Κράτος κλειστόν. Για τη δολοφονία του 29χρονου Μιχάλη Κατσουρή.
Η δολοφονία του νεαρού οπαδού της ΑΕΚ δεν ανέδειξε κάτι νέο στο χώρο του οπαδισμού γιατί δεν είναι ούτε η πρώτη και, δυστυχώς, δεν θα είναι ούτε η τελευταία. Ανέδειξε όμως το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που υπολειτουργεί σε ΟΛΑ τα επίπεδα και το μόνο που ενδιαφέρει κάθε κυβέρνηση είναι η επικοινωνία. Τι θέλω να πω;
Λίγα χρόνια πριν, μια ολιγόωρη χιονόπτωση προκάλεσε ένα ατελείωτο μπάχαλο: Αποκλεισμένους οδηγούς στον καλύτερο δρόμο της πρωτεύουσας, εγκαταλελειμμένους πολίτες, κλειστές οδικές αρτηρίες στο κέντρο της Αθήνας, κομμένο ρεύμα και έναν κρατικό μηχανισμό ανίκανο να κόψει μια ντομάτα στα 4. Λίγες μέρες πριν, φωτιές σε Ρόδο, Κέρκυρα και Εύβοια έκαιγαν τα πάντα για εβδομάδες μέχρι να σβήσουν στη θάλασσα, ενώ ανατινάζονταν οι αποθήκες του, και καλά, πανέτοιμου για πόλεμο ελληνικού στρατού (γελάνε και οι πέτρες στα στρατόπεδα).
Χτες το βράδυ, μάθαμε ότι 40 αμάξια γεμάτα με οπαδούς της Ντιναμό Ζάγκρεμπ ξεκίνησαν από την Κροατία, διέσχισαν τη μισή Ελλάδα και βάλε, έφτασαν στην Αθήνα, βρέθηκαν με κάποιους «φίλους» οπαδούς του ΠΑΟ και πήγανε στη Νέα Φιλαδέλφεια όπου στις συμπλοκές που ακολούθησαν σκότωσαν ένα νεαρό οπαδό της ΑΕΚ. Η ελληνική αστυνομία δεν έχει κανένα δικαίωμα να απαγορεύσει την είσοδο σε κανέναν ξένο πολίτη αν αυτός έχει διαβατήριο σε ισχύ και δεν απασχολεί τις αρχές της. Τα ξεφτιλίκια που έκαναν οι ελληνικές αρχές όταν σταματούσαν αμάξια έξω από τα Γιάννενα που είχαν πινακίδες Θεσσαλονίκης και τα γυρνούσαν πίσω είναι ανεπίτρεπτα. Μπορεί όμως να κάνει τα αυτονόητα.
Ας πούμε, να καταλάβει ότι 100-200 άτομα, όλοι άντρες Κροάτες με συγκεκριμένη εξωτερική εμφάνιση και ηλικία μεταξύ 18-45 δεν έρχονται ξαφνικά στην Ελλάδα για το first dates, ούτε για να πάνε διακοπές στη Μύκονο ή στην τελευταία συναυλία των Πυξ Λαξ, αλλά έρχονται για το ματς με την ΑΕΚ, ασχέτως αν υπάρχει απαγόρευση μετακινήσεων. Επειδή ο κάθε άσχετος λέει ότι θέλει, απαγόρευση μετακίνησης σημαίνει ότι δεν θα έχει κόσμο η φιλοξενούμενη ομάδα στο γήπεδο και όχι ότι δεν μπορείς να εισέρθεις στη χώρα της αντίπαλης ομάδας.
Αφού το καταλάβει αυτό, στη συνέχεια μπορεί να τους οδηγήσει σε ένα απομονωμένο μέρος, πχ παρκινγκ, που θα περιμένουν 5-10 διμοιρίες με έναν μεταφραστή ή έστω έναν μπάτσο που μιλάει Αγγλικά που θα τους πει τα αυτονόητα, «Παιδιά το και το, γυρίστε πίσω όπως είστε γιατί αν σας ψάξουμε θα βρούμε σίγουρα πραγματάκια και τις άθλιες βαλκανικές σκόνες σας και θα βγάλετε κάγκελο καλοκαιριάτικα». Θα έβγαιναν εκεί τις κλασικές νέο-οπαδικές φωτογραφίες για το ίντερνετ του στυλ «εμείς ήρθαμε μπλα μπλα, εσείς που είστε» και θα γυρνούσαν Κροατία με συνοδεία μέχρι να φτάσουν τα ελληνικά σύνορα. Αυτά είναι τα αυτονόητα.
Είναι όμως το ελληνικό κράτος τόσο ανίκανο στα πάντα; Θέλω να πω, δεν έχει να παρουσιάσει καμία επιτυχία τα τελευταία χρόνια σε κάποιον τομέα που να προήλθε μετά από οργανωμένο σχέδιο; Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι το ελληνικό κράτος μπορεί να γίνει αποτελεσματικό όταν θέλει. Οι λέξεις κλειδί στην προηγούμενη πρόταση είναι «όταν θέλει». Κάθε χρόνο, ο εκάστοτε υπουργός Προστασίας του Πολίτη κυκλώνει δύο ημερομηνίες στην ατζέντα του. Η 17 Νοέμβρη και η 6 Δεκέμβρη είναι τα δύσκολα τεστ που θα κρίνουν τις ικανότητες του πολιτικού προσωπικού στο καθιερωμένο ραντεβού με τον «εσωτερικό εχθρό» και την προάσπιση της τάξης. Τι γίνεται τότε φίλε αναγνώστη;
Αρκετές μέρες πριν, αρχίζουν συσκέψεις επί συσκέψεων ανάμεσα σε υπουργούς, διοικητές και ανώτερους αξιωματικούς της αστυνομίας. Χιλιάδες μπάτσοι βγαίνουν στους δρόμους σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και επαρχία, βλέπεις παντού κλούβες, κλείνουν μερικοί από τους πιο κεντρικούς σταθμούς του μετρό στην Αθήνα, τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια της αστυνομίας σκορπάνε τρόμο με το κιλό στα ρεπορτάζ, οι γερανοί της τροχαίας απομακρύνουν οχήματα, το χαφιεδότσουρμο παρακολουθεί στέκια, καταλήψεις και άτομα που θα συμμετέχουν στις πορείες και οι ασφαλίτες πραγματοποιούν τις αγαπημένες τους «προληπτικές προσαγωγές». Με λίγα λόγια, υπάρχει ένα ξεκάθαρο πλάνο με αρχή, μέση και τέλος.
Για να διαφυλάξει το ελληνικό κράτος τη συνέχιση της ύπαρξής του και να διασφαλίσει ότι θα σβήσει ακόμη και τις πιο μικρές σπίθες αντίστασης που δύναται να εμφανιστούν στους δρόμους, προβλέπει τα πάντα και εστιάζει στη λεπτομέρεια ενώ δεν διστάζει ούτε δευτερόλεπτο να δυσκολέψει την καθημερινότητα εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών στα μεγάλα αστικά κέντρα. Έχει σχέδιο και το εφαρμόζει στην εντέλεια. Αυτό συμβαίνει γιατί σε αυτή τη ζωή όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων και η προτεραιότητα κάθε κράτους είναι να σώσει τον εαυτό του. Όχι τους πολίτες του.
ΥΓ: Κουράγιο στην οικογένεια και τους φίλους του Μιχάλη
