Η Ελβετία ψηφίζει για την απαγόρευση της μπούρκα
του Peter Schwarz από το https://www.wsws.org/
Οι Ελβετοί ψηφοφόροι ενέκριναν την Κυριακή οριακά την Verhüllungsverbot (απαγόρευση πέπλου) που απαγορεύει στις μουσουλμάνες να καλύπτουν τα πρόσωπά τους δημόσια και να φορούν niqab ή burqa.
Συνολικά 1,43 εκατομμύρια ψήφισαν υπέρ της απαγόρευσης. Αυτοί είναι μόνο ένας στους έξι από τους 8,7 εκατομμύρια κατοίκους της χώρας, εκ των οποίων 2,2 εκατομμύρια δεν διαθέτουν ελβετικό διαβατήριο και 1,7 εκατομμύρια είναι ανήλικοι. Αλλά με προσέλευση μόλις άνω του 50%, αυτό ήταν αρκετό για να γίνει αποδεκτή η απαγόρευση με 51,2% των ψήφων
Η συνταγματική πρωτοβουλία και η εκστρατεία για αυτήν, έχει χρησιμεύσει για να τροφοδοτηθούν ρατσιστικά και αντι-μουσουλμανικά συναισθήματα. Σύμφωνα με έρευνα, μόνο 30 γυναίκες φορούν το niqab σε όλη την Ελβετία. Επίσης, υπάρχουν αρκετές εκατοντάδες γυναίκες τουρίστες από αραβικές χώρες. Δεν υπάρχουν καθόλου γυναίκες που φορούν μπούργκα.
Το δημοψήφισμα ξεκίνησε από τη λεγόμενη Επιτροπή Egerkingen, στην οποία οι πολιτικοί του δεξιού λαϊκιστικού ελβετικού λαϊκού κόμματος (SVP) και οι απροκάλυπτοι φασίστες έθεσαν τον τόνο. Η επιτροπή, η οποία σύμφωνα με την Neue Zürcher Zeitung (NZZ) έχει πάνω από 4.500 μέλη, ήταν ήδη επιτυχής το 2009 με μια νομική πρωτοβουλία που απαγόρευσε την κατασκευή μιναρέδων στην Ελβετία.
Ο διευθύνων σύμβουλος της επιτροπής Egerkingen, 31χρονος Anian Liebrand, περιγράφει τον εαυτό του ως «άντρας με πεποίθηση». Είχε συμμετάσχει στο SVP στα 16 και επιδιώκει να σπάσει το φερόμενο «αριστερό mainstream» στη χώρα. «Να επηρεάσω την κοινωνία με τέτοιο τρόπο ώστε η τάση να γυρίζει πίσω προς τα δεξιά: αυτός είναι ένας από τους μεγαλύτερους στόχους μου», είπε στην NZZ.
Ο Λίμπραντ καταδικάστηκε για πολλές κατηγορίες δυσφήμισης για δημοσίευση φωτογραφιών νεαρών αριστερών πολιτικών σε έναν ιστότοπο του SVP, καταγγέλλοντάς τους ως «δειλά σλόμπ», «άθλια πλάσματα» και δράστες βίας. Είναι επίσης ενεργός σε πρωτοβουλίες κατά του γάμου του ιδίου φύλου και της σεξουαλικής εκπαίδευσης στα σχολεία. Ο μεγαλύτερος φόβος του, γράφει η NZZ, είναι ότι «οι Ελβετοί πεθαίνουν». Λόγω της ξένης διείσδυσης και των πολύ λίγων γεννήσεων Ελβετών παιδιών. ” Αποκάλεσε την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος «πρόγραμμα ενοχής » που είχε ως στόχο να «επανεκπαιδεύσει» τους Ελβετούς στα σχολεία.
Η Λίμπραντ δεν είναι το μόνο κορυφαίο μέλος της Επιτροπής Egerkingen που υποστηρίζει φασιστικές ιδέες. Ο εικοσιτετράχρονος Nils Fiechter, επίσης μέλος του SVP, καταδικάστηκε για παράβαση του νόμου περί φυλετικών διακρίσεων για το σχεδιασμό ρατσιστικής αφίσας που έγραφε: «Εκατομμύρια δαπάνες για την κατασκευή και συντήρηση, βρωμιά, σκατά, θόρυβος, κλοπή κλπ. Λέμε όχι στο να μετατραπούμε σε χώρα για ξένους τσιγγάνους! ” Στην εκστρατεία για την απαγόρευση της μπούρκα, εμφανίστηκε ντυμένος ως βομβιστής αυτοκτονίας φορώντας ζώνη εκρηκτικών κάτω από την μπούρκα.
