Μαύρες σημαίες πάνω από την Συρία
Το καθεστώς του Άσαντ έπεσε, αλλά η Συρία δεν είναι ελεύθερη. Η χώρα έχει διαμελιστεί, έχοντας υποστεί μια διπλή εισβολή. Μία στον Βορρά, από τις λεγεώνες των φανατικών της Al Qaeda, και μία στον Νότο, που έχει καταληφθεί ολόκληρος απ’ τον αιώνιο εχθρό, το Ισραήλ και τους Αμερικάνους, οι οποίοι έχουν εγκαταστήσει τις δυνάμεις τους στις πετρελαιοπαραγωγές περιοχές για να κλέβουν ασύστολα τους φυσικούς πόρους της χώρας. Ο Βορράς έχει περάσει στην εξουσία της νεο-οθωμανικής Τουρκίας , με την τούρκικη σημαία να κυματίζει στο μεσαιωνικό φρούριο του Χαλεπιού. Στα βορειο-ανατολικά οι Κούρδοι δέχονται επίθεση και οι μαχητές τους δολοφονούνται από τους πάνοπλους Τουρκμένους ισλαμιστές του SNA, που οι Τούρκοι εκπαίδευσαν κι εξόπλισαν, μετατρέποντας τους σε κανονικό στρατό. Στην υπόλοιπη Συρία κυριαρχούν οι ένοπλες συμμορίες που εμπνέονται ιδολογικά από το Ισλαμικό Κράτος και την Al Qaeda. Για αυτά τα καθάρματα, έχει έρθει η ώρα της εκδίκησης κόντρα σε όλους αυτούς που πήραν τα όπλα και αντιστάθηκαν στο “Χαλιφάτο” τους, κατά την πρώτη φάση του πολέμου σε Συρία και Ιράκ. Κούρδοι, Σιίτες, Αλεβίτες, Χριστιανοί, οπαδοί του κοσμικού κράτους χωρίς μούσια και μακριά μαλλιά, είναι όλοι τους ένοχοι εκ των προτέρων. Η “δικαιοσύνη” των φανατικών είναι αμείλικτη και δεν σπαταλά χρόνο σε τυπικότητες. Κάποιες φορές απονέμεται με σφαγές και συνοπτικές εκτελέσεις στην άκρη του δρόμου. Κάποιες άλλες, όπως έγινε πρόσφατα στην Χομς, μετατρέπεται σε θέαμα με δημόσιες εκτελέσεις, σε μια επίδειξη δύναμης για να εμπεδώσει ο πληθυσμός ποιος κάνει πλέον κουμάντο. Όσο συμπεριφέρονται σαν καλά παιδιά , όσο συμμορφώνονται με τις εντολές του Σουλτάνου και δεν στέκονται εμπόδιο στην διπλή ισραηλινή και τουρκική κατοχή, η διεθνής φιλο-νατοϊκή μαφία θα τους επιτρέψει να στήσουν μια απομίμηση θεοκρατίας στα εδάφη που ελέγχουν. Κι όταν έρθει η ώρα, θα τους στρέψουν ενάντια στο Ιράκ, που σύμφωνα με τον Τζολάνι είναι ο εχθρός της νέας κυβέρνησης, μαζί βέβαια με το Ιράν. Και ο λαός της Συρίας δεν είναι παρά ένα πιόνι σε αυτό το βρώμικο γεωπολιτικό παιχνίδι που παίχτηκε στις πλάτες του. Αυτός τελικά θα πληρώσει το βαρύ τίμημα της επιστροφής στην βαρβαρότητα , μαζί με τους Παλαιστίνιους της Γάζας, που πλέον είναι είδος προς εξαφάνιση.
