Αποχή στην γιορτή της ανάθεσης με το μάτι στην επόμενη μέρα
του Seleof
Αύριο Κυριακή στήνονται ξανά οι κάλπες της αστικής δημοκρατίας. Μίας δημοκρατίας που δίνει βήμα σε όλες τις φωνές, εκτός από αυτές που δεν πιάνουν το όριο του 3%. Μίας δημοκρατίας που είχε και σύντομα θα ξανά έχει μπόνους εδρών στις εκλογές λες και μιλάμε για τηλεπαιχνίδι. Μίας δημοκρατίας που η διάκριση των εξουσιών είναι το ανέκδοτο της πιάτσας στα καφέ στο Κολωνάκι. Μίας δημοκρατίας που τα προνόμια που δίνει στους Βουλευτές της τους κάνει να απέχουν τρομακτικά από την οικονομική κατάσταση κάθε μέσου πολίτη. Μιας δημοκρατίας που έχει θεσπίσει το ακαταδίωκτο σε τράπεζες, βουλευτές, επιτροπές ειδικών όπως αυτή για την διαχείριση της πανδημίας που οδήγησε σε χιλιάδες νεκρούς εκτός ΜΕΘ, ή αυτής του κρατικού εγκλήματος στα Τέμπη. Μίας δημοκρατίας που δίνει λεφτά ανάλογα με το ποσοστό σε κάθε κόμμα για να μπορεί με την σειρά του να ταΐζει παρατρεχάμενους άεργους που δεν συμβάλουν πουθενά κοινωνικά. Μιας δημοκρατίας που πληρώνει κόμματα που χρωστάνε εκατομμύρια στην ΔΕΗ. Μίας δημοκρατίας με νταβατζήδες μητροπολίτες, αφορολόγητο, αμύθητη περιουσία. Μιάς δημοκρατίας που χτίζει χρόνια τώρα έναν στρατό και ένα νομικό οπλοστάσιο για τον εσωτερικό εχθρό. Μίας δημοκρατίας που δεν είναι πλέον διακριτά τα όρια του που ξεκινάει το κράτος, που η αστυνομία και που η νύχτα, η μαφία, τα κυκλώματα παιδεραστών, το εμπόριο λευκής σαρκός. Μίας δημοκρατίας που όλοι παρακολουθούνται. Αυτή η αστική δημοκρατία ζητάει αύριο κοινωνική νομιμοποίηση μέσω της ψήφου.
Και οι επιλογές στην κάλπη;
Χοντρικά από την μία φασίστες σε υπουργεία στο κυβερνών κόμμα, φασίστες γιαλαντζί αντισυστημικοί με κονέ στην μαμά δεξιά άμα στριμώξει νομικά η φάση, πατριώτες που τρώνε και τα πόμολα από τα ταμεία. Από την άλλη σοσιαλδημοκράτες της κακιάς ώρας, βαπτισμένοι σοσιαλδημοκράτες τελευταία στιγμή που ήταν πρώην καραδεξιοί για να πάρουν βουλευτικό έδρανο, σοσιαλδημοκράτες ακαδημαϊκοί ελιτιστές που θεωρούν την πάλη των τάξεων ντεμοντέ, σοσιαλδημοκράτες που μιλάνε για έναν σοσιαλισμό που το μόνο που κατάφερε ήταν να γεννήσει ιστορικά νέα τέρατα (τα έλεγε ο Μιχαλάκης αλλά ποιος άκουγε). Δεν θα επεκταθώ με κριτική στα κόμματα, πολλοί σύντροφοι και συλλογικότητες το έχουν κάνει πολύ πετυχημένα.
Η ουσία είναι ότι από το 2008 και μετά ζούμε σε μία χώρα όπου αν κάτι καταρρέει, αυτό είναι η έννοια του κοινωνικού κράτους και της δικαιοσύνης. Ενός κοινωνικού κράτους που χτίστηκε στον δυτικό κόσμο μετά τον Β Παγκόσμιο πόλεμο υπό τον φόβο ότι θα αναστηθεί ο αιώνιος ταξικά αντίπαλος δηλαδή τα μεγάλα, μαχητικά ταξικά εργατικά κινήματα της δεκαετίας του 30′. Ενός κοινωνικού κράτους που αποτέλεσε το μαξιλαράκι των κραδασμών για τον καπιταλισμό για περίπου 70 χρόνια μαζί ίσως και με τους χώρους του θεάματος.
