Αντίο Μάριε.
Αυτή τη φορά ήταν η σειρά της Χαλκίδας, μιας μικρής πόλης με μόλις 60 χιλιάδες πληθυσμό, να θρηνήσει για τον χαμό ενός 20αρη που έχασε τη ζωή του για οπαδικούς λόγους. Παρόλο που οι μετακινήσεις στα εκτός έδρας ντέρμπι έχουν απαγορευτεί εδώ και 20 χρόνια, παρόλο που την τελευταία 5ετία οι νόμοι στην Ελλάδα έχουν γίνει πιο αυστηροί από ποτέ, παρόλο που μπήκαν παντού κάμερες, παρόλο που το 90% των συνδέσμων έχει κλείσει και δεν πρόκειται να ξανανοίξει, παρόλο που πλέον χρειάζεσαι έξυπνο κινητό και ειδική ταυτοποίηση για να μπεις σε γήπεδο ποδοσφαίρου & μπάσκετ με αποτέλεσμα άτομα σαν και μένα που έχουμε παλιές συσκευές να αποκλείονται με συνοπτικές διαδικασίες, οι νεκροί αυξάνονται.
Για την ακρίβεια, όχι μόνο αυξάνονται αλλά πλέον έχουν σπάσει κάθε ρεκόρ: Τα τελευταία 7-8 χρόνια έχουμε περισσότερους νεκρούς για οπαδικούς λόγους από ότι είχαμε τη δεκαετία 80-90 και τη δεκαετία 90-2000, δηλαδή εποχές που όλες οι μετακινήσεις ήταν ελεύθερες σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, χάντμπολ, πόλο και τάβλι αλλά η ελληνική πολιτεία επιμένει στο ίδιο μοντέλο παρόλο που είναι φανερό ότι αυτό το μοντέλο ΔΕΝ αποδίδει. Και το χειρότερο όλων; Η γερασμένη ελληνική κοινωνία με μέση ηλικία τα 47 χρόνια και έναν στους 3 να είναι over 60 χρονών έχει εθιστεί στην καταστολή και την αστυνόμευση και δεν μπορεί καν να διανοηθεί ότι αυτός ο δρόμος δεν οδηγεί πουθενά.
Καταστολή και αυξημένες ποινές είχαμε μετά τον Άλκη, μέχρι που ήρθε ο Μιχάλης. Και μετά τον Μιχάλη, ήρθε ο Μάριος. Και πιο πριν ο Νάσος, ο Τόσκο και άλλοι τόσοι. Και κανένας δεν τολμάει πλέον να ψελλίσει κάτι εκτός καταστολής και ακόμη πιο αυστηρών νόμων γιατί θα πέσουν οι πάντες, αριστεροί, κεντρώοι και δεξιοί, να τον φάνε. Και ρωτάω εγώ: Πόση παραπάνω καταστολή θα χρειαστείς φίλε αναγνώστη μέχρι να καταλάβεις ότι αυτή από μόνη της δεν φτάνει γιατί ποτέ δεν θα μπορέσει να εισχωρήσει στις βαθύτερες κοινωνικές αιτίες του ζητήματος; Θέλεις τα ισόβια να γίνουν αληθινά ισόβια και να μην βγαίνει έξω κάποιος σε 12 με 15 χρόνια; Σου φτάνει αυτό ή μήπως θέλεις και άλλο;
Τις προάλλες βγήκε ο Χρυσοχουντίδης και με αφορμή τα γεγονότα της Κρήτης είπε «Εδώ πρέπει να γίνουμε εμείς, η αστυνομία, ακόμα αυστηρότερη, ακόμα αποτελεσματικότερη και ακόμα ικανότερη, γι’ αυτό χρειάζονται νέα βήματα και ταυτόχρονα να γίνει αυστηροποίηση της νομοθεσίας για την οπλοκατοχή». Για να δούμε λίγο τι συμβαίνει στην πρωτεύουσα του παγκόσμιου καπιταλισμού, το πρότυπο όλων των δυτικόφιλων πολιτικών που κυβερνάνε την Ελλάδα: Στις ΗΠΑ, κατά τη διάρκεια των τελευταίων 30 χρόνων, ο ετήσιος αριθμός κρατουμένων που εκτελέστηκαν κυμαίνεται από 14 έως 98. Το 2023 ήταν 14 ενώ το 2024 είχαμε 25 εκτελέσεις και 26 νέες θανατικές καταδίκες.