Οι αφίσες της καμπάνιας θυμίζουν επίσης τη ναζιστική προπαγάνδα σε στυλ, μορφή και περιεχόμενο: δύο επικίνδυνα μάτια πίσω από ένα niqab, μαύρο σε κόκκινο φόντο, με τις λέξεις “Σταματήστε τον εξτρεμισμό!”
Η Επιτροπή Egerkingen περιλαμβάνει επίσης πολλούς βετεράνους παλαιότερων ξενοφοβικών εκστρατειών από το SVP και τα περίχωρά του. Πρόεδρος του είναι ο Εθνικός Σύμβουλος (μέλος της Βουλής του Ελβετικού κοινοβουλίου) Walter Wobmann, ο οποίος είναι στη δεξιά πτέρυγα του SVP. Το SVP ξεκίνησε δημοψήφισμα εναντίον μεταναστών, προσφύγων και μουσουλμάνων πριν πολλά χρόνια και είχε κάποια μικρή επιτυχία.
Η τελευταία φορά που πέτυχε κάτι ήταν πριν από επτά χρόνια με τη λεγόμενη πρωτοβουλία μαζικής μετανάστευσης , η οποία εγκρίθηκε με εξαιρετικά οριακή πλειοψηφία. Υποχρέωσε την ελβετική κυβέρνηση να διαπραγματευτεί εκ νέου τη συμφωνία για την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων με την ΕΕ εντός τριών ετών. Έκτοτε, οι αντίστοιχες πρωτοβουλίες απέτυχαν και η επιρροή του SVP έχει μειωθεί κάπως. Το γεγονός ότι η πρωτοβουλία για την απαγόρευση της μπούρκα πέτυχε και πάλι οφείλεται κυρίως στην υποστήριξη ορισμένων φιλελεύθερων και φεμινιστών που την έθεσαν ως κοινό στόχο με την ακροδεξιά.
Για παράδειγμα, μια επιτροπή γυναικών δημιουργήθηκε για την πρωτοβουλία burqa. Η συγγραφέας Gisela Widmer εξήγησε στην Tages-Anzeiger ότι δεν είχε συμπάθεια για τους εμπνευστές, αλλά θα ψηφίσει ναι. Δεν αφορούσε την πολιτική ατζέντα, αλλά «μόνο το ερώτημα:« Απαγόρευση του πέπλου, ναι ή όχι; »» είπε. Και ένας αριστερός-φιλελεύθερος θα έπρεπε να απαντήσει στο ερώτημα αυτό καταφατικά. Επειδή το niqab ήταν «η συνήθεια του πολιτικού Ισλάμ». Η Regina Probst, πρώην μέλος του προσωπικού της Terre de femmes, είπε επίσης στο Der Spiegel ότι θα ψηφίσει ναι.
Η Γερμανίδα φεμινίστρια Alice Schwarzer, η οποία είχε ήδη προκαλέσει αναταραχή εναντίον μουσουλμάνων ανδρών στην κρίση των προσφύγων, μίλησε στην NZZ και υποστήριξε την πρωτοβουλία, λέγοντας: «Αυτό θέλουμε μετά από 200 χρόνια διαφωτισμού και 50 χρόνια αγώνων για ίσα δικαιώματα; Συνθήκες στις οποίες μια γυναίκα πρέπει να είναι αόρατη για να προστατευθεί από το ανδρικό βλέμμα; “
Ωστόσο, υπήρχαν πολλές άλλες φωνές που καταγγέλλουν τον ρατσισμό της εκστρατείας και καταδικάζουν την απαγόρευση ως επίθεση στο δημοκρατικό δικαίωμα στην ελευθερία της θρησκείας και της έκφρασης, η οποία κάνει διακρίσεις εις βάρος μουσουλμάνων γυναικών, οι οποίες είναι οι μόνες που θα τιμωρηθούν εάν την παραβιάσουν , είτε εθελοντικά είτε υπό πίεση.
Ακόμα κι αν δεν είναι όλοι όσοι ψήφισαν υπέρ της απαγόρευσης της μπούρκα, πεπεισμένοι ακροδεξιοί εξτρεμιστές, η υιοθέτηση αυτής της αντιδημοκρατικής και διακριτικής πρωτοβουλίας δείχνει ότι ακόμη και η Ελβετία δεν είναι απαλλαγμένη από την επιστροφή των φασιστικών ρευμάτων, καθώς αυτά αναβιώνουν στις ΗΠΑ ( Τραμπ και οπαδοί του), Γερμανία (Εναλλακτική λύση για τη Γερμανία, AfD), Ισπανία (Vox) και πολλές άλλες χώρες.
