Αποχή από τις εκλογές – συμμετοχή στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. Κείμενο της αναρχικής ομάδας Πυρανθός.
Οι εκλογές στις 21/5 ανέδειξαν με τον πιο εμφατικό τρόπο ότι η πεποίθηση αλλαγής του πολιτικού/ κοινωνικού γίγνεσθαι μέσω της ψήφου είναι η μεγαλύτερη αυταπάτη. Η επικράτηση της ν.δ σημαίνει ότι η σκληρή ακροδεξιά της πολιτική εις βάρος των εκμεταλλευόμενων κ καταπιεσμένων θα συνεχιστεί για τα επόμενα χρόνια. Επίσης, η αριστερά με τα απαρχαιωμένα εργαλεία της για την ανάλυση των κοινωνικών ζητημάτων δεν κατάφερε να κεφαλαιοποιήσει σε ψήφους την κοινωνική δυσαρέσκεια.
Έτσι λοιπόν, στις 25/6 έχουν κηρυχθεί εθνικές εκλογές με ενισχυμένη αναλογική, μέσω των οποίων θα προκύψει λογικά η επόμενη αυτοδύναμη κυβέρνηση. Ακόμα μια φορά η αστική δημοκρατία ζητά τη συναίνεση από το προλεταριάτο για να το πατήσει κάτω. Καλούμαστε να επιλέξουμε τον διαχειριστή της εκμετάλλευσης και της καταπίεσής μας.
Ήδη από το 2008 και έπειτα, που η καπιταλιστική κρίση έγινε πιο εμφανής στον ελλαδικό χώρο μέχρι σήμερα, έχουμε ζήσει πολλά. H επίθεση στην τάξης μας από το κράτος και από το κεφάλαιο, με τελευταίο διαχειριστή την ακροδεξιά κυβέρνηση της ΝΔ, συνεχίζεται μέσα από ένα σύνολο νόμων που θεσπίστηκαν.
Τα εγκλήματα είναι αναρίθμητα. Η διαχείριση της πανδημίας του COVID-19 που στοίχισε την ζωή χιλιάδων συνανθρώπων μας, το κατεστραμμένο ΕΣΥ, το αντεργατικό νομοσχέδιο, το νομοσχέδιο για τα ασφαλιστικό, το νομοσχέδιο για το περιβάλλον, το πολυνομοσχέδιο για την παιδεία, τον νέο σωφρονιστικό κώδικα κλπ. Η συγκάλυψη βιασμών και του κυκλωμάτων trafficking με εμπλεκομένα μεταξύ άλλων πολιτικά πρόσωπα και άτομα από επιχειρηματικούς κύκλους, (υπόθεση Ηλιούπολης, υπόθεση Λιγνάδη, υπόθεση της 12χρονης), οι πυρκαγιές που κατέστρεψαν δάση και ολόκληρα χωριά. Οι επαναπροωθήσεις και δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών στα σύνορα του Έβρου και στο Αιγαίο που δεν έχει σταματήσει να ξεβράζει τα κορμιά των ταξικών μας αδερφών. Εξώσεις και πλειστηριασμοί, όπου κόσμος πετιέται στο δρόμο ακόμα και για ευτελείς οφειλές μεγιστοποιώντας τα κέρδη των τραπεζών. Η άγρια καταστολή κάθε φωνής διαμαρτυρίας και αντίστασης από την αστυνομία. Η ακρίβεια σε προϊόντα πρώτης ανάγκης, στην ενέργεια, στα νοίκια. Το κρατικό καπιταλιστικό έγκλημα της σύγκρουσης 2 τρένων στα Τέμπη που συνέβη στις 28 Φεβρουαρίου ως συνέπεια της ιδιωτικοποίησης και διάλυσης του ΟΣΕ είχε σαν αποτέλεσμα το σακάτεμα και τη δολοφονία δεκάδων συνανθρώπων μας. Τελευταίο κρατικό έγκλημα αποτελεί ο πνιγμός 600+ μεταναστ(ρι)ών ανοιχτά της Πύλου από φασίστες λιμενομπατσους που έφεραν εις πέρας τη ρατσιστική πολιτική ελληνικού κράτους και Ε.Ε. Και παρόλα αυτά ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας (και δεν μιλάμε για τους κεφαλαιοκρατες, που τα συμφέροντά τους ταυτίζονται ουτως ή άλλως με την εκάστοτε κυβέρνηση) συνεχίζει να στηρίζει αυτές τις πολιτικές της φτώχειας, της εξαθλίωσης και του θανάτου, γεμάτο εθελοδουλεία καρτεράει για την ατομικες λύσεις πάνω από την ευημερία των συνανθρώπων του.
