Ο Τράγκας, η διαθήκη και η “λαϊκή” Δεξιά
Ο ακροδεξιός δημοσιογράφος, εφημεριδάρχης, ραδιοφωνικός παραγωγός κλπ Γιώργος Τράγκας πέθανε από κορονοϊό στις 14/12 και αυτές τις ημέρες, κάτι παραπάνω από έναν μήνα μετά, το θέμα της διαθήκης που δεν άφησε και της τεράστιας περιουσίας που φανερώνεται πως είχε μαζέψει όλα αυτά τα χρόνια, έρχεται στο προσκήνιο.
Οι αριθμοί των ακινήτων και οι τοποθεσίες τους ζαλίζουν τον οποιονδήποτε δεν κολυμπάει στα πλούτη και γεννούν φυσικά την απορία σχετικά με το ΠΩΣ ένας πετυχημένος μεν δημοσιογράφος, αποτυχημένος σχετικά δε εφημεριδάρχης, mediaρχης και γενικά επιχειρηματίας, κατάφερε να έχει στην κατοχή του καμιά ντουζίνα ακίνητα, τρία ή τέσσερα εκ των οποίων στο Μονακό (!), από ένα σε Μαϊάμι, Λας Βέγκας και Νέα Υόρκη και φυσικά αρκετά ακόμη σε διάφορες πανάκριβες τοποθεσίες στην Ελλάδα. Για να μην μιλήσουμε για τα τεράστια ποσά που είχε μεταφέρει εκτός Ελλάδος σε τράπεζες στην Ελβετία, την παρουσία του ονόματός του στην Λίστα Λαγκάρντ κλπ.
Η αλήθεια είναι πως δεν ας ενδιαφέρει ακριβώς το μέγεθος της περιουσίας που άφησε ο Τράγκας πίσω του και το πως θα την μοιράσουν οι κληρονόμοι του. Αυτά είναι μεγέθη που δεν πρόκειται -και δεν επιδιώκουμε- να αγγίξουμε ποτέ στην ζωή μας, τουλάχιστον σε ατομικό επίπεδο. Αν κάποια στιγμή μετατραπούν σε περιουσία ολόκληρης της κοινωνίας, αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο.
Αυτό που μας νοιάζει είναι το ζήτημα της εικόνας που έβγαζε προς τα έξω ο Τράγκας, αυτής δηλαδή του υπέρμαχου μιας “λαϊκής” Δεξιάς, που δήθεν νοιάζεται κυρίως για τα προβλήματα των φτωχών στρωμάτων “ενάντια σε πολιτικούς και λαμόγια”, και ιδιαίτερα για την απήχηση που είχε στις φτωχότερες κοινωνικές τάξεις, λόγω αυτής του της εικόνας. Είναι αλήθεια πως η ανακοίνωση της δημιουργίας του “Κινήματος Ελεύθεροι Άνθρωποι”, ενός “λαϊκού” (ακρο)δεξιού, συνωμοσιολογικού και αντιεμβολιαστικού σχηματισμού από τον Τράγκα και άλλους τραγ(κ)ικούς συνοδοιπόρους του όπως ο τραγουδιστής Γ. Πετράκος, συζητιόταν πολύ το τελευταίο διάστημα από τα ΜΜΕ, αλλά και κομμάτια της κοινωνίας, ως μια από τις “εναλλακτικές” που μπορεί να συσπειρώσει τον κόσμο της “λαϊκής δεξιάς” που είναι ταγμένος ενάντια στον Μητσοτάκη, εξ αιτίας κυρίως των εξαναγκαστικών “μέτρων για την πανδημία”, αλλά και άλλων θέσεων, όπως αυτό που αντιλαμβάνονταν ως “υποχωρητικότητα στα εθνικά θέματα”. Αν και το ίδιο το “Κίνημα” καμώνεται πως ξεπερνάει το δίπολο “δεξιά-αριστερά”, όλες οι θέσεις του και η γλώσσα που χρησιμοποιεί παραπέμουν σε παραδοσιακό λαϊκό-(ακρο)δεξιό κόμμα.
