Τηλεόραση: Ένας άσος στο μανίκι της Δεξιάς
Μερικά λεπτά «αναγκαστικής» παρακολούθησης ελληνικής τηλεόρασης τις προηγούμενες μέρες, η TV στο σπίτι μου δεν ανοίγει πριν τις 9-10 το βράδυ και είναι μονίμως συνδεδεμένη με τον υπολογιστή, απλά επιβεβαίωσαν αυτό που υποψιαζόμουν: Τα τηλεοπτικά κανάλια πουλάνε συντηρητισμό με τη σέσουλα για να ικανοποιήσουν το δεξιό ακροατήριο της γερασμένης ελληνικής κοινωνίας (υπενθυμίζω ότι σύμφωνα με την τελευταία απογραφή 1/3 Έλληνες είναι άνω των 60) και να εξαπλώσουν ακόμη περισσότερο την κυρίαρχη τάση της εποχής.
Τι μαθαίνει κάποιος που βλέπει ελληνική τηλεόραση αυτή την εποχή; Μαθαίνει ότι πρέπει να αυξηθούν οι ποινές στις φυλακές, να γίνουν πιο αυστηρές οι συνθήκες κράτησης και να μην επιτρέπεται η είσοδος στην ελληνική επικράτεια σε άτομα με ψυχολογικά προβλήματα ακόμα και αν αυτοί είναι λευκοί και ξανθοί, υποθέτω ότι εξαιρείται η καλοκαιρινή περίοδος που θέλουμε τουρίστες από παντού. Μαθαίνει ότι χρειάζεται (ακόμη) περισσότερη αστυνομία, μαθαίνει από το βήμα της Βουλής ότι την περίοδο των Γιορτών εμφανίζονται καλικάτζαροι, μαθαίνει για ανίερες παγκόσμιες συνωμοσίες που έχουν στόχο να μας κλέψουν την ξαπλώστρα από την παραλία και τον φρέντο εσπρέσο με τις 17 καστανές ζάχαρες και το γάλα από παρθένα νυχτερίδα Βαλτιμόρης. Μαθαίνει ότι χρειάζεται να ξοδευτούν ακόμη περισσότερα λεφτά για την άμυνα της χώρας, δηλαδή τις ανάγκες του ΝΑΤΟ στους πολέμους της Ουκρανίας και της Παλαιστίνης.
Οι κάποτε μετριοπαθείς κεντρώοι πολιτικοί και ο κάθε ουρανοκατέβατος πικραμένος έχει ανακαλύψει πετρέλαιο στο δεξιό ακροατήριο που το μόνο που θέλει είναι μια εύκολη ρητορική για τάξη και ασφάλεια. Εκτός αυτού, τους τελευταίους μήνες έχει μπει στο χορό και ένα σεβαστό τμήμα της αριστεράς! Η νέα μόδα εδώ είναι η «πατριωτική αριστερά», δηλαδή προσωποκεντρικοί απολίτικοι σχηματισμοί που θεωρούν ότι πχ είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας να ξοδεύονται 7,4 δισ. ευρώ ή αλλιώς το 3.54% του ΑΕΠ για τις δαπάνες του ΝΑΤΟ, όταν ο ΝΑΤΟικός στόχος για κάθε χώρα μέλος είναι το 2% ετησίως. Μιλάμε για κωμικοτραγικές καταστάσεις: Την ίδια ώρα που υπάρχουν τεράστιες ελλείψεις στην Υγεία και την Παιδεία και η καθημερινότητα του πολίτη γίνεται πιο δύσκολη, έχει επικρατήσει το αφήγημα ότι για να είμαστε ασφαλείς πρέπει να στείλουμε μερικές φρεγάτες να κόβουν βόλτες στη Μέση Ανατολή.
