Οι πάσης φύσεως εχθροί της εξέγερσης στο Ιράν.
Στο Ιράν αυτή την περίοδο πραγματοποιείται μια κοινωνική εξέγερση. Αυτό είναι δεδομένο και αυταπόδεικτο. Μια-μια οι μεγάλες πόλεις της χώρας γίνονται μάρτυρες μαζικών κινητοποιήσεων των από-τα-κάτω της χώρας, των εκεμταλλευόμενων και καταπιεσμένων, πολιτικά ετερογενών, που συγκρούονται βίαια με ένα φονταμενταλιστικό καθεστώς που επί δεκαετίες γεμίζει τις φυλακές και σπέρνει θάνατο, βασανιστήρια, γυναικεία υποτίμηση.
Αυτό που ξεκίνησε ως μια απεργία των μικροεμπόρων γύρω από την ακρίβεια, την φτώχεια και τον πληθωρισμό – οι ρίζες των οποίων μπορούν να βρεθούν τόσο στις εξωτερικές κυρώσεις από την Δύση, όσο και στις ίδιες τις αποτυχημένες πολιτικές του καθεστώτος – στη συνέχεια μετατράπηκε σε μια γενική, άγρια απεργία, όταν στον χορό μπήκαν φοιτητ(ρι)ες κι εργαζόμενοι/ες και τώρα η κατάσταση μοιάζει πλέον χωρίς επιστροφή: Από τους φιλελεύθερος δημοκράτες μέχρι και τους αναρχικούς, και εν τέλει τους ασθμαίνοντες κομμουνιστές που υποστήριξαν κι αυτοί πρόσφατα την εξέγερση, κάθε κοινωνική τάση πέραν των φιλο-καθεστωτικών βρίσκεται στους δρόμους. Ξεκάθαρος πολιτικός στόχος, άλλος από την ανατροπή του καθεστώτος, αρχικά φαίνεται να μην υπάρχει, λόγω και της ετερογένειας. Μια κάποιας μορφής πιο δίκαιη και πιο ελεύθερη κοινωνία, με λιγότερη φτώχεια και καταστολή, φαίνεται να κινητοποιεί τους περισσότερους διαδηλωτές. Και όπως σε κάθε εξέγερση, όλα παίζονται.
Στην εξέγερσή του αυτή, ο Ιρανικός λαός εχει βρει απέναντί του δυνάμεις από το εσωτερικό και το εξωτερικό.
Αρχικά, έχουν απέναντι τους το θεοκρατικό καθεστώς των Μουλάδων, τις ένοπλες δυνάμεις, την αστυνομία. Αυτός είναι ο κύριος εχθρός απέναντι στον οποίο εξεγείρονται για τους λόγους που αναφέραμε παραπάνω.
Επειτα, συναντάμε αυτούς που θέλουν να ελέγξουν την εξέγερση προς όφελός τους, μπολιάζοντάς την με αιτήματα ξένα προς την ίδια, από-τα-έξω. Πχ, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ – που στο εσωτερικό τους έχουν δομήσει συστήματα βίας και θανάτου, και προς τα έξω αποτελούν γενοκτονικές, ιμπεριαλιστικές μηχανές – καλοβλέπουν μια παρέμβαση στο εσωτερικό του Ιράν με οποιαδήποτε αφορμή, αφού το καθεστώς των Μουλάδων βρίσκεται στον απέναντι ιμπεριαλιστικό πόλο και δυσκολεύει την πολιτική και οικονομική μονοκρατορία τους στην Μέση Ανατολή.
Για να το πετύχουν αυτό, φυσικά και δεν θα μπορούσαν να συμμαχήσουν με ριζοσπαστικά κομμάτια της εξέγερσης. Έτσι, υποστηρίζουν έναν άλλο εσωτερικό εχθρό της κοινωνικής απελευθέρωση στο Ιράν, τους φίλο-μοναρχικούς, τους υποστηρικτές του έκπτωτου Σάχη Παχλαβί και της πρώην βασιλικής οικογένειας. Αυτοί, τόσο με υποκεινούμενα, φυτεμένα video που τα Δυτικά Μέσα και κανάλια επιρροής προωθούν, όσο και με – περιορισμένη – συμμετοχή στην εξέγερση, προσπαθούν να επιβάλουν την εντύπωση πως αυτή έχει ως τελικό στόχο την επαναφορά του Σάχη, ακόμη και με Δυτική έξωθεν παρέμβαση. Δεν δείχνουν να το καταφέρνουν μέχρι στιγμής στο εσωτερικό της εξέγερσης, αφού ελάχιστοι είναι αυτοί που συμμερίζονται τα αισθήματά τους. Ωστόσο, το χρήμα από την Δύση ρέει άφθονο για την προπαγάνδα υπέρ τους.
