Λεφτά για όπλα υπάρχουν, του Δήμου Βοσινάκη
Μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία, οι έμποροι όπλων έχουν βγει παγανιά σε όλο τον πλανήτη. Αρχικά δειγματίζουν την πραμάτεια τους, μετά πιέζουν τις κυβερνήσεις να αναβαθμίσουν τα οπλικά τους συστήματα και “συνεργάζονται” με συμβουλευτικές εταιρίες που τελικά αποφασίζουν να συμβουλεύσουν τους πελάτες τους να αγοράσουν όπλα ξοδεύοντας αμύθητα ποσά. Πραγματικός χαμός γίνεται και με τα όπλα που στέλνει η Δύση στην Ουκρανία, αλλά ένα σεβαστό ποσοστό εξ αυτών βγαίνει στη μαύρη αγορά και τελικά καταλήγει σε μισθοφόρους, πολέμαρχους, και κεφάλια του οργανωμένου εγκλήματος, κάτι που θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε τυφλά χτυπήματα στο μέλλον.
Και επειδή όπου μιλάμε για όπλα, μιλάμε και για μίζες, οφείλω να παραδεχτώ ότι το timing για αγορά όπλων στη γειτονιά μας είναι ιδανικό. Οι συγκρούσεις στην ανατολική Ουκρανία έχουν κορυφωθεί και την άνοιξη του 2023 η Ελλάδα και η Τουρκία θα έχουν εκλογές με λίγες μέρες ή εβδομάδες διαφορά. Από αυτή τη μεριά του Αιγαίου, το ελληνικό κυβερνητικό αφήγημα θα μιλάει για αναγκαία και επιβεβλημένη αγορά όπλων που θα περιορίσει την τουρκική επιθετικότητα. Από την άλλη μεριά του Αιγαίου, ο Ερντογάν θα μιλάει για την ανάγκη περαιτέρω ενίσχυσης της Τουρκίας απέναντι στη Δύση. Και όλα αυτά, ενώ και οι 2 χώρες συμμετέχουν στην ίδια στρατιωτική συμμαχία και είναι μέλη του ΝΑΤΟ. Παράνοια; Όχι, απλά business.
Μπορεί η Ελλάδα να έχει επενδύσει δεκάδες δις σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς τα τελευταία χρόνια αλλά εξακολουθεί να νιώθει μία δικαιολογημένη ανασφάλεια. Η βαθιά αιτία αυτής της ανασφάλειας δεν προκύπτει μόνο από τις προθέσεις και τη ρητορική της γειτονικής Τουρκίας αλλά από το αναμφισβήτητο γεγονός ότι δεν έχει αυτόνομη εξωτερική πολιτική και αναγκάζεται να κάνει τα θελήματα της Δύσης. Τι θέλω να πω; Η Αλεξανδρούπολη κοντεύει να γίνει η 51η πολιτεία των ΗΠΑ με τις ευλογίες όλων των ελληνικών κομμάτων (πλην ΚΚΕ) και τώρα έρχονται και τα υπερσύγχρονα μαχητικά F 35. Αυτά που οι τιμές τους κυμαίνονται από 78 έως 89 εκατομμύρια δολάρια το ένα αλλά κανείς δεν ξέρει τι γίνεται με τις νόμιμες ή και παράνομες προμήθειες των ανθρώπων που κάνουν τέτοιου είδους συμφωνίες.
Η στρατιωτική ενίσχυση της Ελλάδας είναι στην ουσία μία στρατηγική κίνηση των ΗΠΑ απέναντι στην Τουρκία, μία χώρα που είναι μέλος του ΝΑΤΟ αλλά συμπεριφέρεται αυτόνομα σε πολλά μέτωπα. Η Τουρκία βλέπει ότι η εποχή της αμερικανικής μονοκρατορίας έχει τελειώσει και ο ονειρόκοσμος της Disney ανήκει οριστικά στο παρελθόν και δεν διστάζει να έχει παρτίδες με τις υπερδυνάμεις της Ανατολής. Κάπως έτσι, η Αμερική αναγκάζεται να επεκτείνει την κυριαρχία της στην ελληνική επικράτεια αλλά αυτό δεν είναι λόγος για πανηγύρια. Το αντίθετο. Οι ΗΠΑ δεν θέλουν να χάσουν την Τουρκία από την αγκαλιά τους, αλλά να εξασφαλίσουν τη διατήρηση της αμερικανοκρατούμενης σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο και τη γενικότερη υπακοή των επιλογών της Άγκυρας στις δυτικές προτιμήσεις. Και μέχρι τώρα, οι αγοραπωλησίες όπλων είναι ο καλύτερος τρόπος για να το πετύχουν.
