Ο ενοχλητικός Δεκέμβρης του 2008
15 χρόνια μετά την απρόκλητη κρατική δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια, ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει σχετικά με την αστυνομική βία και την καθιερωμένη αντιμετώπισή της από την ελληνική αστική δικαιοσύνη. Γιατί όμως ο Δεκέμβρης του 2008 παραμένει μία ανοιχτή πληγή στο σώμα του κράτους που συνεχίζει να πονάει και να ενοχλεί αφάνταστα τις κυβερνήσεις, την αστυνομία και τα συστημικά ΜΜΕ; Γιατί μέσα σε λίγες μέρες η εξεγερμένη νεολαία, τα παιδιά των πλατειών, οι αναρχικοί, οι μαθητές, οι φοιτητές, οι μετανάστες, οι οπαδοί και όλες οι ανένταχτες ψυχές απέδωσαν περισσότερη δικαιοσύνη στους δρόμους από όση είχε αποδοθεί στα δικαστήρια μέσα σε ολόκληρες δεκαετίες.
Γιατί αν δεν πλημμύριζαν οι δρόμοι των μεγάλων πόλεων από νιάτα γεμάτα διάθεση να υπερασπιστούν το δικαίωμα στη ζωή και την αξιοπρέπεια, τότε ο δολοφόνος Επαμεινώνδας Κορκονέας θα την έβγαζε καθαρή με κάποια αστεία ΕΔΕ χωρίς να κάτσει ούτε μία μέρα στη φυλακή. Όπως δεν έκατσαν ούτε μια μέρα στη φυλακή οι δολοφόνοι των ΜΑΤ που στις 16 Νοεμβρίου του 1980 χτύπησαν θανάσιμα την 21χρονη εργάτρια Σταματίνα Κανελλοπούλου και τον 24χρονο Κύπριο φοιτητή Ιάκωβο Κουμή. Όπως δεν έκατσε ούτε μια μέρα στη φυλακή ο Μελίστας, δολοφόνος του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά που στις 17 Νοεμβρίου του 1985 τον πυροβόλησε στο κεφάλι. Όπως δεν έκατσε ούτε μια μέρα στη φυλακή ο Ζητάς δολοφόνος του Σέρβου μαθητή Μάρκο Μπουλάτοβιτς που πυροβολήθηκε στις 23 Οκτωβρίου του 1998 στη Θεσσαλονίκη και οι δολοφόνοι του Ηρακλή Μαραγκάκη που στις 5/12/2005 άνοιξαν πυρ στο αγροτικό φορτηγάκι που επέβαινε λίγο έξω από το Ηράκλειο.
Τα τελευταία χρόνια, η κυνηγετική περίοδος έχει ανοίξει για τα καλά, η ΕΛ.ΑΣ επιβάλει με συνέπεια την ποινή του θανάτου και η δικαιοσύνη της κλείνει πονηρά το μάτι. Μπορεί θεωρητικά να απαγορεύεται η θανατική ποινή αλλά στην πράξη εφαρμόζεται συχνότατα και μάλιστα αποθεώνεται από το εκφασισμένο κομμάτι της κοινωνίας. Στο στόχαστρο των κρατικών αρχών, παραμένουν οι συνήθεις ύποπτοι, δηλαδή οι πιο αδύναμοι όλων: Φτωχοί, μετανάστες και κυρίως Ρομά: Τον Οκτώβρη του 21, ο 18χρονος Νίκος Σαμπάνης από το Πέραμα πέφτει νεκρός από σφαίρες αστυνομικών κατά τη διάρκεια καταδίωξης. Τον Δεκέμβρη του 22, άνδρας της ομάδας ΔΙΑΣ τραυμάτισε θανάσιμα τον 16χρονο Κώστα Φραγκούλη στη Θεσσαλονίκη γιατί έφυγε από βενζινάδικο χωρίς να πληρώσει βενζίνη αξίας είκοσι (20) ευρώ. Τον Νοέμβρη του 23, ο 17χρονος Χρήστος Μιχαλόπουλος έπεσε νεκρός μετά από πυροβολισμό αστυνομικού στην Βοιωτία.
15 χρόνια μετά τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου ακούμε τις ίδιες κωμικές δικαιολογίες, περιμένουμε τα αποτελέσματα των ίδιων περιβόητων ΕΔΕ, παρακολουθούμε τα ιδία κανάλια να αθωώνουν προκαταβολικά τους δράστες, βλέπουμε τον ίδιο ποινικολόγο που τότε εκπροσωπούσε τον Κορκονέα, ο οποίος δεν μπορεί ούτε στα γεράματα να αποτοξινωθεί από το χρόνιο πάθος του για δημοσιότητα, να μιλάει προκλητικά για τις ίδιες τυχαίες εκπυρσοκροτήσεις που προκαλούνται από τις κακοτεχνίες στο οδόστρωμα, για όπλα που σημαδεύουν στον αέρα αλλά πάντα βρίσκουν ζωτικά όργανα του σώματος και για 29 σφαίρες που βαφτίζονται «προειδοποιητικές βολές». Φυσικά και η δικαιοσύνη για όλες αυτές τις κρατικές δολοφονίες δεν θα εμφανιστεί στις ανακοινώσεις της αστυνομίας, ούτε στα δικαστήρια, ούτε στα τηλεοπτικά παράθυρα που διαθέτουν τα ενημερωτικά δελτία που παρουσιάζονται στα κανάλια των ολιγαρχών.
Σήμερα, είμαστε στη φάση που όλα τα σκιάζει η αδιαφορία και η ακίνδυνη ιντερνετική εκτόνωση ενώ ο ατομικισμός είναι κυρίαρχος, επομένως ένας νέος Δεκέμβρης μοιάζει πολύ μακρινός, σχεδόν αόρατος. Παρόλα αυτά, τα επόμενα Δεκεμβριανά είναι ήδη στο δρόμο: Θα εμφανιστούν στη ροή της ιστορίας όταν έρθει η ώρα τους και το ξέσπασμα τους θα απαντήσει εμφατικά σε όλα τα ερωτήματα που συσσωρεύονται εδώ και χρόνια..
