Αν σου άρεσε ο Κώστας Σημίτης θα λατρέψεις τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Είναι παγκόσμιο φαινόμενο όταν πεθαίνει κάποιος ανεξαρτήτως πεπραγμένων να κρίνεται με θετικά λόγια. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο από συγγενείς και φίλους, κάτι απολύτως κατανοητό, αλλά από τον γενικότερο περίγυρό του, υποθέτω ως ένδειξη σεβασμού για την προσωπική διαδρομή του θανόντα. Οι άνθρωποι «μαλακώνουν» μπροστά στο μεγάλο ταξίδι, αντιλαμβάνονται το πόσο λίγοι & προσωρινοί είμαστε όλοι σε αυτή τη ζωή. Υπάρχει όμως μία μεγάλη χριστιανική παρανόηση που εγώ, ως δηλωμένος άθεος, οφείλω να επισημάνω. Ο νεκρός πράγματι «δεδικαίωται» αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο νεκρός δικαιώνεται. Σημαίνει ότι ο νεκρός δεν μπορεί πια να αμαρτήσει.
Ο Κώστας Σημίτης ήταν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργός της Ελλάδας για κάτι περισσότερο από 8 χρόνια (1996-2004). Χαρακτηρίστηκε από μία τάση για γενικό «εκσυγχρονισμό» που όντως τον είχε ανάγκη η ελληνική κοινωνία και από την επιμονή του να ενταχθεί η Ελλάδα στην Ευρωζώνη. Η καλύτερη στιγμή του ως πολιτικός ήταν σίγουρα η άρνηση να υποκύψει στις πιέσεις του παπαδαριού στο θέμα της υποχρεωτικής αναγραφής θρησκεύματος στις ταυτότητες. Το γενικότερο έργο του όμως συνοδεύτηκε από τρομερά οικονομικά σκάνδαλα (Χρηματιστήριο 1999, Ολυμπιακοί Αγώνες 2004, αγορές στρατιωτικού εξοπλισμού και δημόσια έργα) που πέτυχαν μία τεράστια αναδιανομή πλούτου υπέρ των φραγκάτων.
Τα συστημικά ΜΜΕ μας λένε σήμερα ότι η Ελλάδα εντάχθηκε επί των ημερών του στην Οικονομική Νομισματική Ένωση. Δεν μας λένε ότι αυτό έγινε με πλαστά στοιχεία, τα περιβόητα greek statistics, όπως παραδέχτηκε ο ίδιος ο Γιούνκερ πριν από χρόνια. Τα συστημικά ΜΜΕ μας λένε σήμερα για την αντικατάσταση της δραχμής από το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα και την οικονομική σύγκλιση με την Ευρώπη. Δεν μας λένε ότι οι τιμές σε όλα τα βασικά είδη αυξήθηκαν, για την ακρίβεια διπλασιάστηκαν ή τριπλασιάστηκαν, μέσα σε λίγες μέρες μετά την πλήρη υιοθέτηση του ευρώ το 2002 ενώ οι μισθοί έμειναν σταθεροί. Τα συστημικά ΜΜΕ μας λένε ότι η χώρα προετοιμάστηκε κατάλληλα για την άρτια διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στην Αθήνα. Δεν μας λένε ότι το αστρονομικό τελικό κόστος της Ολυμπιάδας είναι άγνωστο ακόμα και σήμερα.
Η Ελλάδα επί Κώστα Σημίτη ήταν μία χώρα με φανταχτερή βιτρίνα που πίστεψε ότι μπορεί με 4-5 χρόνια συνετής οικονομικής διαχείρισης να μπει στην ίδια κατηγορία με τις οικονομίες της Γερμανίας, της Ολλανδίας και του Βελγίου. Αποδείχτηκε ότι αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει ποτέ. Η Ελλάδα επί Κώστα Σημίτη τα έδωσε όλα στο ΝΑΤΟ (βλέπε υπόθεση Οτσαλάν) και την ΕΕ γιατί θεώρησε ότι αν είσαι υποτακτικός στα μεγάλα αφεντικά όλο και κάποιο κοκαλάκι θα σου πετάξουν. Σήμερα, αποδεικνύεται συνεχώς στη γεωπολιτική σκακιέρα ότι αν είσαι δεδομένος δεν σε υπολογίζει κανένας. Το χειρότερο όλων όμως είναι ότι η Ελλάδα επί Κώστα Σημίτη και εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ απενοχοποίησε πλήρως τη διαπλοκή, μέσω της καθημερινής προπαγάνδας των συστημικών ΜΜΕ, και δίδαξε στον κόσμο πως οτιδήποτε βγάζει λεφτά είναι καλό.
Ούτε οι μαύρες σακούλες σκουπιδιών που κουβαλούσε ο Τσουκάτος και περιείχαν τα μάρκα της Siemens, ούτε οι μίζες του Τσοχατζόπουλου, ούτε οι ηθικές και ανήθικες δουλειές με τους τότε ολιγάρχες (εθνικοί εργολάβοι, προμηθευτές και εκδότες) ήταν κατακριτέες, αφού έβγαζαν κέρδος. Και αυτή η νοοτροπία κατασπάραξε την Ελλάδα και την οδήγησε ταχύτατα στα βράχια. Εν ολίγοις, παραφράζοντας τον τίτλο του γνωστού βιβλίου του Irvine Welsh «Aν σου άρεσε το σχολείο θα λατρέψεις τη δουλειά», είναι βέβαιο πως αν σου άρεσε ο Κώστας Σημίτης θα λατρέψεις τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
