Το τέλος των ψευδαισθήσεων

Το τέλος των ψευδαισθήσεων

Το φαινόμενο του τσουβαλιάσματος είναι η αρχή του φασισμού. Βάζεις μια βολική ταμπέλα στον “αντίπαλο” για να δικαιολογήσεις την αποψάρα σου, χρεώνεις κάτι σε μία ολόκληρη περιοχή/πόλη/χώρα/ήπειρο και θεωρείς ότι είσαι με το σωστό στρατόπεδο. Θα μπορούσα να γράψω πολλά για τα γεγονότα των τελευταίων ημερών στην πόλη της Θεσσαλονίκης αλλά τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Προσωπικά, απορρίπτω κάθε αηδιαστική απόπειρα τσουβαλιάσματος που στο τέλος της ημέρας το μόνο που καταφέρνει είναι να χαρίζει επιπλέον κόσμο στους ναζί και διαχωρίζω τη θέση μου με όσες και όσους πιστεύουν ότι ο φασισμός θα νικηθεί από τα κόμματα, την ελληνική αστυνομία και την ελληνική δικαιοσύνη.

Υπενθυμίζω αυτό που έγραψα εδώ στις 18/9/2021 «Μπορεί σήμερα τα κουμάντα της Χρυσής Αυγής να βρίσκονται πίσω από τα κάγκελα, αλλά οι ιδέες τους είναι πιο ισχυρές και θεσμικά κατοχυρωμένες από ποτέ. Μήπως υπερβάλλω; Για να δούμε. Ποτέ ξανά δεν υπήρχε τόσο δυνατή ακροδεξιά εκπροσώπηση στο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησης. Για όσους δεν ξέρουν, αυτή τη στιγμή που μιλάμε υπάρχουν τρεις (3) εν ενεργεία υπουργοί που κάλλιστα θα μπορούσαν να είναι μέλη ή συνεργάτες της Χρυσής Αυγής». Υπενθυμίζω επίσης ότι όσο ήταν κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, αδυνατούσε να βρει μια αίθουσα δικαστηρίου για να διεξαχθεί η δίκη της Χρυσής Αυγής, γιατί ήθελε αυτό το εκλογικό 5-6% να μείνει μακριά από τη ΝΔ.

Σε μία εποχή πολύ πιο επικίνδυνη από το 2012, με την οικονομική κατάσταση να χειροτερεύει καθημερινά, με το ελληνικό δημόσιο χρέος να σπάει κάθε ρεκόρ, με τη βλακεία που κυκλοφορεί στην ελληνική επικράτεια να έχει φτάσει στο ηλιακό σύστημα, με το επίπεδο να έχει πέσει στα τάρταρα σε σημείο που δεν μπορείς να βρεις άνθρωπο να κάνεις μια κουβέντα 5 λεπτών με λογική και επιχειρήματα, με τα είδωλα της νέας γενιάς να είναι κάτι influencer του κώλου και με εκατοντάδες χιλιάδες άτομα να διαπιστώνουν πικρά ότι το μόνο που τους έχει απομείνει σε αυτό το μάταιο κόσμο είναι μερικές ανούσιες αναρτήσεις στα 3-4 social media που μας έχουν αφήσει οι εξουσιαστές για να ξοδεύουμε τη ζωή μας, είναι λογικό να ψάχνει διεξόδους και το δηλητήριο του εθνικισμού. Αυτή τη φορά, ανιχνεύει νέες διαδρομές, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, χωρίς τη βοήθεια των καναλιών και την επιβράβευση του εγχώριου πολιτικού προσωπικού.

Οι θεωρητικοί τους λανσάρουν περισσότερο από ποτέ το παραμύθι του αντισυστημικού και προτιμάνε την υπόγεια δουλειά σε μικρές ηλικίες που δεν ξέρουν τη σαπίλα τους και την άψογη συνεργασία με τους μπάτσους. Δεν θέλουν φασαρία, απλά περιμένουν υπομονετικά τις ευκαιρίες τους. Κάπως έτσι, τα τελευταία χρόνια σχηματίστηκε σε κάποια σχολεία ένα περίεργο μείγμα από μερικούς γονείς και καθηγητές και, δυστυχώς, και λίγους μαθητές σε αστικές περιοχές (αλλά και στην επαρχία) που προσπαθεί να εκφράσει τη νέα μορφή του φασισμού. Γοητευμένοι από τις ευκολίες και την ανωνυμία που παρέχει το ίντερνετ το οποίο έχουν ανακαλύψει εδώ και 10 χρόνια, κρύβουν τις επιδιώξεις τους και απευθύνονται σε κόσμο που κοιμήθηκε μακεδονομάχος και ξύπνησε φασίστας. Οι γονείς και οι καθηγητές είναι ενήλικοι άνθρωποι, έχουν κάνει τις επιλογές τους και δεν θα αλλάξουν. Τα άτομα που είναι 15-18 χρονών έχουν κάθε ευκαιρία να αλλάξουν και να γυρίσουν την πλάτη τους στις πιο νοσηρές ιδέες που γέννησε ανθρώπινος εγκέφαλος. Είναι κοινό μυστικό ότι σε λίγα χρόνια θα ψάχνεις 25αρηδες στην Ελλάδα με τα κιάλια, επομένως ας αλλάξουν μυαλά σύντομα γιατί θα προσγειωθούν απότομα όταν καταλήξουν στο ίδιο δωμάτιο με Ινδούς, Άραβες και Αφρικάνους σε μία κωλοδουλειά στο Λονδίνο.

Αυτά πάνε σε θεωρητικό επίπεδο. Σε επίπεδο δρόμου, καλώς ή κακώς, δεν χωράει διάλογος, ανταλλαγή επιχειρημάτων και κουβέντα. Ας μην ξεχνάμε ότι ο φασισμός δεν νικήθηκε με λέξεις και γραφικά συνθήματα που προφέρονται με επικό τόνο σαν τραγούδια του Θεοδωράκη από τη δεκαετία του 1960. Η ελληνική και ξένη ιστορία μας διδάσκει ότι ο φασισμός τσακίστηκε με όπλα. Όποιος βρεθεί στο λάθος στρατόπεδο πρέπει να γνωρίζει ότι μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.