Διακοπές με έναν εγκληματία πολέμου
Την ώρα που ο υπουργός προστασίας του καθεστώτος απαγορεύει τις συναυλίες και τις καλλιτεχνικές εκδηλώσεις αλληλεγγύης για τον λαό της Παλαιστίνης που σφαγιάζεται, το κέντρο πολλών πόλεων της Ελλάδας καταλαμβάνεται από ορδές τουριστών προερχόμενων απ’ το κράτος-δολοφόνο, το Ισραήλ. Είναι βέβαιο ότι υπάρχει μια διαλεκτική σχέση ανάμεσα στην αναβάθμιση του Ισραήλ ως στρατηγικού συμμάχου της ελλαδικής αστικής τάξης στη σφαίρα των γεωπολιτικών ανταγωνισμών και στο κρατικό προγκρόμ που εξαπολύθηκε ενάντια στις συνιστώσες του ταξικού κινήματος που αντιστέκονται στη γενοκτονία των Παλαιστίνιων της Γάζας με λόγια και με πράξεις. Η επιβολή του αναθεωρημένου δόγματος περί “αντισημιτισμού”, που αρχικά ορίζει μονοσήμαντα τον αντισημιτισμό ως την ρατσιστική προκατάληψη που στρέφεται αποκλειστικά και μόνο ενάντια στους εβραίους κι έπειτα ταυτίζει τις απανταχού εβραϊκές κοινότητες με τα συμφέροντα του κράτους του Ισραήλ, είναι προαπαιτούμενο για την μακροημέρευση αυτού του νέου συνασπισμού των κρατούντων. Η παραδοσιακή φιλοπαλαιστινιακή στάση των προλετάριων του ελλαδικού χώρου πρέπει να καταπολεμηθεί στο επίπεδο του νοήματος, μέχρι το σημείο που θα εκλείψει οριστικά. Από την άλλη, οι εκδηλώσεις συμβολικής ταύτισης με τα θύματα πρέπει να απαγορευτούν, ώστε να μην θίξουν τις εθνικιστικές “ευαισθησίες” τόσο της τουριστικής πελατείας απ’ το Ισραήλ, όσο και του ισραηλινού κεφαλαίου που έχει αναλάβει να φέρει σε πέρας ένα μέρος απ’ την εκστρατεία “εξευγενισμού” κι εμπορικής εκμετάλλευσης των συνοικιών του αθηναϊκού κέντρου. Έτσι, μια σύγκρουση που εκτυλίσσεται μακριά από τα γεωγραφικά σύνορα του ελλαδικού κοινωνικού σχηματισμού και μέχρι σήμερα γινόταν αντιληπτή κυρίως ως ένα ζήτημα ηθικής τάξεως, αίφνης λαμβάνει χειροπιαστές διαστάσεις κι εξελίσσεται σε ζήτημα εσωτερικής πολιτικής που επηρεάζει άμεσα τις παραμέτρους μέσα στις οποίες διεξάγεται η εγχώρια ταξική πάλη.
Εδώ νομίζω ότι έχουμε να κάνουμε με μια στιγμή της ιστορίας όπου η ηθική μετατρέπεται από “αφηρημένη ιδέα σε κάλεσμα για δράση”, όπως το έθεσε πρόσφατα ο αντισιωνιστής ιστορικός και διανοούμενος Ilan Pappe.i Είδαμε και στο Amsterdam πριν από λίγους μήνες, τους ακροδεξιούς ισραηλινούς χουλιγκαν της Μακάμπι να αποβιβάζονται σαν κατοχικός στρατός στην ολλανδική πόλη, έχοντας μάλιστα μαζί τους σαν συνοδεία κλιμάκιο από πράκτορες της Μοσάντ, που οργάνωνε και συντόνιζε την τραμπούκικη τους δράση.ii Οι ισραηλινοί φασίστες περιφέρονταν κατά ομάδες και χτένιζαν το κέντρο της πόλης, φωνάζοντας υβριστικά και ρατσιστικά συνθήματα εναντίον των Αράβων κι εξαπολύοντας ένα βίαιο προγκρόμ ενάντια σε όποιον μουσουλμάνο έτυχε να βρουν μπροστά τους. Έπειτα απ’ το πρώτο βράδυ ισραηλινών βιαιοπραγιών και ξυλοδαρμών, και βλέποντας ότι η αστυνομία έπαιζε τον ρόλο του αμέτοχου παρατηρητή στα γεγονότα, η νεολαία της μουσουλμανικής κοινότητας της πόλης συσπειρώθηκε για να οργανώσει την αυτοάμυνα της. Οι σιωνιστές χούλιγκαν κυνηγήθηκαν και χτυπήθηκαν αλύπητα, ενώ κάποιοι από αυτούς βούτηξαν με τα ρούχα στα κανάλια με το παγωμένο νερό για να γλιτώσουν από τους αγανακτισμένους αντιφασίστες.
