Οι μπάτσοι είναι απέναντί μας, ορκισμένοι εχθροί της ελευθερίας. Αυτό δεν χωράει μεγάλης ανάλυσης. Δεν πρόκειται ποτέ να περιμένουμε καμία ευνοϊκή μεταχείριση από δαύτους απέναντι στο επαναστατικό κίνημα και ούτε ποτέ θα επιδιώξουμε κάτι τέτοιο, καθώς η επανάσταση θα περάσει πρώτα και κύρια από επάνω τους, πριν καταργήσει την εξουσία κράτους και κεφαλαίου.
Επίσης οι μπάτσοι, ως πραιτοριανοί της αστικής τάξης, ως οι φύλακες του κράτους και ως οι κύριοι φορείς της καταστολής του, πάντα έχαιραν μιας γενικευμένης ασυλίας απέναντι στους νόμους της αστικής δημοκρατίας που υποτίθεται πως υπηρετούν. Πόσες φορές δεν έχουμε γίνει μάρτυρες “βρωμοδουλειών” στις οποίες εμπλέκονται στελέχη της αστυνομίας: Από trafficking και εμπόριο ναρκωτικών, μέχρι πώληση προστασίας και ξεκαθαρίσματα της νύχτας. Και αν κάτι στραβώσει, κάθε φορά αυτοί που την πληρώνουν είναι ένας-δυο τελευταίοι τροχοί της αμάξης, για το ξεκάρφωμα και την αιτιολόγηση του “μεμονωμένου περιστατικού”, ενώ στην πραγματικότητα τα μεγάλα κεφάλια των νονών της αστυνομίας μένουν πάντα στο απυρόβλητο.
Οι αναίτιοι ξυλοδαρμοί διαδηλωτών, οι δολοφονίες στα τμήματα, οι προπηλακισμοί κάθε μειονότητας και οι σεξιστικές επιθέσεις είναι ένα καθημερινό φαινόμενο και ενδεικτικό στοιχείο της ψυχοσύνθεσης του μπάτσου, αυτής που συντίθεται από την κατοχή εξουσίας και την αίσθηση ατιμωρησίας.
Τον καιρό της καραντίνας όμως, τα πράγματα δείχνουν να έχουν ξεφύγει για τα καλά. Ενώ τα καθεστωτικά ΜΜΕ προσπαθούν να μας πιπιλίσουν τον εγκέφαλο σχετικά με την “ηρωική προσφορά” των μπάτσων που μας προστατεύουν από τον κορονοϊό και παίζουν το κεφάλι τους κορώνα/γράμματα για εμάς, καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες σκηνικών που αποκαλύπτουν τον πραγματικό ρόλο της αστυνομίας (και) στον καιρό της καραντίνας. Μιλήσαμε σε προηγούμενο άρθρο για την σκατοψυχιά του να κόβεις πρόστιμο άσκοπης κυκλοφορίας και παραμονής σε δημόσιο χώρο σε άστεγο, ενώ τα νέα σχετικά με την αντιμετώπιση της εξέγερσης των γυναικών στις φυλακές του Ελαιώνα (σχετικά με τον θάνατο-κρατική δολοφονία συγκρατούμενης τους) ήρθαν να προστεθούν στο καταγγελίες για ξυλοδαρμό και βασανισμό προσφύγων στο Παρανέστι Δράμας που διεκδίκησαν τα αυτονόητα.
Το τελευταίο περιστατικό όμως του αναίτιου ξυλοδαρμού ΑμεΑ “από λάθος”, στο Λευκοχώρι Ηλείας, ξεχειλίζει το ποτήρι της υπομονής, τόσο για το ίδιο το περιστατικό, όσο και για την μετέπειτα αντιμετώπισή του ατόμου και της οικογένειάς του.
Ο 22χρονος, ο οποίος μεταξύ άλλων έχει και σοβαρά προβλήματα ομιλίας, βγήκε απλά να πετάξει τα σκουπίδια του σπιτιού του σε πολύ μικρή απόσταση, στις 8.30 το βράδυ. Τα τσακάλια της τοπικής ΟΠΚΕ τον θεώρησαν “ύποπτο”, τον χτύπησαν στο κεφάλι, τον έριξαν στο έδαφος, του πέρασαν χειροπέδες και του ζητούσαν να τους πει το όνομά του, κάτι που ο ίδιος αδυνατούσε να πράξει! Με αποτέλεσμα να τον πατάνε στο έδαφος με τα πόδια, να τον κλωτσάνε και να τον γρονθοκοπούν. Ευτυχώς το όλο σκηνικό αντιλήφθηκε γρήγορα η μητέρα του που άρχισε να φωνάζει και να καλεί σε βοήθεια.
