Καταστολή: Ένας δρόμος χωρίς επιστροφή.
Ο θάνατος του 17χρονου χτες βράδυ στην Καλλιθέα δυστυχώς δεν θα μας κάνει σοφότερους. Οι γονείς, οι συγγενείς και 2-3 φίλοι θα πρέπει να μάθουν να ζουν με αυτό για το υπόλοιπο της ζωής τους, θα γραφτούν 5-10 άρθρα, μερικά σχόλια στα social media και η ζωή θα συνεχιστεί. Τι συμβαίνει όμως στην πραγματικότητα;
Από τους 25χρονους πήγαμε στους 20χρονους, τώρα φτάσαμε στους 17χρονους και είναι βέβαιο ότι τα επόμενα χρόνια θα δούμε και τους 15χρονους να μπαίνουν στο παιχνίδι. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Η βία συνοδεύει τον άνθρωπο από τα πρώτα του βήματα στον πλανήτη μέχρι σήμερα. Βία χρησιμοποιείται σε όλα τα μέρη του κόσμου, σε όλα τα οικονομικά-πολιτικά συστήματα και όλες τις εποχές. Γιατί όμως τα τελευταία 5 χρόνια μετράμε όλο και περισσότερους νεκρούς νεαρής ηλικίας στην ελληνική επικράτεια;
Είναι προφανές ότι κάποια δεδομένα έχουν αλλάξει την κατάσταση προς το χειρότερο, όπως για παράδειγμα το κουβάλημα και η χρήση μαχαιριών από τους πιτσιρικάδες, κάτι που σημαίνει ότι το κουβαλάς μαζί σου όχι για να το βγάλεις βόλτα να πάρει αέρα αλλά για να το χρησιμοποιήσεις σε ενδεχόμενη μανούρα. Επιπλέον, η κυριαρχία του διαδικτύου που θέλει να προβάλεις τα «κατορθώματά» σου έκανε μεγάλη ζημιά στα μυαλά των παιδιών. Αυτά είναι γεγονότα που πρέπει να αναλυθούν από ειδικούς και να καταλήξουν σε στοχευμένα συμπεράσματα.
Την ίδια ώρα όμως, είναι επίσης προφανές ότι οι αιτίες που τροφοδοτούν την κοινωνική βία αυξάνονται. Η αστυνομική βία, οι οικονομικές ανισότητες, ο υπαρκτός φόβος για μία ζωή χωρίς μέλλον είναι εδώ. Και η ακόρεστη δίψα για καταστολή της γηρασμένης ελληνικής κοινωνίας κάνει τα πράγματα χειρότερα. Κάτω από κάθε παρόμοιο περιστατικό βλέπεις σχόλια στο ίδιο ύφος: Περισσότερο κρατικό μαστίγιο, περισσότερη φυλακή, τιμωρήστε τους γονείς με πρόστιμο 10-20 χιλιάρικα και άλλα τέτοια. Μερικοί κάνουν και ένα βήμα παραπέρα και ζητάνε επαναφορά της θανατικής ποινής, να γίνουμε και εμείς ΗΠΑ, Ιράν ή Σαουδική Αραβία!
Και όλες αυτές οι παπαριές διαμορφώνουν πολιτικές συνειδήσεις, γεννάνε συνεχώς περσόνες-σούργελα και στρέφουν την ήδη δεξιά κοινωνία σε πιο ακροδεξιά (και άρα παράλογα) μονοπάτια που δεν αλλάζουν τίποτα γιατί δεν αντιμετωπίζουν τα αίτια. Μήπως έλυσαν το πρόβλημα της εγκληματικότητας στις ΗΠΑ οι εκτελεσμένοι στην ηλεκτρική καρέκλα; Μήπως ο αποκεφαλισμός δια ξίφους και τα πτώματα των αποκεφαλισμένων που εκτίθενται σε δημόσια θέα έκαναν τη Μέση Ανατολή παράδεισο; Φυσικά και όχι αλλά πλέον η ελληνική κοινωνία μοιάζει να μην έχει επιστροφή: Όλοι αυτοί που ήθελαν μετά μανίας και πλήρωσαν πολλά λεφτά διαφημίζοντας την ακροδεξιά ατζέντα τα κατάφεραν.
Οι εκατοντάδες πνιγμένοι μετανάστες, οι μπάτσοι που σκοτώνουν Ρομά ατιμώρητοι, τα ΜΑΤ που κάνουν 400 προσαγωγές μέσα στα Πανεπιστήμια γιατί έτσι γουστάρουν, η δικαιοσύνη που οφείλει να αθωώνει τους «δικούς» μας και να καταδικάζει τους εχθρούς είναι πλέον κανονικότητα. Και σε αυτή την εφιαλτική κανονικότητα δεν υπάρχει χώρος για πρόληψη παρά μόνο για καταστολή.