Με το κεφάλαιο στο σήμερα να επιτίθεται πλέον χωρίς ίχνος φόβου, βίαια και καταιγιστικά, ζούμε σε μία εποχή όπου όλα αυτά που νοηματοδοτούσαν αυτό το κοινωνικό κράτος αποδομούνται από τα πάνω. Μέσα σε 15 χρόνια χάθηκαν όσα κερδήθηκαν σε 70. Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο λοιπόν οι παντός τύπου εκφάνσεις της σοσιαλδημοκρατίας έχουν καταντήσει ουρά της δεξιάς εκδοχής. Χωρίς ίχνος διαφορετικής προσέγγισης σε καίρια ζητήματα, με ριζοσπαστική ρητορική πάντα πριν πάρουν την κυβερνητική θέση.
Σε ένα τέτοιο πλαίσιο από την άλλη έχουμε ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού να προλεταριοποιείται βίαια από τους πληστειριασμούς πρώτης κατοικίας, την εκτίναξη των τιμών σε αγαθά πρώτης ανάγκης και σε ενοίκια. Ένα μεγάλο κομμάτι κόσμου που κανείς πλέον δεν τον εκφράζει, κανείς δεν τον εμπνέει, κανείς δεν του δίνει δύναμη να παλέψει.
Ότι κι αν βγάλει η κάλπη αύριο, εμάς τους αναρχικούς το μόνο που θα πρέπει να μας απασχολεί, είναι ένα πράγμα. Η επόμενη μέρα. Πρώτα και κύρια το πως θα βγούμε δημόσια στους χώρους της δουλειάς, στις πλατείες, στις γειτονιές, στα χωριά για να μεταλαμπαδεύσουμε την αδιαμεσολάβητη προσέγγιση αγώνα και συμμετοχής στα κοινά.
Πρώτα και κύρια το πως θα συμμετέχουμε ενεργά σε κάθε κοινωνικό και ταξικό αγώνα που θα ξεσπά. Στο πως θα είμαστε μέσα σε κάθε αγώνα σε όποιο σημείο της χώρας και αν ξεσπά. Στο πως θα υπάρχουν πάντα και παντού όπου υπάρχει κοινωνικός αναβρασμός αναρχικοί και αναρχικές συλλογικότητες.
Στο πως θα καταφέρουμε να πρωταγωνιστούμε σε κάθε τέτοιο αγώνα όχι με όρους πρωτοπορίας, ή πεφωτισμένης ελίτ αλλά ως υποκείμενα επαναστατικά που θα βάζουν πάντα προτάσεις, ιδέες, και φυσικά όλο μας το είναι στην πρώτη γραμμή αυτών, για να πηγαίνουμε τις καταστάσεις σε κατευθύνσεις αυτοοργάνωσης, αντίστασης, αλληλεγγύης. Σε καταστάσεις που θα κάνουν τον κόσμο να ασπαστεί την ελευθεριακή προσέγγιση στα κοινά μέσα από το βίωμα! Που θα έρθει σε πλήρη ρήξη στην συνείδηση του με την αστική κυρίαρχη τάξη και τις αυταπάτες της ψήφου, του κόμματος και του κράτους. Στο πως θα συμβάλουμε στην γέννηση μαζικών βιωμάτων και ερεθισμάτων για την κοινωνική βάση όπως ο Δεκέμβρης του 08, όπως το κίνημα στην πλατεία συντάγματος, όπως οι μαζικές γενικές απεργίες του 12′, όπως ο αγώνας στις Σκουριές, όπως η απεργία στην Efood, στην Cosco, στην Mαλαματίνα.
Σύντροφοι, η ιστορική μνήμη της Παρισινής Κομμούνας, της Μαχνοφτσίνα και της Ισπανίας του 36′ είναι εδώ. Το ίδιο και τα συμπεράσματα από τον υπαρκτό. Το ίδιο και η διαπίστωση ότι το κεφάλαιο πλέον επιτίθεται σε βάθος, με μέσα και τρόπους που δεν είχαμε ξανά δει εδώ και 70 χρόνια. Από την πλευρά της θεωρίας έχουμε τα πάντα υπέρ μας.
Αν όχι εμείς ποιοι ; Αν όχι τώρα; Πότε;
ΑΠΟΧΉ από την γιορτή της ανάθεσης.
ΕΝΕΡΓΟ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ καθημερινά σε όλες τις πτυχές τις ζωής.
Αγώνας για μία άλλη κοινωνία ισότητας και ελευθερίας οργανωμένη στην βάση της γενικευμένης αυτοδιεύθυνσης.