Ο καταποντισμός του πολιτικού τσίρκου του ΣΥΡΙΖΑ οφείλεται στο ότι θεωρούσε πως μπορεί να πατήσει σε δύο βάρκες ενώ ουσιαστικά μετατοπίζεται συνεχώς προς τα δεξιά. Αποτελώντας -το αριστερό χέρι του συστήματος- επιθυμουσε με τη σειρά του να αναλάβει εκ νέου την εξουσία. Επιθυμουσε να είναι ξανά ο διαχειριστής της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του κράτους. Ο ΣΥΡΙΖΑ της συγκυβέρνησης με τους ακροδεξιούς των Ανελ , του Όχι στο δημοψήφισμα που έγινε Ναι. Είναι η σοσιαλδημοκρατία των μνημονίων, της θέσπισης των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών. Είναι ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ που εκκένωσε πολιτικές και στεγαστικές καταλήψεις οδηγώντας στο δρόμο μετανάστες/τριες, που ξεπούλησε σε ιδιώτες την δημόσια περιουσία. Είναι ο ίδιος που ιδιωτικοποίησε -μεταξύ άλλων και- τον ΟΣΕ και γι αυτό το λόγο είναι συνένοχος στο έγκλημα στα Τέμπη. Είναι ακόμα ένα πιστό σκυλί των αφεντικών.
Η ανάθεση και κάλπικη ελπίδα ότι η σοσιαλδημοκρατία θα άλλαζε τα πράγματα προς το καλύτερο σήμανε και το τέλος των κοινωνικών κινημάτων της διετίας 10-12. Ο Σύριζα έταξε τα πάντα σε όλους/ες, δημιουργώντας την πεποίθηση σε εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου που γέμιζε τους δρόμους, συγκρούονταν με τις δυνάμεις καταστολής και γινόταν απειλή για την καθεστηκυία τάξη, πως με μια ψήφο θα κατακτούσε έστω κάποια από αυτά για τα οποία έφαγε ξύλο, χημικά και καταστολή. Τέλος, σχετικά με τους φασίστες, δεν τρέφουμε αυταπάτες για την παρουσία τους ή όχι στη βουλή, ο δρόμος είναι το μόνο πεδίο που πολεμιέται και νικιέται ο φασισμός. Καταλήγοντας, ο κόσμος που έχει να προσφέρει η κυριαρχία έχει μονάχα φτώχεια, εξαθλίωση, αυτοκτονίες, γυναικοκτονίες, μαφίες και πολέμους.
Ζούμε στην εποχή που ο παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος εδαφικοποιείται με ένοπλες συρράξεις. Εμφανίζονται όλο και περισσότερες εστίες πολέμων ανά την υφήλιο ως αποτέλεσμα των ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών. Πόλεμοι που έχουν ανυπολόγιστο κόστος σε ανθρώπινες ζωές και σε καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος. Ο καπιταλισμός είναι σε κρίση και κυριαρχεί πάνω στο αίμα. Είναι το λιγότερο γελοίο να πιστεύουμε πως η ζοφερή αυτή κατάσταση μπορεί να αλλάξει με τις εκλογές της αστικής δημοκρατίας.