Μερικοί σύντροφοι που τελούν σε ιδεολογική σύγχυση σπάζουν το κεφάλι τους προσπαθώντας μάταια να τετραγωνίσουν τον κύκλο. Πανηγυρίζουν για τη νίκη που πέτυχε η Al Qaeda στη Συρία, την ίδια στιγμή που ισχυρίζονται ότι εξακολουθούν να ενδιαφέρονται για την τύχη που πρόκειται να έχουν οι Παλαιστίνιοι της Γάζας και της Δυτικής Όχθης. Τι κι αν οι σαλαφιστές έχουν κάθε λόγο να μισούν τους Παλαιστίνιους και τις ένοπλες οργανώσεις τους, διότι ποτέ δεν δέχτηκαν να εγκαταλείψουν τον πατριωτισμό τους για να υιοθετήσουν τη δική τους απο-εδαφικοποιημένη εκδοχή του ισλαμισμού. Ούτε επέτρεψαν στις τρομοκρατικές ομάδες που ξεπήδησαν εδώ κι εκεί να αποκτήσουν ισχυρές βάσεις και να ριζώσουν στην Παλαιστινιακή κοινωνία ή στους καταυλισμούς προσφύγων της Παλαιστινιακής διασποράς.i Ο ίδιος ο Τζολάνι , διαβεβαίωσε δημόσια το Ισράηλ ότι η νέα, ισλαμιστική Συρία δεν διάκειται πλέον εχθρικα προς τους Σιωνιστές.ii Το καθεστώς που θα προκύψει από τις ζυμώσεις ανάμεσα στις 46 ένοπλες ομάδες που συσπειρώθηκαν στους κόλπους του Hayat Tahrir al-Sham (HTS), κάτω απ’ την βλοσυρή παρότρυνση των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, δεν μπορεί να είναι τίποτε περισσότερο από ένα κρατίδιο που θα τελεί υπό τουρκική επικυριαρχία. Οι Σιωνιστές φρόντισαν ήδη γι’ αυτό, καταστρέφοντας συστηματικά όλα τα μέσα αυτοάμυνας που είχε στη διάθεση του το προηγούμενο καθεστώς, όπως αποθήκες με στρατιωτικό υλικό, τις βάσεις του στρατού, του ναυτικού, της αεροπορίας, τα κέντρα έρευνας και τεχνολογίας σε όλη την χώρα.iii Πρόκειται για μια “παλαιστινιοποίηση” της νέας κρατικής αρχής, που δεν διαθέτει πλέον την ικανότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό της και θα πρέπει να εκχωρήσει το δικαίωμα της στην αυτοάμυνα σε μία από τις δυνάμεις που συνωμότησαν για να την φερουν στην εξουσία. Από αυτή την άποψη, η εξουσία της “ισλαμικής κυβέρνησης” δεν πρόκειται ποτέ να φτάσει πιο μακριά από μερικά αστικά κέντρα στην δυτική Συρία.
Ο μαχαιροβγάλτης Τζολάνι, που αναβαπτίστηκε μέσα σε μια νύχτα σε μουσουλμάνο Φιντέλ Κάστρο, θα παριστάνει μπροστά στις κάμερες τον υπέρτατο “ηγέτη των πιστών”, σουλατσάροντας με την συνοδεία του ανάμεσα στο Χαλέπι, την Χάμα και την Δαμασκό για επιβλέψει την δημιουργία μιας “ισλαμικής δημοκρατίας”, αλλά σαν τους παλιάτσους αξιωματούχους της Παλαιστινιακής Αρχής, θα είναι υποχρεωμένος να ζητάει άδεια από τα αφεντικά του για να πάει στην τουαλέτα. Ο μηχανισμός προπαγάνδας της Δύσης πλάθει αφηγήματα γεμάτα μελόδραμα και ηρωισμό, όπου ο Τζολάνι μεταμορφώνεται σε έναν “πραγματιστή” επαναστάτη ηγέτη, που πέτυχε να ενώσει τις φράξιες των ένοπλων ισλαμικών ομάδων και να οικοδομήσει στέρεους θεσμούς εναλλακτικής διακυβέρνησης στο Idlib. Στην πραγματικότητα, η ενοποίηση των διαφορετικών