Περισσότερες από 25 πολιτείες εφαρμόζουν τη θανατική καταδίκη που συνήθως πραγματοποιείται με ειδική ένεση. Αν η καταστολή ήταν η λύση για πάσα νόσο και πάσα μαλακία, τότε το έγκλημα θα είχε εξαφανιστεί από την αμερικανική επικράτεια εδώ και δεκαετίες αλλά αυτό εξακολουθεί να υπάρχει και μερικές φορές αυξάνεται κιόλας. Προσοχή: Εγώ δεν λέω ότι πρέπει να υπάρχει ατιμωρησία και να κάνει ο καθένας ότι γουστάρει χωρίς συνέπειες. Λέω ότι πρέπει να υπάρχουν ποινές ανάλογες με την βαρύτητα της εκάστοτε πράξης. Για παράδειγμα, δεν γίνεται να μπαίνει φυλακή κάποιος που πέταξε έναν πυρσό για να ικανοποιείται ο 60αρης σκατόψυχος ψηφοφόρος που βιώνει μία ζωή γεμάτη μιζέρια και απογοήτευση.
Επίσης λέω και κάτι άλλο και θα το φωνάζω συνεχώς: Χίλιες φορές να επιτραπούν ξανά οι μετακινήσεις οπαδών σε όλα τα ματς και ας έχουμε υβριστικά συνθήματα, 200 σπασμένα καρεκλάκια και 10 κλειστούς δρόμους για 5 ώρες παρά να χάνουν τη ζωή τους 2-3 εικοσάρηδες το χρόνο. Χίλιες φορές η όποια ενέργεια αυτών των ατόμων να εκφραστεί εντός γηπέδων. Η βία των γηπέδων ήταν βία που ξεκινούσε, συνέχιζε και συνήθως τελείωνε στα γήπεδα. Σήμερα, είμαστε στη φάση που μία άκυρη καθημερινή, μερικά παιδιά στη Χαλκίδα που δεν έχουν ιδέα τι πάει να πει οπαδός ανταλλάζουν μαχαιριές με μία άλλη παρέα παιδιών. Και αν οι οπαδοί των ομάδων, μαζί με μένα μέσα, έχουν μεγάλη ευθύνη γιατί ποτέ δεν μπόρεσαν να εξαλείψουν τα μαχαίρια, τώρα απαιτείται ολική αλλαγή κατεύθυνσης.
Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν, αλλά αν συνεχίζουμε να ποντάρουμε αποκλειστικά στην καταστολή και την αστυνόμευση τότε αργά ή γρήγορα θα βρεθούμε με μία κυρίαρχη ακροδεξιά που θα φλερτάρει ανοιχτά με το φασισμό και μετά θα κάνουμε ότι δεν ξέραμε από πού μας ήρθε. Ας λερωθεί λίγο το τηλεοπτικό προϊόν, ας χάσουν οι ιδιοκτήτες των μεγάλων ομάδων τους στρατούς τους, ας έρθει λίγο στη μόδα ο ρομαντισμός, ας πάνε στην άκρη οι πληρωμένοι υπάλληλοι των ολιγαρχών και οι παπαγάλοι των χουντικών απόψεων. Αυτό το μοντέλο απέτυχε οικτρά και ήρθε η ώρα για κάτι διαφορετικό.
ΥΓ: Συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του Μάριου. Ότι και να πεις είναι λίγο για το δράμα τους.a