Είναι γεγονός πως ο Τράγκας πάντα “έπαιζε” ανάμεσα στην δεξιά πολυκατοικία, ως “ισχυρό χαρτί” για μια μελλοντική ενασχόληση με την πολιτική, λόγω ακριβώς της “πέρασής” του στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Ο “καταγγελτικός” λόγος του και το λαϊκό, καθημερινό λεξιλόγιό του, μακριά από την ξύλινη γλώσσα των καθωσπρέπει δημοσιογράφων αλλά και πολιτικών, κατάφερναν να διαμορφώνουν άποψη και να δημιουργούν ρεύμα ανάμεσα στην εργατική και την μικρομεσαία τάξη. Ο Τράγκας ήταν, πάνω από όλα, ένας εξαιρετικός σόουμαν στον κλάδο του, συντονισμένος απόλυτα με το εκάστοτε πνεύμα των ημερών, και, έχοντας αυτό το προσόν σαν όπλο, κατάφερνε να περνάει φαινομενικά λαϊκοδεξιές, στην πραγματικότητα όμως ακροδεξιές θέσεις στην κοινή γνώμη, καλυμμένες με τον μανδύα της αγανάκτησης. Ο Τράγκας διαμόρφωνε την κοινή γνώμη επί μεγάλο χρονικό διάστημα και όποιος το αρνηθεί αυτό, απλά αρνείται την αλήθεια.
Χάρη σε αυτό το προσόν του είναι προφανώς που κατάφερε να αποκτήσει όλα αυτά τα ακίνητα αλλά και τα λεφτά σε λογιαριασμούς στο εξωτερικό. Και δεν μιλάμε φυσικά για τα “καθαρά” κέρδη που αποφέρει ο λαϊκισμός σε ένα Μέσο ή έναν επιχειρηματία των ΜΜΕ, αφού όπως είπαμε ήδη, ως τέτοιος ήταν μέτριος προς κακός. Προφανέστατα, άλλοι ήταν οι τρόποι που κατάφερε να γίνει τόσο πλούσιος.
Μικρή παρέκβαση…
Το συνωμοσιολογικό και αντιεμβολιαστικό ρεύμα, όπως έχουμε ξανα-αναλύσει, είναι ουσιαστικά ένα ρεύμα που, αν και φαντάζει αντικυβερνητικό σήμερα, ωστόσο κάνει ακριβώς την δουλειά της Κυβέρνησης. Πέραν του γεγονότος ότι διαιρεί το προλεταριάτο και συσκοτίζει τις πραγματικές ευθύνες της πανδημίας -κάνοντας τους αντιεμβολιαστές να μοιάζουν ως οι κύριοι αίτιοι για την διασπορά του ιού, αντί της Κυβέρνησης με την εγκληματική νεοφιλελεύθερη πολιτική της- επίσης δημιουργεί ένα “κίνημα” στα μέτρα και τα σταθμά που το θέλει ο Μητσοτάκης, όπου τα κύρια αιτήματα δεν είναι δομικά και οικονομικά (υλική ενίσχυση του ΕΣΥ, δωρεάν τεστ για εργαζόμενους, πρόσληψη προσωπικού στη υγεία, αλλά και πιο “παραδοσιακά” ζητήματα που αφορούν τον μισθό κλπ). Αντίθετα, δομείται ένα κίνημα που πορεύεται με όρους σχεδόν μεταφυσικούς, όπου κάθε αίτημα, ακόμη κι αν έχει οικονομική απόχρωση, δεν έχει ταξική αφετηρία, αλλά ουσιαστικά μικροαστική, η οποία περιστρέφεται γύρω από την “ατομική ελευθερία” -που όμως για τους περισσότερους ψεκασμένους της δήθεν “λαϊκής” (ακρο)δεξιάς αρχίζει και τελειώνει στα εμβόλια και δεν αφορά φυσικά άλλα ζητήματα όπως π.