Η μεταπολιτική είναι η ουσία της πολιτικής.
Η σαρωτική επικράτηση ενός νεαρού youtuber στις πρόσφατες κυπριακές εκλογές, επανέφερε εντόνως τη συζήτηση περί του όρου «μεταπολιτική» που εισήγαγε στην εγχώρια δημόσια συζήτηση η αναπάντεχη (για κάποιους) εκλογή Κασσελάκη στον ΣΥΡΙΖΑ. O όρος μεταπολιτική, έτσι όπως χρησιμοποιείται στο δημόσιο λόγο, σημαίνει βέβαια σχεδόν τα πάντα, αφού όσοι τον εκσφενδονίζουν (με ύφος ειδικού) τού αποδίδουν ένα τόσο ευρύ και αδιόρατο περιεχομενικό φάσμα που μπορεί να αποδοθεί στο σύνολο του πολιτικού. Έτσι η γενικόλογη φράση «παρατηρούμε την επικράτηση της εικόνας έναντι του περιεχομένου», περιφέρετε σας κοσμική σοφία χωρίς ποτέ να μας εξηγείτε τί είναι —σε τελική ανάλυση— το περιεχόμενο της πολιτικής και ποια η διαλεκτική του σχέση με την εικόνα. Αν φυσικά κάποιος κάνει τον κόπο να αναρωτηθεί σοβαρά θα διαπιστώσει πως αυτό που περιγράφεται ως μεταπολιτική είναι —και ήταν πάντα— ο πυρήνας της πολιτικής.
Όταν το 1532 ο φλωρεντιανός διπλωμάτης Νικολό Μακιαβέλι, έγραψε τον περίφημο Ηγεμόνα για τον Λορέντσο τον δεύτερο των Μεδίκων, εγκαινιάζοντας έτσι την «επιστήμη» της πολιτικής θεωρίας, αποκαλύφθηκε πως η τέχνη της πολιτικής διακυβέρνησης δεν συγκροτείται σε τίποτα παραπάνω από την επιτελική χειραγώγηση των μαζών μέσω μιας στρατηγικά σχεδιασμένης επικοινωνιακής εκστρατείας διαρκούς εξαπάτησης. Ο Μακιαβέλι γνώριζε πως η πολιτική τέχνη συγκροτείται στο «να λες σε όλους αυτό που θέλουν να ακούσουν», συγκαλύπτοντας επιμελώς τις πραγματικές σχέσεις συμφερόντων που συγκροτούν τους αρμούς της κοινωνίας. Σχεδόν 3 αιώνες αργότερα, ο γερο-Κάρολος θα μας δίδασκε πως πίσω από το πέπλο της Ιδεολογίας, δηλαδή του πολιτικού & επικοινωνιακού εποικοδομήματος, εντός του οποίου οι πολιτικοί και τα κόμματα (και τα εργατικά) διακινούν διαρκώς ασύστολα ψέματα για να εξαπατήσουν τις μάζες πως δήθεν μιλούν προς όφελός τους, κρύβονται ωμές σχέσεις συμφερόντων. Η πολιτική και η Οικονομία δεν είναι επιστήμες, αλλά ιδεολογικές κατασκευές της κυρίαρχης τάξης που, σαν ιδεατοί προβολείς, τυφλώνουν τους υποτελείς, κατασκευάζοντας τη σκέψη τους ώστε οι τελευταίοι να σκέφτονται όπως οι κυρίαρχοι επιθυμούν (ψευδής συνείδηση).
Στις μέρες μας οι μεγάλες κοινωνικές πλειοψηφίες έχουν κατανοήσει διαισθητικά πως τα κοινοβούλια δεν είναι τίποτα παραπάνω από σαχλές οπερέτες, με τους πολιτικούς αρλεκίνους καλοπληρωμένες πλην αναλώσιμες μαριονέτες της κυρίαρχης τάξης. Η μαζική αποστράτευση από τις εκλογικές αυταπάτες —που βλακωδώς χαρακτηρίζεται μόνο ως απολιτική—, αναγκάζει το σύμπλεγμα εξουσίας να παράγει όλο και πιο αστραφτερές, πιο ευτελείς και πιο αναλώσιμες μαριονέτες· μπας και ανανεώσει την γκαρνταρόμπα του και γεμίσει το μαγαζί με νέα πελατεία. Ο κύκλος ζωής των σύγχρονων εμπορευμάτων φθίνει με κατακλυσμιαίους ρυθμούς, καθώς οι ψηφοφόροι – πελάτες, ενθουσιάζονται και απογοητεύονται με τους νέους πολιτικούς σε χρόνο dt, όπως το 2χρονο ανιψούδι μας με τις πλαστικές κουταμάρες του jumbo.