Φυσικά, τις επόμενες ημέρες τα καθεστωτικά μέσα ανέλαβαν να κάνουν το άσπρο μαύρο, παρουσιάζοντας μια εντελώς αντεστραμμένη εικόνα σχετικά με το πώς ξεκίνησαν κι εξελίχθηκαν τα επεισόδια. Η μαζική αντιβία στις απρόκλητες επιθέσεις των ισραηλινών, μεταμορφώθηκε σε “αντισημιτικά προγκρόμ” και σε “Νέα Νύχτα των Κρυστάλλων”, με την ιστορία να επαναλαμβάνεται αυτή τη φορά επί ολλανδικού εδάφους. Επρόκειτο για μια επινόηση που ταιριάζει πολύ καλά και λειτουργεί συμπληρωματικά ως προς το ιδεολογικό αφήγημα του “εισαγόμενου αντισημιτισμού”, που υποτίθεται ότι έχει διεισδύσει στις κοινωνίες της Ευρώπης μαζί με τις μάζες των ανεπιθύμητων μεταναστών από την μουσουλμανική περιφέρεια και αποτελεί την βάση του νέου αντισημιτισμού, δηλαδή της ισλαμοφοβίας.
Η περίπτωση της Αθήνας, της Κρήτης και των άλλων τουριστικών προορισμών δεν διαφέρει και πολύ απ’ τα γεγονότα του Amsterdam. Οι ισραηλινοί φέτος θα έρθουν κατα χιλιάδες στην Ελλάδα για τις διακοπές τους, διότι εδώ αισθάνονται ότι μπορούν να περπατήσουν με ασφάλεια στους δρόμους. Νομίζουν ότι βρίσκονται σε μια φιλική χώρα που βλέπει με συμπάθεια το σιωνιστικό αποικιοκρατικό εγχείρημα, ενώ στην Ελλάδα δεν υπάρχει ευμεγέθης μουσουλμανική κοινότητα, ούτε είναι ιδιαίτερα οργανωμένη πολιτικά. Ακόμα περισσότερο, έχουν τη σιγουριά ότι για όσο διάστημα παραμένουν στην ελλαδική επικράτεια, κανένας δεν πρόκειται να κινήσει επίσημα διαδικασίες για τη σύλληψη τους, σύμφωνα με τα δεκάδες εντάλματα που εκδόθηκαν απ’ το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ενάντια σε μεμονωμένους ισραηλινούς στρατιώτες ή αξιωματικούς, οι οποίοι έλαβαν μέρος, ή εξακολουθούν να συμμετέχουν, στη γενοκτονική επιχείρηση ενάντια στον λαό της Γάζας. Οι σαδιστές αυτοί κατέγραψαν και διαφήμιζαν τα “ανδραγαθήματα” τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αφού ήταν βέβαιοι ότι δεν πρόκειται να λογοδοτήσουν για τα εγκλήματα που διέπραξαν με προκάλυμμα τον πόλεμο ενάντια στην “ισλαμική τρομοκρατία”.