χ. οι αμβλώσεις. Ένα αίτημα δηλαδή για ελευθερία επιλογής (αντιεβολιασμός, όχι μάσκες, κανένα μέτρο προστασίας) που μπορεί να έχει επίπτωση στην κοινωνία, αφού μιλάμε για μια μεταδοτική και θανατηφόρα ασθένεια. Ο εξαναγκαστικός χαρακτήρας του μέτρου -και μαζί με αυτόν, χρησιμοποιώντας τους ψεκασμένους ως προγεφύρωμα, βρήκε την ευκαιρία να επιβάλει και άλλα πολλά- που έφερε η Κυβέρνηση Μητσοτάκη, πατάει επάνω στο γεγονός ότι βρέθηκαν αυτοί οι λίγοι που, αντί να δουν τον μαζικό εθελοντικό εμβολιασμό ως μια ανάγκη για να προστατευθούμε όσο το δυνατόν περισσότερο, μετατράπηκαν σε όψιμους αντιπάλους της κάθε “υποχρεωτικότητας” και πολέμιοι των…”εξαναγκαστικών ιατρικών πράξεων” (ακόμη και αυτών που η μη πραγματοποίησή τους επηρεάζει άλλους συνανθρώπους τους). Ένα τέτοιο κίνημα στον δρόμο, να ανταγωνίζεται το ταξικό και κοινωνικό (που η αλήθεια είναι πως αγκομαχάει), συμφέρει πολύ την κάθε κυβέρνηση και ειδικά την σημερινή ακροδεξιά νεοφιλελεύθερη του Μητσοτάκη.
Τέλος παρέκβασης, πάμε πίσω στον Τράγκα…
Ο Τράγκας λοιπόν, ως πανέξυπνος άνθρωπος αλλά και ως εργαλείο ουσιαστικά του συστήματος, χρησιμοποίησε την επιρροή του στις “λαϊκές τάξεις”, από την μια για να δυναμώσει αυτό το αντιεμβολιαστικό και συνωμοσιολογικό κίνημα, από την άλλη για να ενισχύσει την δική του θέση, τόσο ως προνομιακός συνομιλητής των αστών και των πολιτικών χρηματοδοτών του, όσο και ως ηγέτης των μαζών της “λαϊκής” (ακρο)δεξιάς. Ωστόσο, ο Τράγκας φαίνεται πως, εκτός από λαμόγιο, ήταν όντως και πεπεισμένος αντιεμβολιαστής. Το είχε πιστέψει το όλο ζήτημα. Σε αντίθεη με εκείνους τους αντιεμβολιαστές και αρνητές γιατρούς και πολιτικάντηδες που φανερώθηκε πως εμβολιάστηκαν πρώτοι-πρώτοι, ο Τράγκας έμεινε ανεμβολίαστος. Και όντας άνθρωπος με πολλά προβλήματα υγείας από πριν, την πάτησε.
Ο θάνατός του λοιπόν και η δημοσιοποίηση της τεράστιας περιουσίας του, αλλά κυρίως οι υπόνοιες και οι ενδείξεις σχετικά με το πως την απέκτησε, είναι ίσως μια ευκαιρία αυτο-συνειδητοποίησης για αυτόν τον κόσμο της λεγόμενης “λαϊκής” δεξιάς. Όχι για την πολιτική τάση που μπορεί να προσωποποιείται ιστορικά σε Καραμανλήδες κλπ, αλλά για την βάση των ιδεολογικά δεξιών εργαζομένων, αυτών με την λεγόμενη “ψευδή συνείδηση”. Στο πρόσωπο ενός από τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι εξέφραζαν αυτό το στρατόπεδο, κατέρρευσαν βασικές αξίες τους: Ο Τράγκας ήταν ζάπλουτος και παρίστανε πως μιλούσε από την μεριά του “λαού”, ήταν διαπλεκόμενος μέχρι τα μπούνια και καμωνόταν πως τα έβαζε με τους διαπλεκόμενους. Είχε αγαστές σχέσεις με την ελίτ και ήθελε να δείχνει πως είναι με το “πόπολο”, το έπαιζε “δραχμιστής” και έβγαζε τα λεφτά του στο εξωτερικό εν μέσω οικονομικής κρίσης. Αν προσθέσουμε σε όλα τα παραπάνω και το γεγονός ότι προπαγάνδιζε την άρνηση της επικινδυνότητας της πανδημίας και τον αντιεμβολιασμό ανάμεσα στις τάξεις των ανθρώπων που επηρέαζε και τελικά πέθανε από κορονοϊό, ε τότε, όλα τα κομμάτια του παζλ μπαίνουν στην θέση τους.