οργανώσεων κάτω από μια ενιαία διοίκηση έγινε υπό την απειλή των Τούρκων ότι αν οι διαφορετικές συνιστώσες της αντιπολίτευσης δεν ήταν πρόθυμες να σχηματίσουν ένα ενωμένο μέτωπο ικανό να αντικαταστήσει τον μπααθικό μηχανισμό εξουσίας, η Τουρκία θα απέσυρε τα τανκς της απ’ το Idlib και θα άφηνε τον Άσαντ και τους Ρώσους να τους κατασπαράξουν. Οι αντάρτες σίγουρα λαχταρούσαν να χρησιμοποιήσουν την εξουσία που είχαν στο Idlib για να παρουσιάσουν ένα μοντέλο διακυβέρνησης διαφορετικό από τις καταπιεστικές δομές του αστυνομικού κράτους του Άσαντ. Ωστόσο, πιο πολύ βασίστηκαν στις λαϊκές επιτροπές που ήδη είχαν ξεπηδήσει από-τα-κάτω κατά την αρχική φάση της εξέγερσης, όταν το κράτος έχασε τον έλεγχο του στις βόρειες επαρχίες. Οι επιτροπές αυτές είχαν αναλάβει να διεκπεραιώνουν κρίσιμες λειτουργίες της κοινωνικής αναπαραγωγής όπως καθαριότητα, αποκομιδή σκουπιδιών, παροχή νερού και ηλεκτρικής ενέργειας, κλπ. Οι ισλαμιστές υποχρεώθηκαν να αποδεχτούν την ύπαρξη αυτών των άτυπων λαϊκών οργάνων και να συνεργαστούν μαζί τους, αφού οι ΜΚΟ που αποτελούσαν την κύρια πηγή της ανθρωπιστικής βοήθειας απ’ το εξωτερικό, αναγνώριζαν μονάχα τα όργανα που εκπορεύονταν από την “κοινωνία των πολιτών” ως έγκυρους και αξιόπιστους συνομιλητές τους.iv
Εξάλλου, ο “αναθεωρητικός τζιχαντισμός” του Τζολάνι και του HTS, οπως εύστοχα αποκάλεσε την ιδεολογία της συριακής Al Qaeda ο Sam Heller, διαφέρει από την πυρετώδικη δολοφονική μανία του Ισλαμικού Κράτους, μονάχα στο γεγονός ότι είναι έτοιμος να θέσει το κίνημα του στην υπηρεσία των γεωπολιτικών συμφερόντων του νεο-Οθωμανισμού για να μπορεί να υπολογίζει στην πολύτιμη υλικοτεχνική υποστήριξη του.v Το χιλιαστικό παραλήρημα του Ισλαμικού Κράτους, που στο απόγειο της δύναμης του δεν δίστασε να κηρύξει τον πόλεμο σε ολόκληρο τον κόσμο, φαίνεται ότι λειτούργησε σαν παράδειγμα προς αποφυγή για το Nusra, που επέλεξε έναν πολιτικό προσανατολισμό περισσότερο γειωμένο στους γεωπολιτικούς συσχετισμούς της περιοχής. Ο Baghdadi και οι αδιάλλακτοι οπαδοί του στράφηκαν ακόμα κι ενάντια στο χέρι που τους τάιζε, το νεο-Οθωμανικό καθεστώς του Ερντογάν, που ουσιαστικά είχε αναλάβει να χρηματοδοτεί την επιχείρηση εγκαθίδρυσης του Χαλιφάτου, μεσολαβώντας για την μεταπώληση του πετρελαίου των τζιχαντιστών στην μαύρη αγορά. Αυτό ήταν ένα πολυτιμο μάθημα πολιτικού ρεαλισμού για την Al Qaeda, που παρά την αθρόα εισροή εθελοντών απ’ όλο τον κόσμο, τον επαναστατικό φανατισμό που τους διέκρινε και τα εκατομμύρια δολάρια που εισέπρατταν από την φορολογία του πληθυσμού και το εμπόριο, είδε το Ι.Κ. να καταρρέει μόλις το νεο-οθωμανικό κατεστημένο απέσυρε την υποστήριξη του και η Τουρκία έκλεισε τα συνοριακά περάσματα απ’ όπου το Ισλαμικό Κράτος διακινούσε τον οπλισμό και τους μαχητές του.