Μιας και κανένα επίσημο διεθνές ή κρατικό δικαιοδοτικό όργανο δεν έδειξε την προθυμία να ενεργήσει ώστε να εκτελεστούν τα εντάλματα του ΔΠΠ και να διωχθούν ποινικά αυτοί οι κατά συρροή δολοφόνοι, την αποστολή αυτή ανέλαβε τελικά αυτόκλητα το “Ίδρυμα Hind Rajab” (HRF), με μπροστάρη τον πολιτικό ακτιβιστή και συγγραφέα Dyab Abou-Jahjah. Οι εθελοντές του HRF έχουν διεξαγάγει μια ενδελεχή έρευνα στα ισραηλινά social media κι έχουν συγκεντρώσει αρκετά στοιχεία ώστε να ζητηθεί επίσημα η έκδοση των ισραηλινών ναζί που είχαν ταξιδέψει “μεταμφιεσμένοι” σε τουρίστες στη Βραζιλία, την Γερμανία, το Νεπάλ και αλλού. Δυστυχώς, σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις η ισραηλινή κυβέρνηση παρέμβηκε για να φυγαδεύσει τα μέλη του “ηθικότερου στρατού στον κόσμο” προτού οι τοπικές αρχές προλάβουν να τους θέσουν υπό κράτηση.iii Αυτό βέβαια συνιστά και μια έμμεση ομολογία ενοχής εκ μέρους των ισραηλινών, αφού αν δεν αμφέβαλλαν για τις ποινικές ευθύνες των στρατιωτών τους, δεν θα είχαν κανέναν λόγο να μην επιτρέψουν να δικαστούν δημόσια και να απαλλαχθούν από οποιαδήποτε υποψία ή ποινική ευθύνη.
Η ιδιωτική εκστρατεία του HRF για την απονομή δικαιοσύνης ενάντια στους βασανιστές των αμάχων της Γάζας μπορεί να μην κατέληξε σε χειροπιαστές ποινές και φυλακίσεις, είχε όμως σαν αποτέλεσμα να αυξηθεί ο φόβος της σύλληψης για τους ισραηλινούς στρατιώτες , σε σημείο που πλέον διστάζουν να ταξιδέψουν σε χώρες που δεν είναι επίσημα εγκεκριμένες ως “φιλικές” απο την κυβέρνηση των Σιωνιστών. Παρ’ όλα αυτά, όπως κάθε συλλογική δράση απο-τα-κάτω, η επιτυχία του εγχειρήματος του HRF εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την μαζική κινητοποίηση των πολιτικών οργανώσεων του παγκόσμιου προλεταριάτου για να το στηρίξουν και να το ενισχύσουν. Ας μην ξεχνάμε ότι ανάμεσα στους “ξέγνοιαστους παραθεριστές” που καταφτάνουν κατευθείαν από τη Σιωνιστική αποικία στα ελληνικά λιμάνια και αεροδρόμια, είναι πολύ πιθανό να βρίσκονται και οι εγκληματίες στρατιώτες των IDF , που έρχονται στην Ελλάδα για να ξεκουραστούν, να ανασυνταχτούν και να αποφορτιστούν ψυχικά, προτού επιστρέψουν στη Γάζα για να συνεχίσουν το αποκρουστικό τους έργο . Εξάλλου, είναι γνωστό ότι το σιωνιστικό μόρφωμα φροντίζει για την ευημερία των χασάπηδων που έχει στην υπηρεσία του. Έχοντας επίγνωση ότι η καθημερινή πραγματικότητα της βάναυσης καταπίεσης των αυτοχθόνων Αράβων, που αποτελεί την αναπόφευκτη συνέπεια του συστηματικού εβραϊκού εποικισμού της Παλαιστίνης, είναι πιθανό να επιβαρύνει την ψυχική υγεία των νεαρών ισραηλινών που καλούνται να υπηρετήσουν στα κατεχόμενα, το σιωνιστικό μόρφωμα μεριμνά για την ψυχαγωγία του στρατεύματος , προσφέροντας πακέτα διακοπών σε ασφαλείς προορισμούς, προπληρωμένα από το Κράτος. Άλλωστε, αν κάποιος αρνηθεί να καταταγεί στον στρατό για λόγους συνείδησης, αυτόματα εξαιρείται από τις προαναφερόμενες κρατικές παροχές και το πιθανότερο είναι ότι θα καταλήξει να εκτίει μακροχρόνια ποινή στις στρατιωτικές φυλακές του ισραηλινού απαρτχάιντ.
