καθώς έγραφαν πύρινους λίβελλους καταδίκης ή υπεράσπισης και να αναρωτηθούν κάποια πολύ απλά πράγματα:
-Πώς κάτι που στη χειρότερη των περιπτώσεων είναι εξαπάτηση δωρητών, διώκεται ως σύσταση εγκληματικής οργάνωσης;
-Γιατί διώκεται τώρα ο Πολυχρονόπουλος, ενώ για πάνω από δέκα χρόνια δέχεται με τον ίδιο τρόπο αυτές τις χορηγίες, συνεργάζεται με επίσημους φορείς και είχε μάλιστα πρόσφατα βραβευτεί από την ίδια την Πρόεδρο της Δημοκρατίας;
-Πώς γίνεται να έχει πέσει τόση κάλυψη από όλα τα μεγάλα καθεστωτικά μέσα σε αυτό το θέμα, ενώ υπάρχουν τόσες και τόσες απάτες εκατομμυρίων που τα μέσα αυτά δεν έχουν αφιερώσει ούτε το 1/10 του χρόνου που αφιερώνουν στον Πολυχρονόπουλο;
Παρένθεση: Όλα αυτά συμβαίνουν σε μια περίοδο που έρχεται για ψήφιση στη Βουλή το πολυνομοσχέδιο Φλωρίδη, το οποίο αυστηροποιεί τους Ποινικούς και Σωφρονιστικούς Κώδικες συλλήβδην, με εκαντοτάδες ρυθμίσεις όπως φυλάκιση αν η συνολική ποινή ξεπερνά το ένα έτος, κατάργηση της δυνατότητας αναστολής της έκτισης ποινής ακόμη και για πλημελήματα, διπλάσιους ή τριπλάσιους χρόνους έκτισης ποινής μέχρι τη δυνατότητα άδειας και αποφυλάκισης, τεράστιες αυξήσεις στα δικαστικά παράβολα, τη δυνατότητα οι αστυνομικοί να μην παρευρίσκονται καν ως μάρτυρες στα δικαστήρια για να εξετάζονται, κ.α. Όλα αυτά φυσικά μόνο για τους φτωχούς, γιατί για τους πλούσιους έρχονται κι άλλες διευκολύνσεις εξαγοράς ποινών, ενώ για κατάχρηση δημόσιου χρήματος ή απάτες δεκάδων εκατομμυρίων που αφορούν πολυεθνικές, τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο ευνοϊκά! Την ίδια στιγμή, επίσης, δύο πολιτικές ομάδες (Μασόβκα, Ρουβίκωνας) διώκονται ως εγκληματικές οργανώσεις για σειρά …πλημελημάτων με βάση την προηγούμενη φωτογραφική ρύθμιση που η Νέα Δημοκρατία πέρασε στον Ποινικό Κώδικα για να κυνηγά πολιτικές συλλογικότητες. Να σημειώσουμε εδώ πως η Νέα Δημοκρατία από το 2019 έχει κάνει επτά επιδρομές στον Ποινικό Κώδικα χωρίς νομοπαρασκευαστικές επιτροπές, ενώ από το 1980 μέχρι το 2019 τέτοιου βεληνεκούς παρέμβαση είχε γίνει μόνο μία και αυτή με νομοπαρασκευαστική επιτροπή που λειτούργησε περίπου μια δεκαετία πριν προτείνει αλλαγές. Κλείνει η παρένθεση.
Όλα αυτά τα αναφέρουμε για να κατανοήσουμε τη συγκυρία στην οποία κινούνται κάποιες καταστάσεις συντονισμένα από την κυριαρχία. Στη δίωξη του Πολυχρονόπουλου, το μείζον ζήτημα δεν είναι αν έχει φάει ή δεν έχει φάει λεφτά ή αν κάποιοι άνθρωποι είναι πικραμένοι μαζί του επειδή δε λειτουργούσε με αξίες και όρους αυτοοργάνωσης. Είναι ότι διώκεται για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης και η κυριαρχία έχει εξαπολύσει ολόκληρη τη βιομηχανία προπαγάνδας για να ρίξει λάσπη σε όλες τις δομές αλληλεγγύης ανεξαιρέτως, να τις απονομιμοποιήσει κοινωνικά και να τις απαξιώσει ηθικά.
Γιατί όποιος παρακολουθεί τις διεθνείς εξελίξεις, αλλά και τις αλλαγές στο εσωτερικό τα τελευταία χρόνια, καταλαβαίνει καλά πως έρχεται οδοστρωτήρας για τις δομές αυτές και τα ανταγωνιστικά κινήματα εν γένει, που είναι η μόνη πραγματική αντιπολίτευση στην κυριαρχία και το καθεστώς διαχείρισης των πολλαπλών κοινωνικών κρίσεων που σιγά-σιγά οικοδομείται.
