Θεσσαλονίκη – 25/2 | Ποιος να σταματήσει το ορμητικό ποτάμι της ιστορίας
Ποιος μπορεί να σταματήσει το ορμητικό ποτάμι της ιστορίας; Το ποτάμι που ξεκινάει δειλά από τις πηγές του σαν ισχνό ρυάκι, συναντά (αλλά και γεννά) τόσους και τόσους παραποτάμους, θεριεύει και μετατρέπεται σε χείμαρρο;
Ποια Κυβέρνηση, ποιο κράτος, όσο ολοκληρωτικό και απολυταρχικό, όσο ακροδεξιό και στυγνά νεοφιλελεύθερο, μπορεί να πάει κόντρα σε ένα κίνημα φοιτητών και νεολαίας, που ξεκίνησε με βρεφικά βήματα από μερικούς παράτολμους ριζοσπάστες διαφόρων αποχρώσεων και κατέληξε να κατεβάζει λίγες εβδομάδες μετά στον δρόμο πάνω από 5000 κόσμο;
Θα μου πείτε, ήταν και η καταστολή. Η έφοδος των μπάτσων και το ακραίο ξύλο και τα χημικά σε φοιτητές στην κατειλημμένη Πρυτανεία του ΑΠΘ. Ο βασανισμός του φοιτητή από τους μπάτσους και η αυτοθυσία της καθηγήτριας της Σχολής Θεάτρου. Ναι. Αλλά αυτό δεν ήταν αιτία, αλλά αποτέλεσμα. Αποτέλεσμα της τόλμης αυτών που με δουλειά μυρμηγκιού κατάφεραν να συσπειρώσουν τους φοιτητές σε Γενικές Συνελεύσεις, που πήραν αποφάσεις με ριζοσπαστικό περιεχόμενο (έστω και μέσω αριστεροκρατούμενων Δ.Σ., και αυτό δείχνει μια άλφα ηγεμονία, θα έλεγε κανείς), που πήραν και κράτησαν καταλήψεις σχολών εν μέσω κρατικής τρομοκρατίας και ψηφίσματος νομοσχεδίου, το οποίο στοχεύει ακριβώς στο να πατάξει τέτοιες μορφές αγώνα και τα περιεχόμενά τους. Που ακόμη και μετά την ψήφιση του νόμου δεν σταμάτησαν τον αγώνα, αλλά κάλεσαν εκ νέου σε κινητοποιήσεις. Που ΤΟΛΜΗΣΑΝ να μπουν στην Πρυτανεία για κατάληψη, ενώ ουσιαστικά ήξεραν πως η έφοδος των μπάτσων ήταν αναμενόμενη (αν και όχι η καταστολή σε τέτοιο βαθμό), ειδικά όταν έχεις για Πρύτανη ένα υποκείμενο όπως ο Ν.Παπαϊωάννου…
Ναι, η καταστολή βοήθησε την συσπείρωση αλλά δεν ήταν η αιτία της. Αιτία είναι ξεκάθαρα το ακροδεξιό πρόσημο της Κυβέρνησης και η νεοφιλελεύθερη εγκληματική της πολιτική. Το πόσο σκατά τα έκανε μέσα στην πανδημία και το πόσο πολύ δεν την ένοιαζε (αφού όλα τα ΜΜΕ είναι δικά της) όταν οι πολίτες την έβλεπαν μπροστά στα μάτια τους να παραλογίζεται, αλλά και να παρανομεί ακόμη και με βάση τα χουντικού τύπου διατάγματα που κατά καιρούς διέταζε μέσα στο lock down, φωτογραφικά υπέρ των αφεντικών και κατά των αγωνιζόμενων και της εργατικής τάξης. Τα όλα όσα πέρασε ή θέλησε να περάσει εκμεταλλευόμενη (και διαχειριζώμενη κατάλληλα από θέση ισχύος και εξουσίας) την καραντίνα.