Τα πράγματα είναι πολύ απλά: Όταν 365 μέρες το χρόνο δεν υπάρχει ούτε ένα προοδευτικό θέμα που να απασχολεί τη δημόσια κουβέντα, τότε είναι μονόδρομος η περαιτέρω ισχυροποίηση της δεξιάς και της ακροδεξιάς. Πού είναι η επιτακτική ανάγκη αύξησης των μισθών και μείωσης των τιμών και των ενοικίων; Γιατί δεν ακούμε 24 ώρες το 24ωρο για αυτό το ζήτημα; Πού είναι η ξεκάθαρη θέση για άμεσο διαχωρισμό κράτους και εκκλησίας χωρίς «ναι μεν αλλά» και δηλώσεις υπέρ χριστιανικής πίστης; Πού είναι η ξεκάθαρη θέση για τη μετανάστευση που είναι μονόδρομος για την Ελλάδα, την Ευρώπη, τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία και κάθε γερασμένη χώρα γιατί αλλιώς δεν βγαίνουν τα εργασιακά, ασφαλιστικά, οικονομικά και κοινωνικά νούμερα; Πού είναι οι φωνές της λογικής που θα φωνάξουν ότι η αύξηση των ποινών δεν μπορεί από μόνη της να μειώσει την εγκληματικότητα γιατί αν ήταν έτσι το έγκλημα θα είχε εξαφανιστεί στις ΗΠΑ που εξακολουθεί να υπάρχει η θανατική ποινή;
Η άνοδος της δεξιάς δεν είναι ένα φαινόμενο που παρατηρείται μόνο στην Ελλάδα: Σε πολλές χώρες της δυτικής και βόρειας Ευρώπης, τα ακροδεξιά κόμματα ανεβαίνουν σταθερά στις κάλπες, διαμορφώνουν τις πολιτικές της κυβερνώσας δεξιάς και καταλαμβάνουν σημαντικές υπουργικές θέσεις σε κυβερνήσεις συνασπισμού. Η σημερινή ελληνική βουλή έχει 3 ακροδεξιά καραγραφικά κόμματα, στην Ιταλία πρωθυπουργός είναι η Giorgia Meloni, το ισπανικό Vox διπλασίασε τις περιφερειακές και τοπικές ψήφους του και η ακροδεξιά είναι μέρος της νέας κυβέρνησης συνασπισμού στη Φινλανδία. Αυξητικές τάσεις δεξιών και ακροδεξιών σχηματισμών υπάρχουν και στην Αυστρία, τη Γαλλία και τη Γερμανία. Η μεγάλη πλάκα, αν όχι φάρσα, της εποχής είναι ότι η ακροδεξιά παρουσιάζεται ως υπέρμαχος κάποιας αόριστης ενιαίας ευρωπαϊκής ταυτότητας ενώ επιμένει στο απαρχαιωμένο και καταστροφικό μοντέλο των φανατισμένων εθνών που ξαφνικά θα ξεχάσουν τους αιματηρούς πολέμους και τις διαφορές αιώνων για να υπερασπιστούν τον λευκό, χριστιανικό και δυτικό πολιτισμό!
Αν θέλουμε να μπει ένα τέλος σε όλα αυτά, θα πρέπει να παραδεχτούμε την αλήθεια: Η σημερινή Ευρώπη δεν αρέσει. Η Ευρώπη γερνάει και δυσκολεύεται αφάνταστα να προσαρμοστεί στα νέα γεωπολιτικά δεδομένα. Η θεωρία που έλεγε ότι η ευρωπαϊκή ενότητα θα καλλιεργήσει με κάποιο μαγικό τρόπο τον κοσμοπολιτισμό και την ανεκτικότητα απέτυχε. Τα αριστερά κόμματα που κυβέρνησαν δεν μπόρεσαν να λύσουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι πολίτες και σε αρκετές περιπτώσεις τα έκαναν χειρότερα. Κάπως έτσι, απογοητεύθηκαν μεγάλα τμήματα του λαού, διαψεύστηκαν οι όποιες προσδοκίες, εμφανίστηκε ο ατομικισμός και επήλθε η μαζική απογοήτευση που σήμερα μετατράπηκε σε απελπισία. Τώρα όμως δεν είναι η ώρα να αναλύσουμε πως φτάσαμε στο σήμερα. Η ιστορία της Ευρώπης μας διδάσκει ότι η άνοδος του εθνικισμού έχει πάντα καταστροφικά αποτελέσματα και καθήκον κάθε λογικού ανθρώπου είναι να ορθώσει το ανάστημά του προτού η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη.