Μια ακόμη διαπίστωση των εκλογών στις 25/5 είναι το γεγονός ότι οι αριθμοί των φασιστών όχι μόνο έχουν παγιωθεί αλλά βγαίνουν συνεχώς νέα μορφώματα. Η πολυδιάσπαση του ακροδεξιού βόθρου περιλαμβάνει ναζί, πολιτικά ναυάγια της χρυσής αυγής, παραθρησκευτικες οργανώσεις, ζωντανά απολιθώματα του Παϊσίου, ενστολα καθίκια του στρατού και της αστυνομίας, μεσαιωνικά μιάσματα που μιλάνε για κατάργηση των εκτρώσεων και μαγνητικά πεδία εμβολιασμενων και πολλούς αλλους επιφανείς ή μη ακροδεξιούς. Όλοι τους στην υπηρεσία κράτους, κεφαλαίου και παριαρχίας. Δεν έχουμε τις παραμικες αυταπάτες ότι το ανάχωμα στο φασισμό θα έρθει μέσα από μια εκλογική τους αποτυχία (μη είσοδος στη Βουλή). Όπως γίνονταν πάντα ιστορικά, έτσι και τώρα, το ανάχωμα στους φασίστες αποτελεί το τσάκισμα τους στα καθημερινά κοινωνικά πεδία κάνοντας τους ανενεργούς στη διάχυση του δηλητηρίου τους.
Κάθε ψήφος είναι δήλωση υποταγής στο σύστημα κυριαρχίας, η συμμετοχή και μόνο στις εκλογές είναι το άλλοθι και η νομιμοποίησή τους. Κάθε ψήφος είναι και ένα επιχείρημα για όσους τα επόμενα τέσσερα χρόνια θα μας λένε “σκάστε γιατί ο λαός μίλησε” όταν θα αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Κάθε ψήφος είναι και ένα βήμα μακριά από την επανάσταση. Όχι γιατί η αποχή είναι από μόνη της επαναστατική πράξη αλλά γιατί η συμμετοχή στο πανηγύρι των εκλογών είναι αντεπαναστατική. Και από αυτή την μίζερη ζωή μόνο η κοινωνική επανάσταση μπορεί να μας βγάλει. Αυτήν οργανώνουμε με καθημερινή συμμετοχή. Ώστε να πάρουμε την ζωή μας στα χέρια μας και να μην την παραδώσουμε ποτέ ξανά σε κανέναν εξουσιαστή με ή χωρίς εκλογές.
Η επόμενη μέρα των εκλογών να μας βρει στον δρόμο. Μόνο αν πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας μπορούμε να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο αύριο. Μόνο αν βάλουμε μπροστά τις δικές μας ανάγκες, τις ανάγκες της τάξης μας, των φτωχών, των προλετάριων, των καταπιεσμένων, των απόκληρων, ντόπιων και μεταναστ(ρι)ών έχουμε ελπίδες για μια καλύτερη ζωή. Το σύμπλεγμα κράτους – κεφαλαίου δεν εξανθρωπίζεται παρά μόνο καταστρέφεται. Οι εκφραστές της κυριαρχίας προωθούν το ιδεολόγημα του καπιταλιστικού ρεαλισμού, στην αντίληψη που θεωρεί πιο πιθανό το τέλος του κόσμου παρά το τέλος του καπιταλισμού. Ταυτόχρονα είναι οι ίδιοι που μας κατηγορούν συχνά για ουτοπιστές γιατί θεωρούμε μόνη διέξοδο την Κοινωνική Επανάσταση.
Φυσικά όμως και δεν αρκεί η αποχή. Χρειάζεται ουσιαστική συμμετοχή σε όλα τα πεδία της ζωής μας από το σπίτι και τη γειτονιά μέχρι τα σχολεία, τις σχολές και τους χώρους εργασίας. Να πάρουμε στα χέρια μας τα μέσα παραγωγής να αλλάξουμε την δομή της σύμφωνα με τις ανάγκες των ανθρώπων και της φύσης, να καταστρέψουμε την μισθωτή εργασία και το εμπόρευμα. Να αγωνιστούμε για το χτίσιμο ενός καινούργιου κόσμου μέσα από εργατικά σωματεία και ομοσπονδίες βάσης, ομάδες προλεταριακής αυτοάμυνας, με άγριες απεργίες διαρκείας, μέσα από συνελεύσεις στις γειτονιές για τη δημιουργία κομμούνων αυτοοργανωμένων και αντιιεραρχικών.
Να οργανωθούμε ενάντια σε ό,τι μας καταστρέφει τη ζωή, αντιιεραρχικά και αλληλέγγυα
Ενάντια σε κράτος κεφάλαιο και πατριαρχία
Μόνη ρεαλιστική λύση: η κοινωνική επανάσταση για την κοινωνική απελευθέρωση