Τέλος, έχουμε τον δήθεν κινηματικό “Δούρειο Ιππο”, τους ντεμέκ “αντι-ιμπεριαλιστές” της Δύσης. Αυτοί έχουν πλέον από καιρό χάσει κάθε ίχνος ριζοσπαστικής ταξικής και κοινωνικής ανάλυσης και πλέον αναλύουν τα πάντα με μοναδικό εργαλείο την γεωπολιτική. Για αυτούς τους πρώην μαρξιστές-λενινιστές, νυν νέο-συντηρητικούς, εφόσον το παρόν καθεστώς του Ιράν είναι αντι-ΝΑΤΟϊκό, τότε αναβαπτίζεται ως “αντι-ιμπεριαλιστικό και σύμμαχος (γενικά κι αόριστα) των λαών” . Η εσωτερική καταπίεση και εκμετάλλευση, οι κοινωνικές και ταξικές αντιθέσεις, ο θάνατος, οι γυναικοκτονίες από την “αστυνομία ηθών” δεν έχουν καμία σημασία (ή έχουν πολύ λίγη και υποβαθμίζονται συστηματικά). Μοναδική σημασία έχει να μην πέσει το “αντι-ιμπεριαλιστικό” καθεστώς, είτε από εξωτερική επέμβαση, είτε αν το ρίξει ο ίδιος ο λαός, εξαιτίας των εσωτερικών του των αντιφάσεων και της γενικευμένης καταπίεσης .
Έτσι, για τους ψευτο “αντι-ιμπεριαλιστές”, όσοι βγαίνουν στους δρόμους στο Ιράν αυτές τις ημέρες δεν είναι άνθρωποι με δική τους υπόσταση, καταπιεσμένα υποκείμενα, συγγενείς, φίλοι και σύντροφοι δολοφονημένων, απαχθέντων, φυλακισμένων κλπ. Οχι. Είναι πιόνια του ΝΑΤΟ και της Μοσάντ, αν δεν είναι δηλαδή οι ίδιοι/ες πράκτορες. Είναι όλοι/ες με τον Σάχη. Είναι όλοι/ες με την Δύση. Είτε το ξέρουν είτε όχι, δεν έχει σημασία.
Προκειμένου να στηρίξουν αυτή την καρικατούρα πολιτικής ανάλυσης, οι “αντι-ιμπεριαλιστές” καταφέρνουν να γίνουν οι χρήσιμοι ηλιθιοι των Δυτικών, των ΗΠΑ, του Ισραήλ και των φιλομοναρχικών. Προκειμένου να στηρίξουν ένα θεοκρατικό καθεστώς, αναπαράγουν τα ίδια βίντεο και τις ίδιες αναλύσεις που τα Δυτικά ΜΜΕ θέλουν να πιστέψουμε, για να φάμε αμάσητο το παραμύθι της ελεγχόμενης, φιλοδυτικής/φιλομοναρχικής εξέγερσης. Προερχόμενοι από την αντίθετη μπάντα όμως, δηλαδή να πείσουν τα κινήματα όλου του κόσμου για τα παραπάνω, προκειμένου να μην στηρίξουν την εξέγερση. Θα μπορούσε όλο αυτό να ήταν πιο κατανοητό (αν και φυσικά όχι δικαιολογημένο) αν συνέβαινε προς υποστήριξη κάποιου δήθεν “σοσιαλιστικού” κράτους που κυματίζει ψευδεπίγραφα τις κόκκινες σημαίες, ενώ ταυτόχρονα συνθλίβει τους από-τα-κάτω, οπως έχει συμβεί στο παρελθόν. Κι όμως, φαίνεται πως το μοναδικό κριτήριο για να καταδικάσουν αυτοί οι άνθρωποι μια λαϊκή εξέγερση είναι να διαδραματίζεται στο εσωτερικό μιας χώρας που είναι αντίθετη προς τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Οποιοδήποτε κοινωνικό-οικονομικό μοντέλο κι αν εφαρμόζει.