Όλα αυτά ήταν που έφεραν τους 5000 φοιτητές και αγωνιζόμενους στον δρόμο στην Θεσσαλονίκη, αλλά και τους 4000+ στην Αθήνα, στην οποία κάθε μέρα πέφτει ξύλο, αύρα και χημεία από το πουθενά. Και επιπλέον, τους 1000+ στην Πάτρα και τόσους άλλους σε τόσες και τόσες μικρότερες πόλεις. Το ζήτημα είναι πού πάμε από δω και πέρα με αυτό το δεδομένο.
Η Κυβέρνηση πλέον οφείλει να γνωρίζει πως δεν έχει απέναντί της τον κοιμισμένο αντίπαλο, το μουδιασμένο κίνημα του πρώτου και δεύτερου lock down. Έχει δυνητικά στον δρόμο χιλιάδες κόσμου, εξαγριωμένους και μπουχτισμένους από τον εγκλεισμό, αλλά κυρίως από όλα όσα (μέτρα, νόμους, αλλά και προσωπικές εμπειρίες ζωής) είδαν να περνάνε από μπροστά τους, χωρίς αυτοί να μπορούν ουσιαστικά να αντιδράσουν, από το φόβο της πανδημίας. Και γι’ αυτό στην Αθήνα, που είναι το κέντρο λήψης των αποφάσεων, η Κυβέρνηση κάνει αυτά τα αίσχη. Γιατί αν κατέβει όλος ο κόσμος που πρέπει και μπορεί να έχει το κίνημα εκεί, τότε θα μετράμε πενταψήφια νούμερα σε καθημερινή βάση. Η υπουργός παιδείας πιο συγκεκριμένα, μπορεί να ρωτήσει σχετικά με αυτό τον Γεράσιμο Αρσένη, την Μαριέττα Γιαννάκου και την Άννα Διαμαντοπούλου. Για το πως καταργούνται αντιδραστικοί νόμοι και νομοσχέδια στους δρόμους, για το πως δεν εφαρμόζονται ποτέ.
Και όλος αυτός ο κόσμος δεν έχει να κάνει μόνο με το αντι-εκπαιδευτικό νομοσχέδιο. Τα συνθήματα υπέρ του απεργού πείνας/δίψας Δημήτρη Κουφοντίνα στο σημερινό ανθρώπινο ποτάμι της Θεσσαλονίκης το αποδεικνύουν. Τα non-paper της ΝΔ που βγήκαν στο φως από εχθές το βράδυ, εξαγριώνουν τον κόσμο ακόμη περισσότερο. Το e-πέσιμο στα προφίλ της Προέδρου της Δημοκρατίας και του Πρωθυπουργού δείχνει πως, έστω και με έναν πιθανώς ανώδυνο επί του πρακτέου τρόπο, τα social media μπορούν να χρησιμεύσουν. Ακόμη. Γιατί τα πεσμένα προφίλ χρηστών που πολλές φορές απλά ανέφεραν τον αγώνα του Δ.Κ., πολλαπλασιάστηκαν τις τελευταίες ημέρες.
Το ζήτημα καταρχήν είναι όλος αυτός ο κόσμος να οργανωθεί. Με όποιον τρόπο επιλέξει ο ίδιος, σε πρώτη φάση. Αλλά να οργανωθεί και να συντονιστεί. Να μην φοβάται ότι θα κατέβει στον δρόμο και θα είναι μόνος ή με μια μικρή παρέα. Υπάρχουν σχήματα σε όλα τα κοινωνικά πεδία που μπορούν να τον βοηθήσουν: Σωματεία στο εργατικό κομμάτι, σχήματα και φοιτητικοί σύλλογοι στο πανεπιστήμιο, οργανώσεις και συλλογικότητες στο πολιτικό, ακόμη και “ομάδες πολιτών” ειδικού σκοπού μπορούν να χρησιμεύσουν.