Είναι λοιπόν τώρα μια ευκαιρία ακόμη, με βάση όλα τα παραπάνω, οι εργαζόμενοι και οι καταπιεσμένοι που μέχρι τώρα ταυτίζονταν με αυτό το πολιτικό μόρφωμα που ονομάζεται “λαϊκή” δεξιά, να καταλάβουν κάποια πολύ απλά πράγματα: Η “λαϊκή” Δεξιά δεν είναι τίποτε άλλο από μια εφεύρεση των αστών σχηματοποιημένη και διαμορφωμένη σε “κοινωνική τάση”, ώστε να διατηρήσουν την κοινωνική ειρήνη. Η δεξιά τοποθέτηση, δηλαδή ο εθνικοπατριωτισμός, η θρησκοληψία, η κοινωνική συντήρηση και φυσικά η διατήρηση του καπιταλιστικού συστήματος (ακόμη κι αν μιλάμε για ένα πιο “κοινωνικό” κράτος) δεν μπορούν να είναι αξίες των εργαζομένων και των εκμεταλλευόμενων, του “λαού” -με την έννοια των φτωχότερων τάξεων. Το συμφέρον των εργαζομένων, των φτωχών, των καταπιεσμένων, είναι κοινό σε ολόκληρο τον κόσμο, όποια γλώσσα κι αν μιλούν, σε όποια θρησκεία και αν (ακόμη) πιστεύουν. Και αυτό το συμφέρον έγκειται στην αυτοσυνείδησή τους ως τάξη και στην ένωσή τους σε μια παγκόσμια δύναμη, τόσο μεγάλη και τόσο ισχυρή, που θα καταφέρει να ανατρέψει το καπιταλιστικό σύστημα και την κάθε είδους εκμετάλλευση και καταπίεση. Θα καταργήσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, την καταστροφή της φύσης, τις ψευδείς διαιρέσεις σε έθνη και φυλές και θα πάρει στα χέρια της όλο τον πλούτο που η ίδια παράγει και προέρχεται από τις εκάστοτε δυνατότητές της, διαμοιράζοντάς τον ανάλογα με τις ανάγκες του καθενός.
Κάθε δύναμη, λοιπόν, που αντιστέκεται στην πραγματοποίηση αυτού του σχεδίου, δεξιά ή “αριστερή”, είτε το παίζει “λαϊκή” και είναι συντηρητική, είτε το παίζει “προοδευτική” αλλά είναι αστική, είναι εχθρός των εργαζομένων, των καταπιεσμένων, των εκμεταλλευόμενων. Κάθε τέτοια δύναμη, σε άμεση συνεννόηση με τους αστούς, θα εκπονεί τα δικά της σχέδια, μικρά ή μεγάλα, για να βάλει φρένο στην διαδικασία αυτή που θα φέρει την κοινωνική επανάσταση. Δεν είναι μόνο οι “μεγάλοι”, οι ξεκάθαροι για τις προθέσεις τους, που από τις ισχυρές τους θέσεις, πολιτικές και κοινωνικές, είναι εχθροί μας. Είναι και άλλοι τόσοι που καμώνονται πως είναι ανάμεσά μας και μιλάνε δια στόματός μας, σε μια γλώσσα οικεία με τις εμπειρίες και την καθημερινότητά μας, αλλά ξένη προς τα πραγματικά δικά μας συμφέροντα.
Η περίπτωση του Γιώργου Τράγκα, που κατέστη πλέον ηλίου φαεινότερη, μετά την αποκάλυψη της αμύθητης περιουσίας που είχε αποκομίσει με διάφορους τρόπους όλες αυτές της δεκαετίες που το έπαιζε “φωνή του λαού”, είναι ίσως ένα μικρό αλλά ενδεικτικό παράδειγμα για όλα τα παραπάνω.