Είναι αυτός ο ρεαλισμός που πολλές φορές λείπει από τις αναλύσεις των συντρόφων που ερμηνεύουν τις εξελίξεις στην Συρία ως “επαναστατικές” και την ίδια στιγμή δηλώνουν ότι συνεχίζουν να υποστηρίζουν την διάσωση των Παλαιστίνιων από τους βασανιστές τους. Ισχυρίζονται ότι επιθυμούν να ελευθερωθούν οι Παλαιστίνιοι, αλλά την ίδια στιγμή υποδέχονται με ενθουσιασμό μια διαδικασία που οδηγεί αναπόφευκτα στην αναπαραγωγή του αποικιοκρατικού μοντέλου κυριαρχίας που υπάρχει στην Παλαιστίνη, όχι μόνο σε βάρος των Κούρδων της Ροζάβα και του Κομπάνυ, αλλά με θύμα ολοκληρο τον πληθυσμό της Συρίας. Καταλαβαίνει κανείς ότι εδώ δεν πρόκειται για μια αυθαίρετη ιεράρχηση της σημασίας των απελευθερωτικών αγώνων των προλετάριων της Παλαιστίνης και της Συρίας με βάση έναν κυνικό υπολογισμό κόστους- όφελους της “παγκόσμιας επανάστασης”.
Οι επικριτές του κλασσικού αντι-ιμπεριαλισμού δεν θέλουν να “λερώσουν τα χέρια τους”. Μιλούν για την ανάγκη μιας συμμαχίας των καταπιεσμένων, χωρίς να μπορούν να εξηγήσουν πειστικά τον λόγο που, ακόμα κι αν κάτι τέτοιο ήταν εφικτό, μια συμμαχία των αδύναμων θα μπορούσε κάποτε να εξελιχτεί σε κάτι περισσότερο από μια αδύναμη συμμαχία. Παραβλέπουν ακόμα το γεγονός ότι πολλές φορές η αμετακίνητη προσήλωση σε μια πολιτική αρχής ενδέχεται να αυτοαναιρείται στην πράξη, στον βαθμό που η ανατροπή μιας ετερόνομης δομής προς όφελος ενός καταπιεσμένου υποκειμένου , μπορεί να αφαιρεί από ένα άλλο καταπιεσμένο υποκείμενο ένα στήριγμα που έχει ζωτική σημασία για την επιβίωση του. Οι αντιφάσεις αυτής της αντίληψης είναι κατάφωρες και δεν γίνεται να αγνοηθούν. Το “Free Palestine” δεν είναι απλώς ένα ευχολόγιο συνθηματολογικής υφής για να αισθανόμαστε καλύτερα, ούτε ένας εύκολος τρόπος να διασαφηνίζουμε την ιδεολογική μας θέση και να αποκτάμε διαπιστευτήρια ασυμβίβαστου επαναστάση που μας διαχωρίζουν από τους “προσκηνυμένους” και τους μιαρούς ρωσόφιλους. Αν πρόκειται να έχει αντίκρυσμα και να υποδηλώνει ένα σχέδιο κοινωνικής απελευθέρωσης μέσω της συλλογικής πράξης, θα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη τα σκληρά δεδομένα, τις αντικειμενικές συνθήκες και πάνω εκεί να καταστρώνουμε την στρατηγική και την τακτική ενός κινήματος για την παγκόσμια χειραφέτηση. Οι υπέρμαχοι της λεγόμενης “αυτονομίας” της ταξικής πάλης σε κάθε καπιταλιστικό κοινωνικο σχηματισμό στέκονται εμπόδιο σε αυτή την προσπάθεια, διότι παραβλέπουν ουσιαστικά την ενότητα του καπιταλισμού ως μιας καθολικής δομής πολιτικής και οικονομικής εξουσίας που υπερβαίνει τα εθνικά σύνορα.vi Επιπλέον, αδυνατούν να προτείνουν ένα ορθολογικό ερμηνευτικό σχήμα για το υπόβαθρο και το είδος των σχέσεων που αναπτύσσουν μεταξύ τους τα μέλη των διαφορετικών αρχουσών τάξεων του καπιταλισμού, ενώ δεν λαμβάνουν υπόψη και την ιστορική εμπειρία όλων των επαναστάσεων που προηγήθηκαν και οι οποίες, σε κάποιο στάδιο της επαναστατικής διαδικασίας, τέθηκαν αντιμέτωπες με μια διεθνή στρατιωτική επέμβαση ως έσχατο μέσο για την συντριβή της αυτενέργειας των εξεγερμένων.