Κατά δεύτερον, να έχει πάντα κατά νου την εμπειρία των αγώνων του παρελθόντος, αλλά και τις λάθος επιλογές που έγιναν (σίγουρα όχι συλλογικά από όλους), ώστε να μην πέσει πάλι στην λούπα του δίπολου “σοσιαλδημοκρατία – νεοφιλελευθερισμός”, ειδικά τώρα πια που η σοσιαλδημοκρατία έχει απολέσει και το “σοσιάλ” εντελώς. Ο κόσμος που βρέθηκε σήμερα στον δρόμο, προχθές έξω από την Πρυτανεία του ΑΠΘ και αύριο πιθανότατα πίσω από φλεγόμενους κάδους σε οδοφράγματα, να μην φοβηθεί τον “δρόμο”. Να μην φοβηθεί την σύγκρουση, την βία που θα έρθει πρώτα από τους απέναντι. Να μάθει να αμύνεται, μέσω της οργάνωσης. Να ανακτήσει βασικές γνώσεις που έχουν ξεχαστεί μέσα στο ρουν της ιστορίας του κινήματος. Να κάνει το ποτάμι χείμαρρο, όπως το ρυάκι έγινε ποτάμι.
Παύση.
Να πούμε και δυο λόγια για την πορεία: Αυτή ξεκίνησε με προ-εόρτια. Υπήρχε από νωρίς (11 π.μ.) το κάλεσμα για προσυγκέντρωση στην Πρυτανεία (η οποία είναι ακόμη κατειλημμένη btw), κάτι που συσπείρωσε αρκετό κόσμο, με αποτέλεσμα η προ-πορεία (ε πως να το πεις!), η οποία είχε ως σκοπό να φτάσει στην κυρίως προσυγκέντρωση στο Άγαλμα του Βενιζέλου (13:00), να αριθμεί πάνω από 2000 άτομα. Η προ-πορεία αυτή κατέβηκε από Τσιμισκή και ανέβηκε από την Ίωνος Δραγούμη προς Εγνατία. Δυστυχώς, κάπου εκεί, στην Δραγούμη οι γνωστοί-άγνωστοι φίλοι και ακολουθητές του Κόμματος, αλλά και άλλες οργανώσεις της Αριστεράς που ήταν στην κεφαλή, έκαναν πως δεν άκουσαν τις εκκλήσεις των πίσω μπλοκ (ΣΦ Φυσικού κλπ) να σταματήσουν ώστε να αναδιοργανωθεί η περιφρούρηση, αφού οι μπάτσοι κύκλωσαν μόνο το πίσω μέρος της πορείας. Αντίθετα, διέσπασαν την πορεία, έφυγαν πολύ μπροστά, ενώ στην συνέχεια αποφάσισαν πως δεν θα ακολουθήσουν το υπόλοιπο σώμα και δεν θα φτάσουν μέχρι τον Βενιζέλο. Αντίθετα, μάζεψαν τις δυνάμεις τους (και όσους κακόμοιρους τους πίστεψαν) και ανέβηκαν στο Υπουργείο μονάχοι (σαν το ξεχασμένο στάχυ), κάτι που στέρησε από την προ-πορεία τουλάχιστον το μισό της δυναμικό.
Αυτό το γεγονός θεωρώ -και ας με συγχωρήσουν οι ρομαντικοί σύντροφοι που πάντα ονειρεύονται μια κάποια ενότητα με το Κόμμα- θα λειτουργήσει πολύ θετικά στο μέλλον για το φοιτητικό κίνημα, καθώς αποβάλλονται ιδεολογικά και οργανωτικά βαρίδια από μόνα τους και χωρίς σημαντικές αντεγκλήσεις. Μακάρι να λειτουργήσει καλά και για το ίδιο το Κόμμα από την άλλη, καθώς αυτό το αναθεματισμένο το 5,5% δεν λέει να γίνει 6 με τίποτα (κακιούλες). Ενώ οι μικρότερες αριστερές οργανώσεις και συσπειρώσεις που έχουν μπει σε αυτό το παιχνίδι, μάλλον έχουν την ψευδαίσθηση πως το ΚΚΕ κάποια στιγμή θα τις αντιληφθεί ως ομότιμους συνομιλητές και όχι ως “αριστεριστές”. Φρούδες ελπίδες. Κατάφεραν να χάσουν ουσιαστικά την μεγαλύτερη φοιτητική κινητοποίηση της δεκαετίας στην πόλη.