Σε τελική ανάλυση, κανένας από τους παραπάνω εχθρούς του Ιρανικού λαού, οι Μουλάδες φονταμενταλιστές, οι Δυτικοί Ιμπεριαλιστές, οι υποστηρικτές του Σάχη αλλά και οι δήθεν “αντι-ιμπεριαλιστές”, δεν πιστεύει στην πραγματική του ανεξαρτησία και απελευθέρωση, στο δικαίωμα του να ορίσει ο ίδιος την μοίρα του, να ζήσει μια ζωή ελεύθερη, με λιγότερη καταπίεση και εκμετάλλευση. Για την ακρίβεια, τρέμουν στην προοπτική της χειραφέτησης των λαών, των εκεμταλλευόμενων, του προλεταριάτου που δεν καθοδηγείται. Όλοι θέλουν να το υποτάξουν στο ένα ή το άλλο μπλοκ, να το εξανδραποδίσουν, να το μετατρέψουν σε ένα άβουλο υποκείμενο που θα εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα χωρίς να έχει την δική του άποψη.
Όπως είπαμε και παραπάνω, σε μια τέτοια κοινωνική εξέγερση όλα παίζονται. Αν κάποια πολιτική δύναμη καταστεί κυρίαρχη, αυτό θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες. Οι φιλοδυτική και φιλομοναρχική πτέρυγα μπορει να μην είναι πλειοψηφική, αλλά έχει ιστορικές ρίζες στην κοινωνία και, κυρίως, διαθέτει την αμέριστη οικονομική και πολιτική βοήθεια από έξω. Καθήκον των ειλικρινών διεθνιστών όλου του πλανήτη είναι να μην προδόσουν τον Ιρανικό λαό και να μην παραδώσουν πολιτικά τους εξεγερμένους στην ιμπεριαλιστική Δύση, με λανθασμένες δήθεν “αντί-ιμπεριαλιστικές” αναλύσεις υποστήριξης του καταπιεστικού καθεστώτος των Μουλάδων. Αντίθετα, θα πρέπει να ενισχύσουν με όλες τους τις δυνάμεις (με προπαγάνδα, αλλά και υλικά, αν είναι δυνατόν) τις προλεταριακές, επαναστατικές δυνάμεις τις εξέγερσης, ώστε αυτές να καταφέρουν να καταστούν ηγεμονικές και να την μετατρέψουν σε μια διαδικασία επαναστατικού κοινωνικού μετασχηματισμού.
Θα ολοκληρώσω το κείμενο με ένα μικρό απόσπασμα από την πρόσφατη συνέντευξη του Αναρχικού Μετώπου που δραστηριοποιείται στο Ιράν αυτή την περίοδο, σχετικά με τον χαρακτήρα του αγώνα τους και τις σκέψεις τους για το ενδεχόμενο έξωθεν παρέμβασης:
“Ο Τραμπ και ο Νετανιάχου έχουν απειλήσει επανειλημμένα το Ιράν με στρατιωτική δράση, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια στιγμών ενεργών διαμαρτυριών.
Εκμεταλλευόμαστε αυτή την ευκαιρία για να δηλώσουμε την απόλυτη και άνευ όρων αντίθεσή μας σε οποιαδήποτε στρατιωτική κατοχή ή ξένη επέμβαση από δυτικά κράτη στο Ιράν – σε οποιοδήποτε επίπεδο και σε οποιαδήποτε μορφή.
Ακριβώς όπως ήμασταν παρόντες κατά τη διάρκεια της 14ήμερης σύγκρουσης Ιράν-Ισραήλ στους τομείς της ενημέρωσης, της αλληλοβοήθειας και της αντίστασης στο εσωτερικό του Ιράν, επιμένουμε ότι εάν συμβεί ξένη παρέμβαση, έχουμε τόσο τη βούληση όσο και την ετοιμότητα να την αντιμετωπίσουμε.
Είμαστε μια τοπική δύναμη, αποτελούμενη από οριζόντια και ποικίλα δίκτυα αναρχικών ακτιβιστών που προηγουμένως οργανώνονταν μαζί μέσα στην “Ομοσπονδία της Εποχής του Αναρχισμού”. Δεν είμαστε πρωτίστως μιλιταριστική ομάδα. Ωστόσο, ανάλογα με τις μελλοντικές εξελίξεις, μπορούμε να υιοθετήσουμε νέες θέσεις και να προετοιμαστούμε ανάλογα.
Δεν θεωρούμε ότι η ιρανική κοινωνία εξ ολοκλήρου ανυπομονεί για μια ξένη επέμβαση.”