Το κέντρο πλέον την πολιτικής είναι η πολιτική του κέντρου· μιας πραγματικά απολιτικής άμορφης μάζας διαρκώς χειραγωγούμενων μπλαζέ πελατών που παρασύρονται (σαν έτοιμοι από καιρό, σαν θαρραλέοι) από κάθε επιδερμική μόδα, όπως ο Νεοϋορκέζος χίπστερ, που για να γεμίσει την ψυχική του ανία (και να καλύψει το οργιαστικό του έλλειμα) σπαταλά το χρόνο του σε καποέιρα, εναλλακτική σαπωνοποιία, μεσαιωνική ξιφασκία και καλλιτεχνική ταρίχευση ζώων. Η «αριστερά» και η «δεξιά» δεν παίζουν κανένα ρόλο στο πολιτικό παίγνιο, δεν είναι πλέον πολιτικές παρατάξεις αλλά μπετοναρισμένες κοινωνικές μάζες που τρέφονται εκατέρωθεν με συμβολικές χειρονομίες στο φάσμα του δικαιωματισμού και της εξόντωσης / βασανισμού των αδυνάτων αντίστοιχα (δώσε στον αριστερό δικαίωμα στην υπό εξαφάνιση μακρόλαιμη αρκούδα και στο δεξιό φράχτη και πολυβόλα στα σύνορα και πάρε τους ψυχή… και της ψήφο — άσχετο αν η πρακτική της εφαρμοσμένης πολιτικής σου πράττουν ακριβώς τα αντίθετα όταν οι αταλάντευτες αναγκαιότητες του κεφαλαίου το επιβάλουν… «είπαμε να έχουμε αξίες αλλά μην χάσουμε και την αξία …των χρημάτων»).
Ο κύπριος youtuber Φειδίας Παναγιώτου, εν τη αφελεία του, έκανε τις προάλλες κάτι που κανένας «αριστερός», «ριζοσπάστης» ή «κομμουνιστής» (γελάμε τώρα) δεν έχει τολμήσει (για προφανείς λόγους) να κάνει εδώ και 44 χρόνια που υπάρχει ευρωκοινοβούλιο… Να μας αποκαλύψει τι μισθό παίρνει! 60 χιλιάδες ευρώ σε άμεσα έξοδα και έμμεσες απολαβές στοιχίζει στον ευρωπαίο φορολογούμενο (sic) ο κάθε κηφήνας των Βρυξελλών (από τους λομπίστες παίρνει, ανάλογα τη σοφία του, τουλάχιστον τα διπλά). Και το πλέον φοβερό είναι πως αν κάποιος στοιχειωδώς ξεφυλλίσει την ευρωπαϊκή νομοθεσία θα καταλάβει πως το ευρωκοινοβούλιο δεν έχει α π ο λ ύ τ ω ς κ α μ ί α εξουσία! Πρόκειται για ένα μεταμοντέρνο διεθνές ανακτοβούλιο, με συμβουλευτικό και συμβολικό ρόλο («η πολιτική είναι η διαχείριση των συμβολισμών» – που έλεγε και ο κομπλεξάρας κορσικανός που κάποτε έγινε με το ζόρι αυτοκράτορας της Γαλλίας). Οι πραγματικά αποφάσεις για το μέλλον την Ευρώπης δεν παίρνονται ούτε καν στο περίφημο δείπνο των ηγετών (συμβούλιο κορυφής), ούτε στα κτίρια των λομπιστών του Στρασβούργου αλλά στην καμαρίλα των μάνατζερ του μεγάλου κεφαλαίου και των τραπεζών. Γιατί, αδέλφια μου ευρωπαίες ανυποχώρητες εναλλακτικές τσούλες, από την εποχή των Μεδίκων που το σαλόνι τους ανεβοκατέβαζε τους Πάπες μέχρι το σαλονάκι του Μονάχου που οι Γερμανοί βιομήχανοι αποφάσισαν να παγιώσουν στην εξουσία τον φύρερ (σε όλους πριν από αυτόν, σε όλους μετά από αυτόν): ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΥΒΕΡΝΑΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ. Μόνο του. Μην έχετε (δημοκρατικές) αυταπάτες.
Και προπάντων μην διαμαρτύρεστε για την μεταπολιτική, σαν νοσταλγικοί σοσιαλδημοκράτες που αναπολούν ένα προηγούμενο «στάδιο» που «ο καπιταλισμός λειτουργούσε δίκαια και κ α ν ο ν ι κ ά» (εδώ γελάνε και τα πληκτρολόγια). Η πολιτική ήταν (και θα είναι, ως που να την καταργήσουμε) αυτό που περιγράφετε εσείς ως «μεταπολιτική». Απλά, παραδεχτείτε το επιτέλους, οι αρλεκίνοι του γούστου σας φεύγουν από το προσκήνιο γιατί ξεφτιλίστηκαν στα έδρανα της εξουσίας και τώρα, σαν κακομαθημένα μυξιάρικα, γαντζώνονται από τις δερματόδετες καρέκλες της οδού Βασιλίσσης Σοφίας μπας και βάλουν τίποτα στην άκρη για τα βαρετά τους γεράματα…