Ακόμη πιο εξοργιστική ήταν η συμπεριφορά των μπάτσων μετά το σκηνικό, αφού απλά είπαν ένα σκέτο “συγγνώμη”, με ειρωνική διάθεση αρνήθηκαν να δώσουν τα στοιχεία τους ως όφειλαν θεωρητικά και απλά έφυγαν! Την ίδια αντιμετώπιση είχε η μάνα του παιδιού όταν πήγε στο τοπικό Α.Τ., όπου απλά την έδιωξαν!
Όποιος από εμάς έχει δεχτεί την καταστολή και την υπέρμετρη βια της αστυνομίας, χωρίς να είναι σε θέση να ανταποδώσει, μπορεί να επιβεβαιώσει πως, πέραν της οργής και του θυμού, την ώρα εκείνη αναπτύσσονται μέσα σου και έντονα αισθήματα τρόμου και ανημποριάς απέναντι στην εξουσία. Φανταστείτε τώρα το μέγεθος που πήραν αυτά τα αισθήματα σε έναν νεαρό ΑμεΑ, που ζει κάθε μέρα το καθεστώς εξαίρεσης και την αδιαφορία, πόσο μάλιστα όταν μιλάμε για ένα παιδί ήσυχο και συνεσταλμένο, σύμφωνα με τους κοντινούς του ανθρώπους. Ένα παιδί που πιθανώς να χρειαστεί να ξανα-αντικρίσει αυτά τα πρόσωπα των βασανιστών του, λόγω της μικρής κοινωνίας στην οποία ζει, οι οποίοι -αν ταυτοποιηθούν ποτέ- θα έχουν ίσως κάποιες τυπικές κυρώσεις. Το οποίο φυσικά δεν είναι το ζητούμενο, όταν μιλάμε για ένα νεαρό άτομο με ειδικές ανάγκες σε κατάσταση σοκ, που πιθανότατα να χρειαστεί και ψυχολογική βοήθεια στο μέλλον.
Το ζητούμενο της υπόθεσης είναι το εξής: Ποια αντιλαμβανόμαστε εμείς, είτε ως αναρχικοί και επαναστάτες, είτε -κυριότερα- ως κομμάτι των εκμεταλλευόμενων τάξεων, ότι πρέπει να είναι η απάντηση σε τέτοιου είδους περιστατικά και γενικότερα απέναντι στην βία και την αυθαιρεσία των μπάτσων;
Το βάρος της ευθύνης της τιμωρίας της αστυνομικής αυθαιρεσίας απέναντι στους καταπιεσμένους, τους εκμεταλλευόμενους και τις αδύναμες κοινωνικές ομάδες, δεν μπορεί να αφεθεί στα χέρια του ίδιου του φορέα της καταπίεσης, δηλαδή στο κράτος και τους νόμους του. Αυτό θα ήταν παράδοξο και μόνο να το σκεφτούμε, θα συνιστούσε καθαρή ταξική αυτοκτονία.
Αντίθετα, το βάρος της ευθύνης για την τιμωρία αυτών των βασανιστών, αλλά και όλων όσων εν μέσω καραντίνας βρήκαν την ευκαιρία να το παίξουν σερίφηδες και θεοί, να βγάλουν τα πιο σαδιστικά τους ένστικτα και να κάνουν ακαταλόγιστη ρήση των υπερ-εξουσιών που τους ανατέθηκαν, πέφτει αποκλειστικά στους ίδιους τους καταπιεσμένους, την εργατική τάξη και το επαναστατικό της κίνημα.
Και η αλήθεια είναι αυτή: H απάντηση μας στην βία και στην αυθαιρεσία τους θα πρέπει να είναι δεκαπλάσιας ισχύς σε σχέση με αυτή που προκαλούν καθημερινά!
Και μόνο αριθμητικά αν το δούμε δηλαδή.