Σίγουρα, ο μεμονωμένος ισραηλινός ταξιδευτής δεν εκπροσωπεί το Κράτος του, ούτε είναι αυτόματα υπόλογος για τα εγκλήματα του στρατού κατοχής στην Γάζα. Από την άλλη μεριά, η άγνοια που επικαλέστηκε ο μέσος Γερμανός για να δικαιολογήσει την αδιαφορία και την απάθεια του μπροστά στην ναζιστική σφαγή του Ολοκαυτώματος, δεν μπορεί να αποτελέσει εξίσου άλλοθι για τον μέσο ισραηλινό, που όχι μόνο δεν έδρασε συλλογικά για να εμποδίσει την γενοκτονία των Παλαιστίνιων, αλλά αντίθετα, φαίνεται ότι μάλλον συναινεί στη συντριπτική του πλειοψηφία με τις ειδεχθείς πολιτικές της κυβέρνησης του.iv Κι αυτό γιατί η γενοκτονία της Γάζας όχι μόνο δεν λαμβάνει χώρα στο παρασκήνιο και μακριά απ’ τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά τουναντίον, κατά το μεγαλύτερο μέρος της έχει διεξαχθεί σε ζωντανή μετάδοση και μπροστά στα έκπληκτα μάτια εκείνου του κομματιού της ανθρωπότητας που δεν έχει ακόμα αποκτηνωθεί απ’ τον ταξικό ρατσισμό του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.v Όπως είχε συμβεί παλιότερα και στην περίπτωση της Νότιας Αφρικής, η διεθνής απομόνωση του Ισραήλ είναι απαραίτητη προϋπόθεση ως μια πρώτη αντίδραση στην εκ νέου κανονικοποίηση της γενοκτονίας ως εργαλείου κοινωνικής μηχανικής, που τώρα επιχειρεί να επαναφέρει ο διεθνής σιωνισμός. Μόνο που αυτή τη φορά η εκστρατεία απομόνωσης θα πρέπει να ξεκινήσει από- τα-κάτω. Η θερμή υποδοχή που επιφύλαξε μια ομάδα αλληλέγγυων στους ισραηλινούς που αποβιβάστηκαν στο λιμάνι του Ηρακλείου είναι ένα πρώτο βήμα προς την σωστή κατεύθυνση. Ένα δεύτερο θα μπορούσε να είναι το οργανωμένο μποϋκοτάζ των καταστημάτων που δέχονται να εξυπηρετούν τους σιωνιστές και να συναλλάσσονται μαζί τους. Η συλλογική επαγρύπνηση για τον ενδεχόμενο εντοπισμό εγκληματιών πολέμου στη χώρα είναι ένα ακόμη βήμα. Η έρευνα του HRF παρέχει το απαραίτητο υπόβαθρο για μια τέτοια δράση. Και φυσικά, η λαμπρή παράδοση του μαχητικού αντιφασισμού περλαμβάνει μια σειρά από συλλογικά αντίμετρα τα οποία θα μπορούσε να εφαρμόσει το ταξικό κίνημα εφόσον βρεθεί στην ανάγκη να προστατέψει τις συλλογικότητες που έχουν πάρει θέση ενάντια στη γενοκτονία, αλλά και τις εγχώριες κοινότητες των μουσουλμάνων προλετάριων.
ii Just in case: Mossad agents to join Maccabi Tel Aviv FC trip to Amsterdam, The Jerusalem Post.
iii The Hind Rajab Foundation – Perpetrators.
iv As Trump doubles down on Gaza plan, 69% of Israelis support idea despite concern, Al Monitor.
v The Take: How Israeli soldiers are livestreaming war crimes. Al Jazeera.