Η Ελβετία συχνά απεικονίζεται ως πάντοτε μια όαση δημοκρατίας που είναι απρόσβλητη από τον φασισμό και τον ναζισμό. Αυτό όμως δεν ισχύει. Γύρω στο 1930, αναπτύχθηκε επίσης ένα εκτεταμένο Frontenbewegung (Front Movement) στην Ελβετία, υποστηρίζοντας στόχους völkisch ,αντισημιτικούς και φασιστικούς. Προκάλεσε το κόμμα του Εθνικού Μετώπου, το οποίο έφτασε στο αποκορύφωμά του το 1935 με 9.000 μέλη και εκπροσωπήθηκε στο ελβετικό κοινοβούλιο με τους δικούς του βουλευτές.
Μια άμεση γραμμή οδηγεί από το Εθνικό Μέτωπο στην Επιτροπή Egerkingen. Ο Ulrich Schlüer, ο πολιτικός υποστηρικτής του Anian Liebrand, ο οποίος συν-ίδρυσε την επιτροπή και ήταν υπεύθυνος για την πρωτοβουλία ενάντια στους μιναρέδες, είχε εργαστεί ως γραμματέας του James Schwarzenbach στη δεκαετία του 1970. Ο Schwarzenbach, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Ελβετίας, ξεκίνησε την «Εθνική Δράση κατά της Αποξένωσης του Λαού και της Πατρίδας» το 1968, η οποία επιδίωξε να περιορίσει το ποσοστό των αλλοδαπών σε κάθε καντόνι στο 10% κατ ‘ανώτατο όριο. Μια αντίστοιχη πρωτοβουλία απορρίφθηκε κατά 54 τοις εκατό μετά από μια αποτυχημένη εκστρατεία για δημοψήφισμα. Εάν είχε γίνει δεκτό, 300.000 έως 400.000 άτομα θα έπρεπε να φύγουν από την Ελβετία.
Η αφίσα της προπαγάνδας της πρωτοβουλίας για την απαγόρευση της μπούρκα αναφέρει: Σταματήστε τον εξτρεμισμό!
Στη νεότητά του, ο Schwarzenbach θαύμαζε τον Ισπανό δικτάτορα Φρανσίσκο Φράνκο και ήταν μέλος και αργότερα ακόμη και αρχηγός του κόμματος του Εθνικού Μετώπου. Τον Νοέμβριο του 1934, καταγράφηκε ότι συμμετείχε σε επιδρομή στο Cabaret Pfeffermühle. Το καμπαρέ που ιδρύθηκε στο Μόναχο από τους Erika και Klaus Mann, τα παιδιά του διάσημου συγγραφέα Thomas Mann, που είχε μετακομίσει στη Ζυρίχη λόγω των ναζιστικών διώξεων. Ο Schwarzenbach δικαιολόγησε την επιδρομή λέγοντας ότι ήρθε η ώρα να δείξουμε στους μετανάστες και τους Εβραίους ότι δεν υπήρχε θέση για αυτούς στην Ελβετία εάν καταχραστούν το δικαίωμα φιλοξενίας.
Η επιστροφή αυτών των φασιστικών δυνάμεων είναι μια αντίδραση στη βαθιά κρίση του καπιταλισμού, από την οποία δεν ξέφυγε ούτε η Ελβετία. Με βάση το ΑΕγχΠ ανά κάτοικο, η χώρα μπορεί να είναι μία από τις πλουσιότερες στον κόσμο, αλλά εξαρτάται επίσης, περισσότερο από σχεδόν οποιαδήποτε άλλη χώρα, από την παγκόσμια οικονομία. Ο υπερμεγέθης τραπεζικός τομέας, ο τουρισμός για την ανώτερη τάξη και η εξειδικευμένη βιομηχανία ανταποκρίνονται εξαιρετικά ευαίσθητα στις οικονομικές διακυμάνσεις.
Σε αυτό προστίθεται η απότομη κοινωνική πόλωση – που κυμαίνεται από μια βρώμικη πλούσια ανώτερη τάξη έως εποχιακούς εργαζόμενους χωρίς μόνιμο καθεστώς διαμονής – και ένα ανεπτυγμένο σύστημα πρόνοιας. Η κρίση του coronavirus έχει επιδεινώσει αυτές τις αντιθέσεις. Παρά τα υψηλά ποσοστά μόλυνσης, η κυβέρνηση θέτει τα συμφέροντα της οικονομίας πάνω από τη ζωή των ανθρώπων. Τα χιονοδρομικά κέντρα, τα ξενοδοχεία και τα εστιατόρια παρέμειναν ως επί το πλείστο ανοιχτά, όπως και τα εργοστάσια. Ως αποτέλεσμα, 565.000 άτομα έχουν μολυνθεί με COVID-19, υπερδιπλάσιο από ό, τι στη Γερμανία όσον αφορά τον πληθυσμό. Περισσότεροι από 10.000 πέθαναν.
Όπως παντού στον κόσμο, η άρχουσα τάξη προετοιμάζεται για σκληρούς ταξικούς αγώνες στην Ελβετία προωθώντας φασιστικές δυνάμεις.