Ο «Άλλος Άνθρωπος» είναι η δίοδος της κυριαρχίας στην ηθική απαξίωση και κοινωνική απονομιμοποίηση των κινηματικών δομών. Κι όσο κι αν εμείς στο εσωτερικό γνωρίζουμε ότι η δομή αυτή δεν είχε κινηματικά χαρακτηριστικά αυτοοργάνωσης, δεν ισχύει το ίδιο και για την ελληνική κοινωνία. Η συγκεκριμένη δομή αναδείχτηκε πολύ στα χρόνια της κρίσης, προσωποποιήθηκε στον Πολυχρονόπουλο κι έγινε σύμβολο της αλληλεγγύης για πολύ κόσμο που αυτά τα πράγματα τα προσεγγίζει θεαματικά, αλλά και λόγω της πραγματικής, πολυετούς δράσης της, όπως κι αν αυτή απολογίζεται από τον καθένα.
Τί θέλει να πετύχει, λοιπόν, η κυριαρχία με αυτήν τη δίωξη και της δίνει τόση δημοσιότητα;
-Την ηθική απαξίωση όλων των μη-κρατικών και μη-ιδιωτικών δομών, εμφανίζοντάς τες ως αδιαφανείς και τα μέλη τους ως ανήθικα.
-Την κοινωνική απονομιμοποίησή τους σε μια περίοδο ακραίας φτωχοποίησης, ώστε ο κόσμος να στρέφεται προς την κρατική φιλανθρωπία (επιδόματα) και την ιδιωτική φιλανθρωπία, που δε δημιουργούν κοινωνικούς και πολιτικούς δεσμούς, όπως η αυτοοργανωμένη αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια.
-Την οικονομική εξάντληση των κινημάτων που λειτουργούν με κοινωνική στήριξη και ελεύθερη συνεισφορά, αποσκοπώντας στο να ξενερώσει ο κόσμος και να σκέφτεται ότι πάντα πίσω από κινηματικές και αλληλέγγυες δομές κρύβεται μια σκιώδης ομάδα ανθρώπων που τρώει λεφτά.
-Την πολιτική ηγεμονία ενός νεοφιλελεύθερου – αυταρχικού μοντέλου κοινωνικών σχέσεων, που βασίζεται στην ακραία εξατομίκευση, τον απόλυτο διαχωρισμό και την πλήρη εξάρτηση της κοινωνίας από το κράτος και το κεφάλαιο σε όλα τα επίπεδα.
-Τη δυνατότητα να διώκεται οποιαδήποτε αυτοοργανωμένη δομή ή πολιτική συλλογικότητα ως εγκληματική οργάνωση επειδή έχει ελεύθερες εισφορές ή για άλλους ευφάνταστους λόγους, αφού πλέον δημιουργείται ένα νομικό και κοινωνικό πλαίσιο που μπορεί καθένας να διώκεται κυριολεκτικά για ό,τι το κράτος φανταστεί.
Οι άνθρωποι των κινημάτων πρέπει να φανούν πονηρεμένοι σε αυτήν τη συγκυρία και να μην τρώνε το τυράκι που πετάει η κυριαρχία, που θέλει να τους στείλει σπίτι και να τους φορτώσει ενοχές για να συνεχίσει ανενόχλητη τα σχέδια της. Οφείλουμε να αναγνωρίζουμε τη στρατηγική αυτή και να απαντήσουμε με ενότητα και αγώνα ενάντια στους μηχανισμούς που μας θέλουν ανενεργούς, κυνικούς και με κατάθλιψη. Η απάντηση στις εποχές που διανύουμε είναι η απόλυτη διαφάνεια, η συμμετοχή στα κοινά, η συντροφική αυτοκριτική και η διευρυμένη αλληλεγγύη προς την κοινωνία της οποίας είμαστε μέρος. Οι δομές μας δεν έχουν τίποτα να κρύψουν, αν λειτουργούν πράγματι αυτοοργανωμένα και οριζόντια, παρά μόνο την πραγματική προοπτική ενός καλύτερου κόσμου χωρίς κυριαρχία και εκμετάλλευση.
Και είναι οι δομές αυτές πάνω στις οποίες αυτός ο νέος κόσμος θα στηθεί και η κυριαρχία το ξέρει πολύ καλά.
Εμείς άραγε το ξέρουμε;