Αυτήν άλλωστε την αντίληψη της αυτονομίας των ταξικών αγώνων υπερασπίστηκε κι ο Νετανιάχου στα διαγγέλματα του προς τον ιρανικό λαό, όταν δήλωνε ότι εξαιτίας της διεθνιστικής υποστήριξης προς την Παλαιστίνη και την Χεζμπολά, το θεοκρατικό καθεστώς υποθήκευε την ευημερία των ιρανών διακινδυνεύοντας την επιβολή κυρώσεων και σπαταλώντας δημόσιο χρήμα για άσκοπες επεμβάσεις στο εξωτερικό. Ή όταν μετέφερε τα χαρμόσυνα νέα προς τις ιρανές γυναίκες, ότι “η ώρα της απελευθέρωσης τους θα έρθει γρηγορότερα απ’ ότι ο κόσμος περιμένει”.vii Έτσι, μπορεί το Ισράηλ να συντρίβει ανενόχλητο τους αντιπάλους του έναν προς έναν, αντί να αντιμετωπίζει ένα ενωμένο αντιαποικιοκρατικό μέτωπο ικανό να ανατρέψει τους στρατηγικούς σχεδιασμούς για την επιβολή της κυριαρχίας της Δύσης στην περιοχή.
-Το κείμενο αναδημοσιεύεται και στο προσωπικό ιστολόγιο μου, Chants de Maldoror.
i To 2007, μια άτυπη συμμαχία από ένοπλες ομάδες προσκείμενες προς την Al Qaeda οργάνωσαν μια εξέγερση στον Παλαιστινιακό καταυλισμό Nahr al-Bared της Σιδώνας στον Λίβανο. Στην συνέχεια ο λιβανικός στρατός περικύκλωσε το στρατόπεδο και μετά από πολιορκία που διήρκεσε μια ολόκληρη ημέρα, έπεισαν τους εξεγερμένους να βγουν από τον καταυλισμό και να παραδοθούν. Για περισσότερα, S. Aboud, The Siege of Nahr Al-Bared and the Palestinian Refugees in Lebanon, Arab Studies Quarterly.
ii Syrian rebel leader: Israel has ‘no more excuses’ to strike, we don’t seek conflict.
iii S. Rubin & S. Hendrix, How Israel used a power vacuum to destroy Syria’s military assets.
iv S. Heller, Keeping the Lights On In Rebel Idlib.
v S. Heller, Ahrar Al-Sham’s Revisionist Jihadism.
vi Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της προσέγγισης είναι το κείμενο της κατάληψης Υφανέτ, Μικρή συμβολή για τη διάσωση του εσωτερικού εχθρού.
vii ‘Iran will be free soon’: Netanyahu tells ‘Persians’ amid air strikes on Lebanon.