Τέλος πάντων, όταν ενώθηκε η υπόλοιπη προ-πορεία με την προσυγκέντρωση στο άγαλμα Βενιζέλου αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε ακριβώς τι γινόταν από άποψη κόσμου (ακόμη και μετά τις αποχωρήσεις), αλλά σε αυτή την φάση δεν μπορούσαμε να υπολογίσουμε ακριβώς τα νούμερα, ακόμη και όταν η πορεία ξεκίνησε και βγήκε στην Εγνατία. Κάναμε πολύ συγκρατημένες εκτιμήσεις, 2-3.000 κόσμου. Μόλις όμως η πορεία βρέθηκε σε δρόμους όπως η Τσιμισκή, η Δραγούμη και στο τέλος η Ιασωνίδου, εκεί καταλάβαμε πως ουσιαστικά επρόκειτο για τα διπλάσια νούμερα: Πάνω από 5000 αριθμούσε το ποτάμι των διαδηλωτών!
Όταν τελείωσε η πορεία, το μήνυμα των φοιτητών ήταν ξεκάθαρο: Ο αγώνας δεν τελείωσε, συνεχίζεται ακόμη πιο δυνατός, ενδυναμωμένος μάλιστα από την σημερινή ημέρα! Οι φοιτητές κάλεσαν τον κόσμο να στηρίξει τις Γενικές Συνελεύσεις των Σχολών και να πάρει αγωνιστικές αποφάσεις, ενώ υπάρχει πάντα ακμαία και δυναμική η κατάληψη της Πρυτανείας.
ΥΓ. Και για να μην ξεχνιόμαστε: Η κατάσταση της υγείας του απεργού πείνας/δίψας Δημήτρη Κουφοντίνα (49 ημέρες) είναι πλέον στο πιο κρίσιμο σημείο. Αν η Κυβέρνηση κάνει πράξη τα όσα έγραφε στο non-paper που βγήκε εχθές στο φως, τότε θα έχουμε τον πρώτο θάνατο απεργού πείνας στην Ευρώπη, μετά τον Bobby Sands και τους συντρόφους του, σε μια υπόθεση μάλιστα που αυτός που παρανομεί είναι το κράτος. Ο Δ. Κουφοντίνας πρέπει να πάει άμεσα στον Κορυδαλλό. Διαφορετικά το ποτάμι της ιστορίας, το ποτάμι των αγωνιζόμενων και των καταπιεσμένων, θα γίνει χείμαρρος μια ώρα αρχύτερα και θα τους πάρει όλους ζβάρνα.
Με βάση αυτό, να ενημερώσουμε πως υπάρχει και αύριο πορεία στην πόλη της Θεσσαλονίκης, αλλά φυσικά και στην Αθήνα, στον Βόλο και στα Γιάννενα, ενώ πιθανώς αναμένουμε και άλλα καλέσματα.
Να είμαστε όλοι εκεί!
Φωτογραφίες από το ανθρώπινο ποτάμι της σημερινής διαδήλωσης:
Η στιγμή που η προσυγκέντρωση στο άγαλμα του Βενιζέλου ενώνεται με τον κόσμο της Πρυτανείας επάνω στην Εγνατία
Η πορεία επάνω στην Εγνατία. Η κεφαλή έχει ήδη στρίψει στην Αγ. Σοφίας
Ίασωνίδου: Η διαδήλωση δείχνει τα πραγματικά της νούμερα
Το ποτάμι της διαδήλωσης σε όλη του την έκταση (και πάλι Ιασωνίδου). Κάπου στο βάθος αχνοφαίνεται το πρώτο πανό, η κεφαλή της πορείας που βγαίνει στην Εγνατία
